ტაბლოგი თავისუფალი სივრცე
ავტორი merab khergiani

გლობალიზაცია და ცნობიერების განვითარება

0 კომენტარი

ტაბულა არ აგებს პასუხს პოსტის შინაარსზე, ის შესაძლოა არ ასახავდეს რედაქციის პოზიციას.

გლობალიზაცია დაცნობიერების განვითარება

ეს წერილი დაწერილია კაცობრიობის დიდი მასწავლებლების გავლენით, ჯანსაღი ლოგიკურ-რაციონალური აზროვნების და ასევე ადამიანში არსებული ჯანსაღი ინტუიციისადმი ნდობით. დაწერილია იმის ღრმა გაცნობიერებით, რომ ჩვენს ეპოქაში ნამდვილი ქრისტიანობის გზაზე დამდგარ უმრავლესობას წარმოადგენენ (რამდენად პარადოქსულიც არ უნდა ჩანდეს ეს აზრი) რელიგიისადმი გულგრილად განწყობილი ადამიანები და თვით ათეისტებიც კი; ხოლო ნამდვილი ანტიქრისტიანები კი ძირითადად არიან ე.წ. მორწმუნეთა ანუ ბრმად მორწმუნეთა ფანატიური, მრავალრიცხოვანი მასები. წერილიდაწერილია მათთვის, ვისაც სჯერა ან არ სჯერა რეინკარნაციის ანუ ადამიანის სულიერი ინდივიდუალობის ხელახალი დაბადებების. დაწერილია ყველასთვის და “მხოლოდ მათთვის”, ვინაც აღიარებს, რომ ფიზიკური ადამიანის უკან დგას ადამიანის უკვდავი, სულიერი არსი.

* * *

..”აჰა, მე ვქმნი ყოველივეს ახალს.”

იოანეს გამოცხადება. 21,5.

ახალი, ახალი! მოგვეცით ახალი!

გალაკტიონი.

ორგვარი განვითარება. რელიგიის გადმონაცვლება ბერიდან ერში ანუ ეკლესიიდან სამოქალაქო სივრცეში.

ორგვარი განვითარება არსებობს ადამიანურ სამყაროში: პირველი, _ უკვე დრომოჭმული, (ამიტომ ის უკვე მხოლოდ ინერციის ძალით აგრძელებს არსებობას) თავისთავადი, ინსტინქტური ანუ არაცნობიერი განვითარება, რაც ამჟამად ხორციელდება და აქტივობს ადამიანურზე დაბალ _ მინერალურ, მცენარეულ და ცხოველურ არაცნობიერ სამყაროებში, სადაც ყველაფერი ხდება და ხორციელდება არა ამ სამყაროების და მათი ცალკეული წარმომადგენლების შინაგანი, თავისუფალი ნებით, არამედ გარეშე, _ ხილული თუ უხილავი, ფიზიკური თუ ზეფიზიკური ძალების ნებით და ზემოქმედებით.
ამგვარი განვითარება არაცნობიერია ამ სამყაროებისთვის და ამჟამინდელი, თანამედროვეობისთვის ნორმალური ცნობიერების ადამიანისთვის, თორემ ასეთი განვითარების უკან რასაკვირველია, თუკი ჩვენი განვითარების ამჟამინდელ ნორმალურ ცნობიერებას ოდნავ მაინც ავცდით ზეცნობიერში, მაშინ მუდამ და ყოველგან დავინახავთ ან ყოველ შემთხვევაში მოვიაზრებთ მაინც ცნობიერ აქტიურობას, რომელსაც ღვთაებრივი ზეგრძნობად-სულიერი ძალები ეწევიან ხსენებულ, მინერალურ, მცენარეულ და ცხოველურ სამყაროებში. განვითარების ეს ფორმა უკვე დამთავრდა ადამიანური სამყაროსათვის.
და ადამიანისთვის ახლა, ასე ვთქვათ, დღის წესრიგში დადგა მეორე სახის განვითარება, _ რასაც მხოლოდ ჩვენს თანამედროვე, კულტურულ- ცივილიზებულ ადამიანურ გარემოში შეიძლება ჰქონდეს ადგილი _ ეს არის განვითარება, რომელმაც ჯერაც ვერ დაძლია, მაგრამ უკვე შეუდგა და თანდათან ძლევს სამყაროს სტიქიურ-ინსტინქტურ და ადამიანისთვის არაცნობიერ ძალების დამთრგუნავ, (თავის დროზე კი აუცილებელ) ზეგავლენას. ახლა გააქტიურდა ამ ძალებთან მამაცურ ბრძოლაში ადამიანის მიერ გამომუშავებული ნების ქმედება ანუ _ ცნობიერი განვითარება, როდესაც მან, (ადამიანმა) თავის თავში უნდა შეძლოს და აღანთოს ღვთაების მიერ მასში მარცვლის სახით ჩადებული, გარეშე, ზებუნებრივ და სტიქიურ ძალთა ზეგავლენებისგან გამოსამარგლავ-გასანთავისუფლებელი, ღვთაებრივთან წილნაყარი ცნობიერების ნათელი.
და როდესაც ცალკეულ ადამიანში ან საზოგადოებაში ეს ნათელი იწყებს თავიდან სუსტ ცრიატს და თანდათან გადადის ძლიერ ნათებაში, მხოლოდ მაშინ შეიძლება ითქვას, რომ რომელიმე კონკრეტული ადამიანი თუ საზოგადოება დაადგა ცნობიერ და თავისუფალ განვითარების გზას. (ამგვარი განვითარების გამასიურება შეინიშნება მე-19 საუკუნის ბოლოდან. მანამდე კი ეს შესაძლებელი იყო მხოლოდ განსაკუთრებული ინდივიდუალობებისათვის)
განვითარების პირველ, ინსტინქტურ-არაცნობიერ მდგომარეობაში (ანუ მდგომარეობაში, რომელიც რამდენადმე ჰგავდა ცხოველურ თუ მცენარეულ სამყაროთა მდგომარეობას) ადამიანმა დაყო უზარმაზარი დროითი პერიოდი. (ამას გვიჩვენებს ისტორიულ თუ პრეისტორიულ პროცესთა ჯანსაღი, რაციონალური, ინტუიტური და თუ ვინმეს ძალუძს, ნათელმხილველური ანალიზი). შეიძლება ითქვას, რომ ეს ხანა გრძელდებოდა ადამიანის გაჩენიდან მოყოლებული, ძველი აღთქმის ბატონობის დასასრულამდე. შეიძლება იმის თქმაც, რომ ეს იყო კაცობრიობის არსებობაში თითქმის უსასრულო ჩვილობის, სიყმაწვილის და არასრულწლოვნობის (ჩვენი დღევანდელი თვალთახედვიდან) ქანცგამწყვეტი პერიოდი.
როგორც უკვე ავღნიშნეთ, ამ პერიოდში ადამიანში არ არსებობდა მისივე საკუთარი, შინაგანი აზროვნების და ნების ორგანოები და ამიტომ ადამიანს არ შეეძლო თავისსავე შინაგან წიაღში ეშვა იდეა-აზრი და მერე ეს იდეა-აზრი განეხორციელებინა საკუთარი ნებით, ანდა საკუთარი ნებით მიეღო ან უკუეგდო გარე სამყაროდან მოსული იმპულსები. ამიტომაც, ყველაფერი, რასაც სამყარო სთავაზობდა ადამიანს, იქნებოდა ეს დადებითი თუ უარყოფითი, _ ინსტინქტური მორჩილებით აირეკლებოდა ადამიანში.
ეს იყო კაცობრიობის ბავშვობის ხანა და როგორც ჩვენ, ადამიანები ვმართავთ და ვზრდით ჩვენს ბავშვებს რჩევებით ან აკრძალვებით, რომ საჭიროა მოიქცე ისე, როგორც გირჩევენ უფროსები და რომ არ შეიძლება ცეცხლთან, დიდ წყალთან თამაში, როგორც ჩვენ ვუმალავთ მათ იარაღს, წამლებს და ა.შ. _ ძველ, არასრულწლოვან კაცობრიობასაც ასევე ურჩევდნენ ან უკრძალავდნენ და უმალავდნენ ბევრ რამეს “უფროსები” ანუ ჩვენი ძველი, _ კრიშნას, ბუდას თუ მოსეს ტიპის სულიერი წინამძღოლი, ქურუმები, პატრიარქები, ხელდასხმულები... _ ე.ი. ისინი, ვინაც სულიერ სამყაროებში, სულიერი სამყაროების აქტივობასა და ცხოვრებაში იხედებოდნენ და უსხეულო ღვთაებრივ არსებებისგან ღებულობდნენ სიბრძნეს და ცოდნას, თუ როგორ გამოეტარებინათ ჯერაც ჩვილი კაცობრიობა მომავალი, გაუკვალავი ისტორიის უკუნ და შეუცნობელ ლაბირინთებში, როგორ დაევაჟკაცებინათ იგი.
Aამგვარად, ადამიანზე მისი არასრულწლოვნების ასაკში ხელდასხმულ ინდივიდუალობების მეშვეობით ზრუნავდნენ ჩვენი სულიერი წინაპრები _ იგივე ღმერთები, ვის წიაღიდანაც გამოვიდა ადამიანი. (ამ შემთხვევაში ღმერთებს ვუწოდებთ სამყაროს შემოქმედზე დაბლა მდგომ ყველა სულიერ-იერარქიულ არსებებს)
შემდეგ მოვიდა ახალი აღთქმის _ ქრისტიანობის პერიოდი, რომელმაც გამოაცხადა, რომ ბავშვობა და სიყმაწვილე უკვე დამთავრდა ჩვენთვის და რომ ახლა ჩვენ უკვე ზრდასრულობის ანუ თავისუფლების ასაკში შევდივართ და ამდენად გამოვდივართ ჩვენი “მამის” უშუალო მზრუნველობის და ზედამხედველობისაგან, რომ ჩვენ უკვე სრულწლოვნები გავხდით, რომ ღვთაებრივმა გარე სამყაროდან, გარე სამყაროს მოვლენებიდან უკვე გადმოინაცვლა ჩვენსავე შინაგან საყაროში (“ღმერთი თქვენშია”)^ და ჩვენსავე თავში უნდა აღმოვაჩინოთ ეს ღმერთი, ღვთაებრიობა და ძალა ჩვენი არსებობისათვის, _ ძალა იმისთვის, რომ ჩვენი ხეტიალი, რომელიც კვლავ გრძელდება ოღონდ ადამიანთა მწყემსი “მოსეების” მეგზურობის გარეშე და მატერიალიზმის უღმერთო და ურწმუნო უდაბნოში, კვლავაც გაგრძელდეს, სანამ უკვე ჩვენივე თანამონაწილეობით და ძალიხმევით არ აღსრულდება ახალი აღთქმის დიდი ადამიანური შრომით და ძალისხმევით მისაღწევი ახალი, ნათელი დანაპირები.
ამრიგად, დადგა მძიმე ხანა, როდესაც ჩვენმა კოსმიურმა “მამამ”, ასე ვთქვათ, შეგვიწყვიტა მეგზურობა და “დასპონსორება” (კი არ მიგვატოვა და განგვიდგა სრულებით, არამედ მოახდინა ჩვენგან დისტანცირება, თუმც კი კვლავაც ვიმყოფებით მისი მზრუნველი თვალთახედვის არეში. ძე გაიზარდა და “მამამ” იგი გამოუშვა თავისი წიაღიდან ჩვენთან როგორც სრულწლოვანი სრულწლოვნებთან და როგორც მაგალითი ყველა ჩვენთაგანისთვის) მაგრამ ჩვენ, “მამისეული ოჯახიდან” ახალ გამოსულებს ჯერ კიდევ ძალიან მცირე გამოცდილება გვაქვს იმისთვის რომ “მამის” და მშობლიური ზრუნვისგან დამოუკიდებლად, თავადვე განვაგოთ ჩვენი თავი. (ორი ათასი წელი ნეტავ ერთი წამი თუ არის უსასრულობაში?!)
კაცობრიობის დიდი მოძღვრები ასე გვასწავლიან, რომ ადამიანურ განვითარებას უამრავ ელემენტალურ სიძნელეთა გარდა, რამოდენიმე დიდი და ძნელი საფეხური აქვს დასაძლევი. ეს ძირითადი საფეხურებია: ნაციზმი, რელიგიურად მოტივირებული ფანატიზმი და შეუმწყნარებლობა, სექსი, ფული და სიკვდილი. როდესაც ადამიანი შეძლებს და ცნობიერად შეიჭრება აღნიშნულ სფეროებში, იგი იმასაც შეძლებს, რომ თავისი ცნობიერების სინათლით გაანათოს ეს მოვლენები და ამ სინათლეში გაარჩიოს აღნიშნულ სფეროებში რა არის კეთილი და ამდენად რა უნდა დაიტოვოს მან, როგორც ადამიანური განვითარების კეთილი, თანმდევი თანამგზავრი და განწმენდისას რა უნდა უკუაგდოს როგორც ბნელის და არაცნობიერის ელემენტი. Pპირველი სიძნელე, რაც ამ გზაზე ხვდება ადამიანს, არის ის, რომ მისთვის ძნელზე ძნელია თავის თავში აღანთოს თვით ეს ცნობიერის ნათელი.
ადამიანური განვითარების თანამედროვე ეტაპზე ჩვენთვის მეტწილად გაუგებარიც კი არის თვით სიტყვა “ცნობიერის” შინაარსი. მეტწილად ამ სიტყვას ჩვენ გავიაზრებთ არასწორი ინტერპრეტაციით და ვთვლით რომ ცნობიერი ადამიანი არის განათლებული, ნაკითხი, ინტელექტუალური თუ რაღაც ამდაგვარი თვისებებით გამორჩეული ინდივიდი ანუ იგივე “გონიერი ადამიანი”. მაგრამ ის დიდი მასწავლებლები, ვინც ადამიანური არსების ძირის ძირამდე შეაღწიეს, თვლიან, რომ “გონიერი ადამიანის” ხანა უკვე მომწიფდა იმისთვის, რომ იგი გადავიდეს განვითარების უფრო მაღალ საფეხურზე£”ცნობიერი ადამიანის” ხანაში. თუ კიდევ უფრო შორს გავყვებით ხსენებულ მასწავლებელთა აზრს, ეს აზრი მიგვიყვანს დასკვნამდე, რომ კაცობრიობის განვითარების პროცესში ჩამოყალიბებული გონიერი ადამიანის მთავარი ფსიქოლოგიური მახასიათებელია მისი გონების მიმართება და მიმართულება მის გარეთ არსებულ მატერიალურ სამყაროსკენ; “ცნობიერი ადამიანის” გონება კი იცვლის მიმართულებას, იგი რა თქმა უნდა არ სწყდება გარე სამყაროს და მის კონტროლს, მაგრამ ამაზე დამატებით ახლა იგი ინტერესდება საკუთარივე გონებით, ის ახლა, როგორც ვთქვით და როგორც კვლავაც არაერთგზის მოგვიხდება ამის ხაზგასმა, მისსავე შინაგანში არსებულ საკუთარ გონებას და ცნობიერებასაც აქცევს კვლევის ობიექტად.
ამგვარად, გარე სამყაროსკენ მიმართული ‘’გონიერი ადამიანის’’ მზერა იცვლის მიმართულებას გარედან შიგნით, საკუთარი ცნობიერებისაკენ და ‘’გონიერი ადამიანი’’გარდაიქმნება იერარქიულად უფრო მაღალ, ‘’ცნობიერ ადამიანად”. ეს არის კოსმიური მოვლენის დასაწყისი, როდესაც რელიგია ტრადიციული, ორგანიზებულ-ეკლესიური სივიწროვიდან იწყებს განთავისუფლებას და ის გადმოიღვრება მთელ კაცობრიობაზე.
ე.ი. მეოცე საუკუნის დასაწყისში კაცობრიობა, სურდა მას ეს თუ არა, დაადგა თვისობრივად ახალ რელიგიურობის გზას და აქამდე იგი მოიყვანა ქრისტიანობის ორიათასწლეულმა. Kკაცობრიობას დასჭირდა ორი ათასი წელი იმისთვის, რომ მას ჯერ მიეღო ქრისტიანობის იმპულსი, შემდეგ იგი ექცია რაღაც ფორმად, რადგანაც მატერიალური სამყაროს მოთხოვნილებაა, რომ ყველაფერს გააჩნდეს ფორმა, მაგრამ ამ ფორმას ეკლესიამ გადააყოლა ის ცოცხალი და ყოვლისმაცოცხლებელი იმპულსი, რაც მოიტანა მესიის მოსვლამ და რაც ორგანიზებულმა ქრისტიანულმა ეკლესიამ თანდათან გააქვავა და ჩაკირა ფორმასა და დოგმაში. Eეკლესიამ საღათას ძილით ჩაიძინა თავის კეთილხმოვან საგალობლებში. Dჩაიძინა რომანულ-კათოლიკურმა ეკლესიამ, დაიძინა ამის საპროტესტოდ შექმნილმა ლუთერის პროტესტანტულმა ეკლესიამ და რა თქმა უნდა ჩაუხვრინა მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ.
ყოველივე ზემოთთქმულიდან შეიძლება გაკეთდეს ასეთი დასკვნა: თუკი სიმართლეა, რომ კაცობრიობა “გონიერი ადამიანის” მდგომარეობიდან “ცნობიერი ადამიანის” მდგომარეობამდე ამაღლების მდგომარეობაში იმყოფება, მაშინ აუცილებლად მივალთ შემდეგი სახის გააზრებამდე: რადგანაც ეს პროცესი ეხება მთელ კაცობრიობას და პროცესი
იძენს გლობალურ ხასიათს, მაშინ აბსოლუტურად იცვლება თვით რელიგიიის პრინციპი _ თუკი ძველი, ტრადიციული, მასიური რელიგიურობა ორგანიზებულ-ეკლესიურ გარემოში ხორციელდებოდა, რის გარდაც არსებობდა (და კვლავაც იარსებებს) რელიგიურობის გზაზე განსაკუთრებულად წინწასულ ინდივიდუალობებისთვის ოკულტურ-ჰერმეტული ანუ ფართო მასებისთვის ჩაკეტილი იდუმალი ცენტრები (აშრამები), ჩვენს დროში მოხდა და ხდება რელიგიის გადანაცვლება ბერიდან ერში ანუ ეკლესიიდან სამოქალაქო საზოგადოებასა და სივრცეში .
რელიგიურობის ძველმა, წვერ-ჩალმ-ანაფორიანმა დოგმატიკაში გაყინულმა პრინციპმა კარგა ხანია მოჭამა დრო და რელიგიურობამ გადმოინაცვლა საერო-სამოქალაქო სივრცეში. წვერიან-ანაფორიან-ჩალმიანი მოლაეთ-მამაოეთი რასაკვირველია კვლავაც ებღაუჭება დრომოჭმულ ტრადიციას, მაგრამ ყველაფერი ეს უკვე დამთავრდა და რაც მალე გააცნობიერებს ეს არქაისტული და მის მიერ დაბრკოლებული და შეტბორებული ასევე არქაისტული მასა ამ ფაქტს, მით უფრო სწრაფად და კარგად გადაივლის კაცობრიობა ამ გარდამავალ ეტაპს.
სად ან რისკენ გარდამავალს? _ სამყაროს გლობალურ გაქრისტიანებისკენ გარდამავალს. _ ისეთი ქრისტიანობისკენ, როდესაც გაქრისტიანება შეეხება სამყაროში არსებულ ყველა ერს და ნაციას, როდესაც გაქრისტიანება შეეხება ქვეყნად არსებულ ყოველ კონფესიას, ყოველ რელიგიას ანუ რამდენად პარადოქსულადაც არ უნდა მოგვხდეს ყურში, როდესაც გაქრისტიანდება ინდუიზმი, ბრაჰმანიზმი, კრიშნაიზმი, ვედანტა, ბუდიზმი და რაც ყველაზე ძნელი და წარმოუდგენელია, როდესაც გაქრისტიანდება მუსლიმობა, როდესაც გაქრისტიანდება ისიც, რასაც ჩვენ ვუწოდებთ ქრისტიანობას, იქნება ეს მართლმადიდებლობა, კათოლიკობა თუ რომელიც გნებავთ ე.წ. ქრისტიანული მიმდინარეობა. (ვაცნობიერებთ მრავალთათვის უხერხულ და აბსურდულ განცდას და ჟღერას, რასაც გამოიწვევს ამგვარი გამოთქმები: ქრისტიანული ბუდიზმი, ქრისტიანული კრიშნაიზმი და ა. შ. მაგრამ როცა ეს მოხდება, ბუდიზმი უკვე ბუდიზმი კი აღარ იქნება, არამედ ნამდვილი ქრისტიანობა, სადაც შენარჩუნებული იქნება ყველაფერი, რაც ქრიტიანულია ბუდიზმში და ასეთი რამ კი უხვად არის ბუდიზმშიც და ყოველ დიდ რელიგიაში.)
ამრიგად, გასაქრისტიანებელია ყველაფერი, რაც კი რამ არსებობს ამქვეყნად, რადგან არ არსებობს რაიმე სხვა რელიგია და ხსნა კაცობრიობისათვის და როდესაც ამგვარი მსჯელობის დროს გაჩნდება კითხვა: როგორ უნდა გაქრისტიანდეს ის, რაც უკვე გაქრისტიანდა ორი ათასი წლის წინ? ამ კითხვას ჩვენი მხრიდან გაეცემა ასეთი პასუხი: _ ორი ათასი წლის წინ სამყარო, რომელიც გაქრისტიანებულს უწოდებს თავის თავს, _ კი არ გაქრისტიანდა, არამედ ამ ხნის განმავლობაში იგი დაადგა გაქრისტიანების გზას და ამ გზაზეა დღემდის. ჩვენ უკვე რომ ვიყოთ ქრისტიანები, მაშინ ცის სასუფეველიც უკვე რეალიზებული იქნებოდა; არ იარსებებდა არც სიკვდილი, არც ბოროტება, არც ტანჯვა, არც ტკივილი... ჩვენ ვდგევართ გზაზე, რომელიც დასრულებული კი არა, მხოლოდ ახალი დაწყებულია, რომელმაც ორი ათას წელიწადში მხოლოდ ერთი მცირე ეტაპი გაიარა და ახლა ჩვენ ვიწყებთ ახალ, დიდ ეტაპს _ ეტაპს, როდესაც უნდა გაქრისტიანდეს ყველაფერი და “მეორე ყველაფერი,” რაც გაქრისტიანების ამ გლობალურ პროცესში არ შეიყვანს თავისთავს, ის მოხვდება აპოკალიპტური ინვოლუციის სასოწარმკვეთ საწნახელში.
.
რადგანაც ყველაფერს ეკლესიაში მღვდელთან ვერ მივიტანთ განსაწმენდელად, საკურთხებლად და გასაქრისტიანებლად, ეკლესიაში, რომელიც როგორც უკვე ვთქვით, თვითონვე არის ხელახლა გასაქრისტიანებელი, ამიტომაც რელიგიურობა ეკლესიათა კედლების სივიწროვიდან გადმოიღვარა საერო-სამოქალაქო სივრცეში. Gგასაქრისტიანებელია არა მხოლოდ რელიგიურ-კონფესიური სფეროები, არამედ მთელი ცხოვრება მთელი თავისი შემადგენელი ნაწილებით: უნდა გაქრისტიანდეს პოლიტიკურ-სოციალური სფეროს ყველა სეგმენტი ... დიპლომატია, განათლება, კულტურა, მათემატიკა. Mმეცნიერება, მექანიკა და ა.შ... ბრმა რწმენაზე დაფუძნებული რელიგია თანდათან უნდა გარდაისახოს სულიერებით აღვსილ და გამსჭვალულ სულიერ-მეცნიერულ რელიგიაში.
ახლა ყოველგან და ყოველთვის გვესმის რომ პოლიტიკა ბინძური საქმეა და ყველა პოლიტიკოსი კი ამ სიბინძურეში გასვრილი. Mმაგრამ როდესაც ვამბობთ, რომ რელიგიამ ბერიდან ერში გადმოინაცვლა, სწორედ ამას ვგულისხმობთ, რომ უნდა გაქრისტიანდეს სამოქალაქო სივრცე, რომლის ნაწილსაც წარმოადგენს სწორედ “ბინძური პოლიტიკა” და გაქრისტიანებული პოლიტიკოსი ნიშნავს არა წვერმოშვებულ, მომარხულე, მამაოსთან აღსარებასა და ზიარებაზე ხაზინიდან მოპარული ფულით ნაყიდი შესაწირებით მოარულ პოლიტიკოსს, რომელიც ამ მოპარული ფულით ეკლესიასაც აშენებს ხანდახან, არამედ ცნობიერ ადამიანს, რომელიც პოლიტიკაში გულწრფელად იმისთვის არის მოსული, რომ პოლიტიკას ჩამოაცილოს ყოველგვარი ეშმაკიზაციური ელემენტები და ემსახუროს თავის ქვეყანას, საყოველთაო პროგრესს და განვითარებას. სწორედ ამას ვგულისხმობთ პოლიტიკის გაქრისტიანებაში. ქრისტიანობის მადლი და ძალა გადმოიღვარა ყველგან და ყველაფერში; ამიტომ არის შესაძლებელი, რომ გაქრისტიანდეს ყველაფერი ადამიანურ სამყაროში.
ეს ღვთაებრივი ენერგია და მადლი, იმისთვის, რომ ფესვი გაედგა და შემდგომ ამ ფესვებიდან ამოზრდილ მძლავრ ტოტებს ხსნის და გადარჩენის ყვავილები გამოეტანა მთელი სამყაროსთვის, თავიდან კონცენტრირებული იყო დედამიწის სივრცობრივად მცირე ნაწილში უდიდესი სასწაულების სახით. შემდგომ ეს სასწაულები და ნიშნები თანდათან მიილია, _ ერთ კონკრეტულ სივრცობრივ არეალში კონცენტრირებული ენერგია თანდათან გადაიღვარა სამყაროს ყოველ კუთხე-კუნჭულში. ეს ღვთაებრივი მადლი ახლა ყველგან და ყველაფერშია. ეს მადლი ახლა სასწაულქმედებათა გარეშე მალულად არის ყველაფერში ჩაწნული, ოღონდ მის დანახვას სჭირდება ნორმალურზე მეტად მხედველი და დამნახავი თვალი, (ასეთი თვალი მადლის პრინციპით უკვე აღარ მოგვეცემა. ის უნდა გამოიმუშაოს ყველა ჩვენთაგანმა საკუთარ თავში საკუთარი ძალისხმევით) _ ისეთი თვალი, როგორიც ანათებს მაგალითად გოეთეს აზრებსა და პოეზიაში და რომელი თვალისთვისაც სამყაროს ყოველგვარ მოვლენებში ნათელია ღვთაებრივის ჩვენთვის უხილავი, მარადშემომქმედი თრთოლვისმომგვრელი არსი:

ყოველგანარსი

ათასდაგვარად შეგიძლია გაუჩინარდე,
უსაყვარლესო, მყის გამოგიცნობ.
გინდა ჯადოსნის საბურველი გადაიფარო,
ყოველგანარსო, უმალვე გიცნობ.

თუნდაც წერწეტა კვიპაროსად იცვალო სახე,
უტანადესო, უთუოდ გიცნობ.
ანდა წმინდა არხის ზვირთთა დარად რომ განიღვარო,
უტკბესო ჩემო, მაშინაც გიცნობ.

ანდა შადრევნის შხეფთა წვიმად თუ განიფანტე, უკეკლუცესო, კვლავ გამოგიცნობ.
ოდეს ღრუბელი, რათა იქმნეს გარდაიქმნება,
ნაირ-ნაირო, ღრუბლებშიც გიცნობ.

ყვავილთა ნოხად მინდორ ველი რომ გადიშლება, უფერადესო, აგრეთვე გიცნობ.
და სადაც სურო ხეს ეხვევა უთვალავ მკლავით, ყოვლისმომცველო, იქაც შენ გიცნობ.

რა წამს მთა-გორზე აენთება მქუხარე დილა, ყოვლისიმედო, სალამი შენდა.
ხოლო როს შემდგომ, მხურვალე ცა გადმომემხობა, გულთმავრცობელო, ვისუნთქავთ შენს თავს...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(ო. ჯინორიას თარგმანი)
……

ქრისტეს ამ კოსმიურმა მადლმა და იმპულსმა უკვე გაიდგა ფესვები ძველი ქრისტიანობის და მისი ეკლესიის წიაღში. ძველი ქრისტიანული ეკლესიის გარეშე ეს ფესვები ვერ მოიკრებდნენ ძალას. ეკლესიამ უზარმაზარი სამუშაო ჩაატარა, მან აღმოაცენა ქრისტიანობა და როდესაც ნამდვილად და გულწრფელად აცნობიერებ ამას, გიჩნდება საოცარი, მოწიწება და პატივისცემა ეკლესიის წარსულის მიმართ.
მაგრამ ასეთივე სიმძაფრის უარყოფითი განცდა გეუფლება, როდესაც ხედავ იმ უგნურებას, რასაც ახლა ეწევა თანამედროვე ორგანიზებული ეკლესია დასავლეთში თუ აღმოსავლეთში, როდესაც ვერ აცნობიერებს იმას, რომ სამყაროში ყველაფერი ეტაპებად ხორციელდება და მისი ეტაპი, რომელიც უმნიშვნელოვანესი იყო, რომელმაც როგორც უკვე ვთქვით, უზარმაზარი პოზიტიური საქმე გააკეთა, უკვე სამუდამოდ ჩავლილია. როგორც ადამიანი გაივლის მისი ცხოვრების ეტაპებს _ ჩვილობას, ბავშვობას, სიყმაწვილეს და ა.შ. და როგორც უკვე ზრდასრულობაში თუ სიბერეში შესულს არ შეჰფერის და არც უნდა მოიქცეს ისე, როგორც იქცეოდა ბავშვობაში, ასევე, არც თანამედროვე ეკლესია არ უნდა ეწეოდეს საქმიანობას, რომელსაც ის ეწეოდა ადრეულ საუკუნეებში.

აქ თავს იჩენს ერთი ძალზე მტკივნეული პრობლემა, რომელიც ასეთ შემთხვევაში უამრავ ადამიანს შეეხება. _ რა ჰქნას ეკლესიის იმ მრავალრიცხოვანმა მრევლმა, რომელიც იმყოფება ღვთაებრივის, სულიერების, ნამდვილი რელიგიურობის არაცნობიერ, მაგრამ გულწრფელ ძიებაში, რომელიც გრძნობს რომ ადამიანი არ არის მხოლოდ ფიზიკურ-მატერიალური უსულო აგრეგატი და ადამიანმა უნდა ეძიოს და მონახოს თავისი ნამდვილი და ამჟამად დაკარგული სულიერი სახე. რა ქნას ამ დაბნეულმა უზარმაზარმა მასამ, რომელიც თვლის, რომ ნამდვილი რელიგიურობა და ხსენებული ნამდვილი სახე სწორედ იქ არის საძიებელი სადაც მას საუკუნეების განმავლობაში ეძებდნენ და პოულობდნენ კიდეც ჩვენი წინაპრები _ მამა-პაპათა წმინდათა-წმინდა მაგრამ უკვე ჟამგადასულ ეკლესიური ტრადიციებში. რა ქნას ამ მასამ, რომელი მასისთვისაც რელიგიურობისადმი იმგვარი მიდგომა, როგორიც ეს ჩვენს წერილშია, სავსებით მიუღებელია და წერილის ავტორი სრული სიცხადით აცნობიერებს ამ ფაქტს.
თუკი ჩვენი მსჯელობა მართალია და თუკი რელიგიამ მართლაც გადმოინაცვლა ბერიდან ერში, ეკლესიიდან სამოქალაქო ცხოვრებაში _ რა ჰქნას მაშინ ამ მასამ, რომელსაც რელიგიის განხორციელების ალაგად ძველი პრინციპიდან გამომდინარე მხოლოდ ეკლესია მიაჩნია? რა არის და სად არის გამოსავალი?
ეს კითხვა აუცილებლად და სამართლიანად აღიძვრება ხსენებულ ადამიანთა იმ მცირე ნაწილში, რომლებიც უკვე იმყოფებიან ამ მასიდან გამოსვლის ჯერაც ბუნდოვან და ჯერც გაუცნობიერებელ პროცესში. დიახ, ეს კითხვა მხოლოდ მათში აღიძვრება და არა ამ მასის დიდ უმრავლესობაში, როდესაც ისინი ჩვენს წერილში გაჟღერებულ ან მსგავს მოსაზრებებთან თუ აზრებთან მოდიან შეხებაში. და ეს კითხვა აღიძვრება არა მხოლოდ მათში, არამედ არანაკლებ მძაფრად და მტკივნეულად აღიძვრება როგორც ამ წერილის ავტორში, ასევე ვფიქრობ, ყოველ ადამიანში, ვინაც ჩვენგვარად უდგება ამ საკითხს და ვინაც უკვე გადალახა ტრადიციული რელიგიურობისგან გამოსვლის და მასზე ცნობიერად ამაღლების დასაწყისში ჩვეულებრივ ყველასთვის დამახასიათებელი, ზოგჯერ ცინიზმამდე მისული სკეპსისი. ვინაც ამ სკეპსის დაძლევის გზით უკვე მივიდა სიყვარულის მდგომარეობამდე. ასეთ ადამიანს აღეძვრის თანამგრძნობელი კითხვა: რა ქნას ამ მასამ, რომელიც გახევებულ-დოგმატური, ტრადიციული, არსაით მიმავალი ე.წ. რელიგიურობის ორმოშია გაჩერებული და შეყოვნებული?
არ არსებობს არავითარი პასუხი, რომელიც მისაღები იქნება ხსენებული მასის ძირითადი ნაწილისათვის, რადგან ეს კითხვა და საერთოდ კითხვები არ არსებობს მათთვის, რადგან მათი აზრით ისინი უკვე არიან ქრისტიანები და ყველაფერზე უკვე გაცემულია პასუხი და თუ რაიმეზე არ არის გაცემული, მაშინ მათ ჰყავთ ყოვლისმცოდნე და ყოვლისმოპასუხე მოლა, მამაო, პანდიტი თუ პასტორი. ყველა შეკითხვის პასუხი შედედებული და გაყინულია მათში. _ შენ კი ნუ აწუხებ მათ ცოცხალი კითხვებით რადგან ცოცხალი კითხვები ცოცხალ პასუხებს მოითხოვენ და ცოცხალი კი თბილია, სითბომ ხომ შეიძლება გაალღოს მათი გაყინული კითხვებიც და პასუხებიც, მაშინ ხომ გალღვება და დაინგრევა მათი რწმენის ცრურწმენით ნაგები ბნელი კოშკები? ამიტომაც ნუ ხარ “მასონი, ანრი ბერგსონი თუ კოსმოპოლიტი,” ნუ ხარ ერის და მისი წმინდათაწმინდა ტრადიციების დამამხობელ-დამაქცევარი, წადი დაიკარგე, ნუღარ გხედავენ მათი ლიბრგადაკრული თვალები!
პასუხი კი, როგორც ზემოთ ვახსენეთ, არსებობს მხოლოდ მათთვის, ვინაც უკვე ძალზე მოიწყინა ტრადიციული ტრადიციებით და რელიგიურობით, ვინაც უკვე წრიალებს, ვისაც უკვე გული და გონება აღარ უჩერდება არქაულობის სიბნელეში, ვინაც უკვე ეჭვით შესცქერის იმას, რასაც ეჭვის გარეშე ემონებოდა დიდი ხნის განმავლობაში.
მათთვის არსებობს პასუხი. და ეს პასუხი ასეთია: მეგობარო, შენი ეჭვები კარგი ეჭვებია, გაამძაფრე ეს ეჭვები, გაამრავლე ისინი; საეჭვოა ყველაფერი რაც აქამდე გწამდა, საეჭვოა, _ ის მამაო-მოძღვარი, აქამდე რომ გმოძღვრავდა _ მართლა კი არის მოძღვარი? საეჭვოა, _ ის ღმერთი, რომელი ღმერთიც აქამდე გწამდა, _ მართლა თუ არის ღმერთი? საეჭვოა, _ თვით რწმენა, რომელიც აქამდე გქონდა _ მართლა რწმენა იყო თუ რაღაც აკვიატებული და რაღაცა ბნელი? საეჭვოა, _ ის, აქამდე შენს თავს რომ უწოდებდი, მართლა შენა ხარ და შენ იყავი? _ ყველაფერი საეჭვოა და ყველაფერი გასარკვევი. ესეც, რასაც მე ვამბობ ახლა _ ესეც საეჭვოა. შენივე თავისკენ მოატრიალე შენი თვალი _ იქ ჩაიხედე, შენი არსების უსიერ ლაბირინთებში და ეს ჩახედვა მიგიყვანს ჭეშმარიტებამდე, სინათლემდე. ჭეშმარიტებისაკენ მიმავალი გზა ეჭვებზე გადის, მიდი, გაიმამაცურე, ნუ შეშინდები, გადაიარე ეჭვების უდაბნოეთი, გადაიარე ეჭვიანეთი _ მის მეორე ბოლოში სიცოცხლეა ღვთაებრივი და მარადისი, როგორც ამბობს ერთი მაძიებელი სული.

მიდი, მიდი ჩემო მგზავრო*,
არაფრის არ შეგეშინდეს
ახლა მალე გამოჩნდება
ცისკენ მიმავალი კიბე...

კაცობრიობა შევიდა ეჭვიან და ურწმუნო ხანაში.
ამიტომაც აირ-დაირია ყველაფერი. ისევ არსებობს ძველი მორალი, არსებობს ქცევის ძველი ნორმები, არსებობს მცნებები, შეგონებები. არსებობს ყველაფერი, რაც ასე ჰარმონიულად არეგულირებდა ადამიანურ საქციელებს თუნდაც უკვე ორმოცდაათი და მით უფრო ასი თუ ორასი წლის წინ. (ცვლილებათა ამ გლობალურ მომენტს ნუ დავაკავშირებთ კომუნისტურ წყობასთან და მის დასასრულთან. ამ მოვლენას ადგილი აქვს დასავლეთშიც, სადაც არ გაუვლიათ კომუნიზმის ბოდვითი ექსპერიმენტები) მაგრამ ახლა ჩვენ ვხედავთ, რომ ჩამოთვლილი მცნებები, შეგონებები და ა.შ. უკვე აღარ და ვეღარ ზემოქმედებს ადამიანზე. ეს ნორმები კვლავ აგრძელებენ ინერტულ- ინერციულ ცხოვრებას ჩვენს მორალისტებში, ყველა ჩვენთაგანის ცნობიერებაში, მაგრამ ეს არ ეხება და არ მსჭვალავს მთლიანად ადამიანს _ ადამიანის ფიზიკურობას, აზრს, გრძნობასა და ნებას. ყველაფერი ეს ლოკალიზებულია მხოლოდ ადამიანის აბსტრაქტულ გონებაში. სხეული, გრძნობა და ნება კი ადამიანს მიაქანებენ თავიანთი გზით.
აბნეული და გაკვირვებულია ყველა: უფროსი თაობა გაკვირვებულია იმით, რაც მოსდის ახალ თაობას, როგორც იქცევა იგი. უფროს თაობას არ შეუძლია ამის ახსნა, მან არ იცის რით არის ყოველივე ეს გამოწვეული.
ახალი თაობაც (თუმცა კი სიამაყიდან გამომდინარე არ იმჩნევს) გაკვირვებულია და დაბნეული. ახალი თაობა გაკვირვებულია იმით, რომ მართალია მან ძველი თაობიდან იცის, რომ არ უნდა მოიქცეს ისე, როგორც იქცევა იგი; მან იცის, რომ არსებობენ მცნებები და ნორმები, მაგრამ მან ეს მხოლოდ “იცის” თავისი არსების რომელიღაც მეასედში და მისი დანარჩენი არსება კი სრულებით გულგრილია ამ ნორმებისადმი. ის იქცევა ისე, როგორც კარნახობენ არა ძველი ნორმები, არამედ რაღაც სხვა, შეუცნობელი იმპულსები.
საიდან მომდინარეობენ ეს იმპულსები, რა დგას ამის უკან?
ყველაფერი გახდა ბუნდოვანი, გაურკვეველი, ქაოტური. მწყემსები კი არ ჩანან. _ არც კრიშნა, არც ბუდა არც მოსე... სოკოებივით მომრავლებული მამაოების, მოლების, რაბინების, გურუების, იეღოველი აგიტატორების და სხვა შემგონებლების შეგონებებს კი, რომლებიც წვერის მოშვების, ანაფორის შოვნის და ჩაცმის მეორე დღესვე ხდებიან “მოძღვრები,” ადამიანზე ზემოქმედების ისეთივე ძალა და გამწეობა გააჩნიათ, როგორც ათასჩიტისძალიან ძრავს ბულდოზერისთვის. მათი აბსტრაქტული, მკვდარი და უილაჯო, წვერიანი ქადაგება შობს სწორედ ახალ თაობაში არაცნობიერ პროტესტს და ბუნტარიზმს დოგმატური აღმსარებლობებისადმი. ამრიგად ჩვენ მარტონი დავრჩით.
ახლა უნდა გავაცნობიეროთ, რომ ჩვენ ჩაგვთვალეს სრულწლოვნებად და გვითხრეს, რომ ამიერიდან ჩვენს მარტოობაში და ჩვენსავე თავში, ჩვენს “მე”-ში უნდა მოვნახოთ ჩვენი შინაგანი მეგზური.
სწორედ ამას გვაუწყებს მაცხოვარი მკაფიო და მძლავრი სიტყვებით: “რჯული და წინასწარმეტყვველნი იოანემდე იყო; მას შემდეგ ღვთის სასუფეველი იხარება და ყოველი ძალით შედის მასში.” (ლუკა. 16-16)
ეს ნიშნავს, რომ მამის და მამისმიერი მადლის ხანამ ჩაიარა და ახლა ჩვენ ჩვენივე ძალისხმევით უნდა შევიდეთ ამ მადლში.
ეს ძნელია. ჩვენ უძნელეს და ურთულეს ხანაში, ჩვენი “მე”-ს ძებნის პროცესში ვიმყოფებით, სადაც არ არიან კრიშნა, ბუდა, მოსე და ჯერ არ ჩანს მთელი კაცობრიობის მეგზური და “მწყემსი კეთილი” _ X-არსიც.
ეს უძნელესი რამ არის. უძნელესი რამ არის სიყმაწვილიდან სრულწლოვნებაში გამოძევებულმა ყმაწვილმა გზა გაიკვლიოს სწორი მიმართულებით. ჩვენს გზაზე მხოლოდ ორი გზის მაჩვენებელი ისარია ორი წარწერით: მარჯვნივ წახვალ დაიღუპები, მარცხნივ წახვალ დაიღუპები... ანუ, _ ძველისკენ, ორთოდოქსიისკენ, არქაიზმის და მისი დოგმატიკისკენ წახვალ, _ დაიღუპები; ახალი, დასავლური მატერიალიზმისკენ წახვალ, რომელი გზაც მოფენილია ნარკოტიკებით, ფულით, სექსით თუ სხვა ცდუნებებით, _ დაიღუპები... გზაზე არ არის მესამე, სწორი მიმართულების მაჩვენებელი ისარი, სადაც ნაჩვენები იქნება ჭეშმარიტი გეზი ჭეშმარიტი მიმართულებით, რადგან ჩვენ, როგორც უკვე სრულწლოვნებს და ზრდასრულებს ჩვენივე თავისუფლებისთვის დაგვიტოვეს უკომპასო, თავისუფალი არჩევანი: სადაც გინდათ იქ წადით, სადაც გინდათ იქ ეძიეთ თქვენი ბედი!
ჩვენ არ დაგვისვეს ისარი, რომელიც ჭეშმარიტებისკენ გვაჩვენებდა გზას _ გზას, რომელიც უნდა არსებობდეს მარჯვენასა და მარცხენას შორის _ ჭეშმარიტების მოოქროვილ შუალედში.
ჩვენი ძიების სიმძიმემ და ცენტრმა გადმოინაცვლა ჩვენსავე “მე”-სკენ, ჩვენს შინაგანში, რომელიც დაიბნა და წელში მოიხარა ამ სიმძიმით. ამიტომ ისმის ასე ინტენსიურად და გამაღიზიანებლად ამ ჩვენი “მეს”-ს მწუხარე, არაცნობიერი და ამდენად დეფორმირებული და გინებადართული გამოძახილი დაბნეული ახალგაზრდობის პირიდან: “ვახ, მე ჩემი... მე და ჩემი... ჩემი დედა, ჩემი ბაბო... ჩემი, შენი...

დასავლეთი _ ეპოქის მეგზური

ამ ისტორიულ პუნქტამდეა მოსული კაცობრიობა, როდესაც ძველ აღთქმას, ამ აღთქმის მცნებებს და ადამიანს შორის არსებული ძაფები დაწყდნენ და ადამიანი დარჩა “დაცვის” გარეშე. ის ჰგავს კლდეზე მცოცავ მეკლდეურს, რომელსაც ისე, რომ თვითონ არ უწყის, რაღაც მიზეზებით გაუწყდა დაცვასთან დამაკავშირებელი დამცავი თოკი. ეს ალპინისტი ახლა საკუთარი თავის იმედადღაა დარჩენილი და შეიძლება იმის თქმაც, რომ ალპინისტს აქვს ბუნდოვანი განცდა, რომ თოკი გაწყვეტილია და მას არ სურს დაიჯეროს ეს საშიში ფაქტი და ის იმყოფება გამუდმებულ შინაგან ჭიდილში ირწმუნოს ფაქტი თუ მოიტყუოს თავი.
ასეთი მტანჯველი შინაგანი ბრძოლების ფონზე იწყება ახალი აღთქმის გაცნობიერება კაცობრიობის მიერ. ამ ახალი გამოცხადების გაცნობიერების და აღსრულების ურთულეს და უძნელეს ხანაში არის ახლა კაცობრიობის მეგზური დასავლეთი და რა უკმაყოფილებაც არ უნდა გვიჩნდებოდეს დასავლური ღირებულებებისადმი, რომელმაც სიკეთესთან ერთად, ყოველივე ამის გარდუვალად თანმდევი, უამრავი უმსგავსობა და ბოროტებაც შემოიყოლია სამყაროში, ეს არის წმინდა წყლის რეალობა, რომ ახლა დასავლეთია კაცობრიობის მეგზური ისევე, როგორც ოდესღაც კაცობრიობის მეგზური იყო ხან ძველი ინდოეთი, ძველი ეგვიპტე, საბერძნეთი და ა.შ. თუმცა კი იმ დროს შეუძლებელი იყო ამ ცივილიზაციათამიერ შექმნილი კულტურების გლობალიზაცია ანუ განვრცობა მთელ დედამიწაზე იმდროინდელი სივრცითი ბარიერების გამო.
ასეა, დასავლური კულტურა და სამყაროა ახლა მთელი სამყაროს მეგზური (თუ რატომ, ამაზე ქვემოთ) და დასავლეთი ახდენს თავისი კულტურის ისტორიულად გარდაუვალ გლობალიზებას, განვრცობას, ან თუ გნებავთ ექსპანსიას მთელ სამყაროში. ამას არ გააჩნია რაიმე ალტერნატივა და ასაქცევი. ყველა, ვინც ამბობს, რომ არსებობს, რაღაც სხვა გზა და ვარიანტი, ის უნებურად თუ ნებით, დასავლურ ღირებულებებისადმი უკმაყოფილების და სხვადასხვა, მისთვის ძნელად გასაცნობიერებელი ფაქტორების გამო გახლართულია სუბიექტური, მეტწილად არქაისტულ_ნაციონალისტური მისტიფიკაციების თითქმის თავდაუღწევ ლაბირინთებში და ვერ ხედავს კაცობრიობის განვითარების ობიექტურ-ისტორიულ მოძრაობას, რაც ხორციელდება არა ვიწრო ადამიანური ნება-სურვილების მიხედვით, არამედ მეტწილად სწორედ ადამიანის სუბიექტური ნების საწინააღმდეგოდ და ამ ნებისთვის უსასტიკესი გზებით – იმ რომანტიკული პერსპექტივების საპირისპიროდ, რაც ყველა ჩვენთაგანს წარმოუდგენია ჩვენს ეიფორიით აღსავსე სიყმაწვილის პერიოდში.
პირველ რიგში ჩვენი გამოცდილების და შეძლების ფარგლებში რაც შეიძლება კარგად უნდა გავანათოთ და გავიცნობიეროთ რას ნიშნავს გლობალიზაცია, რა არის მისი არსი, რა უნდა გახდეს გლობალური? ანუ რა უნდა გახდეს საერთო მთელი ადამიანური სამყაროსთვის?
სამყაროში მიმდინარე მასშტაბურ მოვლენებში ადამიანები მეტწილად ისე არიან აქტიურად ჩართულნი, რომ არც კი იციან რისთვის აქტიურობენ, რისთვის იბრძვიან ან რას ებრძვიან. ეს არის სამყაროს განვითარების როგორც უკვე ავღნიშნეთ ძველი, არქაისტული განვითარების პრინციპი, როდესაც ადამიანთა უდიდესი მასები ამ მასებისთვის უხილავი და არაცნობიერი იმპულსებით აღძრულნი აიყალყებოდნენ და ცეცხლით და მახვილით გადაითქარუნებდნენ აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ თუ პირიქით. ეს იყო მასიური ანუ კოლექტიური ცნობიერების პრინციპი. Aამ მასაში არსებული ინდივიდუალობები შეიძლება ითქვას, არც კი აცნობიერებდნენ იმას, რომ რომ ისინი ცალკეული არსებები იყვნენ და არა რაღაც ერთი საერთო მასა თუ ორგანიზმი.
ამ პრინციპმა ამოწურა თავისი თავი, მაგრამ ის გრძელდება ინერციის ძალით და ამ ინერციას ასე ვთქვათ “სისხლს უსხამენ” ცალკეულ რასებში, ერებში თუ რელიგიურ აღმსარებლობით ჯგუფებში ყველაზე არაცნობიერი, არქაისტულ-კოლექტიურ-ჯოგური ცნობიერებისთვის დამახასიათებელი ფანატიურ-აგრესიული იმპულსებით აღძრული მასები და მათ მიერ ლიდერებად ხელდასხმული პიროვნებები. ასეთი ლიდერები არიან დასავლეთშიც და აღმოსავლეთშიც.ეს ლიდერები არიან პარადოქსული გამოთქმა რომ ვიხმაროთ “აკლდამათა მცველები”. ისინი იცავენ სამარხებს, სადაც განისვენებენ ძველ კულტურათა უკვე გვამებად ქცეული, გახევებული ცნობიერებები და ძველი რელიგიების ნამუსრევები. შესაძლოა ამ აკლდამათა თუ სამარხთა გარეგანი ფორმები ძალიან მიმზიდველიც იყოს, თან ამას ზედ ერთვის ადამიანისთვის ბუნებრივი, გარდასულისადმი ნოსტალგიის სევდიანი და პოეტური განცდები, მაგრამ შიშველი რეალობა ასეთია, რომ ძველი კულტურების და რელიგიებისგან დარჩა მხოლოდ ლამაზი ფორმები და ამ ფორმებში უკვე არაფერია ცოცხალი და მაცოცხლებელი. ამ რელიგიებმა იმუშავეს, მათ გამოიღეს უზარმაზარი ძალისხმევა და მათ მიერ გაწეული კოლოსალური საქმიანობის პროდუქტი არის თანამედროვე ადამიანი _ ანუ ყოველი ჩვენთაგანი. ცუდები ვართ თუ კარგები, _ ამ რელიგიების წყალობით ვართ ასეთები.
რა ხდება ჩვენს დროში? თუ ძველი რელიგიებისგან დარჩა მხოლოდ აკლდამები და როგორც ნიცშე ამბობს, თუკი ყოველი რელიგიის ქვაბში მხოლოდ და მხოლოდ “მკვდარი ღმერთების თავებიღაა” დარჩენილი, თუკი “მამამ” გამოგვისტუმრა და მატერიალიზმის ურწმუნო უდაბნოში ვართ გამოძევებულნი, რა ხდება, სად არის საშველი? საით მიემართება ახალი დროის ურწმუნო ხომალდი? რა იმპულსი უდევს საფუძვლად გლობალიზაციას, რა ერთიანდება და რის გარშემო ვერთიანდებით?
ჩვენი აზრით ამჟამად მიმდინარეობს ორი, ერთმანეთის საპირისპირო იდეის ან ნაკადის მცდელობა, მოახდინონ თავიანთი თავის გლობალიზაცია სამყაროში, _ პირველი მძლავრი ნაკადი არის დასავლური ნაკადი, რომელიც როგორც შემდგომშიც დავინახავთ, არის გლობალიზაციის მთავარი სუბიექტი, ხოლო მისი მოწინააღმდეგე აღმოსავლური პრინციპი კი დასავლურის საპირისპიროდ თვითონაც ამაოდ ცდილობს გახდეს გლობალური თავისი ჟამგადასული და დროისმიერ განწირული არსებობით. ჩვენი მსჯელობა ამის შესახებ იქნება, როგორც ამის შესახებ წერილის შესავალში ვთქვით, რამდენადაც შეგვიძლია ჯანსაღი რაციონალურ-ლოგიკური აზროვნების და ასევე ჯანსაღი ინტუიტური ხედვის ნაყოფი. ეს აზროვნებაც და ხედვაც ვცადეთ, რომ რაც შეიძლება შორს ყოფილიყო ბნელი და ბუნდოვანი მისტიფიკაციებისაგან.
დიდი ბაქიბუქი იქნება იმ ახლო აზრობრივ გარემოში, სადაც ჩვენ ვიმყოფებით ვინმემ ყოჩაღად განაცხადოს, რომ მას შეუძლია ზუსტად გამიჯნოს ერთმანეთისაგან გლობალიზაციის ხსენებული ორი სახე და ნაკადი, რადგან ეს ყველაფერი ისეა ერთმანეთში გადახლართული და გადაწნული ხილული თუ უხილავი ძაფებით, რომ ამის დანახვას და დიფერენცირებას სჭირდება დიდი რანგის ხელდასხმული, ნათელმხილველი ადამიანი. ნამდვილი ნათელმხილველი და არა იმ “ნათელმხილველთა” ლეგიონები, ასე რომ მომრავლდნენ ჩვენი პრესის ფურცლებში _ “მესამე თვალით,” კარტით და ყავის ფინჯნებით ხელში.
ჩვენს დროში დედამიწა ძალზე დაპატარავდა (ადამიანის გაფართოებული თვალთახედვის და მის მიერ სივრცის დაპყრობის წყალობით) და ამდენად სამყაროში ადამიანური ცნობიერების, კულტურული, ეკონომიკური და პოლიტიკური გლობალიზაცია ანუ სამყაროს ყოველმხრივი გაერთიანება გარდუვალობაა; იმის მიუხედავად, რა თავგანწირვითაც არ უნდა ებრძოდნენ გლობალიზაციის ამ პროცესს მისი მოწინააღმდეგეები. რა თქმა უნდა, არ უნდა გავიგოთ ისე, რომ გლობალიზაციის წყალობით ყველაფერი _ კულტურები, ერები, ცალკეულ ერთა დამახასიათებელი კოლორიტები, ადამიანები, მათი ინდივიდუალური მრავალფეროვნებანი და ა.შ. _ ყველაფერი ეს გაუფერულდება უღიმღამო ერთფეროვნებაში და ყველაფერი ერთმანეთს დაემსგავსება ასლებივით თუ ინკუბატორის წიწილებივით.
საუკეთესო ვარიანტში (და იმედია, რომ სწორედ ეს ვარიანტი იქნება რეალიზებული) ჩვენ იმგვარად უნდა მოვიაზროთ ეს პროცესი, რომ ყველაფერი, რაც ჩამოვთვალეთ და ყველაფერი, რაც გლობალიზაციის პროცესში უნდა მოხვდეს, ყველაფერი ეს დაკარგავს მხოლოდ უხეშ, გაუთლელ ფორმებს, როგორი ფორმებიც ამჟამად გააჩნია ყოველივეს. ჯერ სამყაროში ყველაფერი არსებობს მხოლოდ დაუხვეწავი, ანუ დასახვეწი მოდელების “ბოლვანკების” (შემოვუშვათ რუსული სიტყვა, რომელიც ძალზე მოსახერხებელია ამ შემთხვევაში ჩვენი კონტექსტისთვის) სახით და ყველაფერი მიედინება და მიემართება”კუნძების” თუ მოდელების დახვეწის ჩამოქნის და სრულყოფისაკენ. თვით ადამიანიც ჯერჯერობით წარმოადგენს მომავალი სრულყოფილების მხოლოდ და მხოლოდ გაუთლელ, დაუხვეწავ და უმსგავსო მოდელს. და ინტუიციაში ჩვენ ყველანი ვგრძნობთ, რომ ადამიანი, როგორიც ახლა არის იგი, რასაკვირველია არ არის დასრულებული, იდეალური და ჩვენ ვგრძნობთ, რომ მომავალში იგი უნდა გახდეს სრულყოფილი, ზნეობრივი, იდეალური. ეს იმედი არის ჩვენი არსებობის მთავარი, ჯერაც არაცნობიერად მამოძრავებელი იმპულსი.
სწორედ ეს დახვეწა-სრულქმნა არის გლობალიზაციის საბოლოო მიზანი და ამ მიზნის მიღწევა აუცილებლად მოითხოვს, რომ იმ ზებუნებრივმა სუბიექტმა, (ნუ ვეცდებით რომ, ამ ჯერაც შეუცნობელ სუბიექტს ნაჩქარევად შევარქვათ სახელი. ყველაფერი მიდის მისი შეცნობისკენ და ამდენად როდესაც შევალთ შეცნობადობის უფრო მაღალ ხარისხში, სახელის დარქმევაც მერე იქნება უფრო მისაღები და გასაგები ყველასათვის) რომელმაც ყოველივე უნდა სრულქმნას და დახვეწოს, რომელმაც ყველაფერი უხეში და სარეველა უნდა ჩამოაშოროს დასახვეწ ობიექტებს და პირველ რიგში ადამიანს. ამ ჩვენგან ჯერაც შეუცნობმა ზეფიზიკურმა, ზეადამიანურმა “X სუბიექტმა” ფიზიკურ სამყაროში არსებული ფრაგმენტულობა და გათიშულობა (სულიერ სამყაროში ეს ალბათ უკვე არის მომხდარი) ჯერ უნდა გააერთიანოს მისკენვე მსწრაფ და მიმართულ ერთიანობაში ყოველივე არსებულის აბსოლუტური გლობალიზების წყალობით. ვფიქრობ, ეს სულიერ-რელიგიური იდეალი (თუმცა კი ჯერ გლობალიზაციის პროცესი მიმდინარეობს მატერიალისტურ უხეშ სფეროებში) არის გლობალიზაციის უპირველესი და საბოლოო მიზანი.
ეს უკვე აღარ მოხდება ძველი, ინსტინქტური პრინციპით, ადამიანზე გარედან ზემოქმედებით. ეს არის ადამიანის თანამონაწილეობითი ხანგრძლივი, მძიმე პროცესი ე.ი. ადამიანი უნდა გახდეს ამ პროცესის თანამშრომელი. და ყველაფერთან ერთად თვით გლობალიზაციაც ასევე იმყოფება სრულქმნის პროცესში. ე.ი. თვით გლობალიზაციის ფენომენიც, რომელმაც სრულყოფილებაში უნდა გააერთიანოს ყველაფერი, თვითონვე, მის ობიექტებთან ერთად უნდა განვითარდეს და დაიხვეწოს დროში და სივრცეში.

რქაიზმი, უწყვეტი ჯვარცმა და “ჯვარმცმელები”

ამავე დროს უნდა ითქვას, რომ გლობალიზაციის წინააღმდეგ ბრძოლასაც შეიძლება ჰქონდეს თავისი გამართლება, რადგან ყოველგვარი მასშტაბური მოვლენა თავისთავად რადიკალურია. ყოველგვარ (ადამიანისთვის) არაცნობიერ მოვლენას სურს უცებ, სრულებით შთანთქას ყველაფერი და ასეთივე ფენომენია დასავლური გლობალიზაციაც, რაც, როგორც ყოველგვარი დიდი ფენომენი ჯერაც არაცნობიერი მოვლენაა კაცობრიობის უდიდესი ნაწილისთვის. იგი ვითარდება და მიმდინარეობს ადამიანისთვის შეუცნობელი მექანიზმებით და მასაც სურს, რომ უცებ _ “-ახლავე-აქვე” მოიცვას დედამიწა. ეს კი რევოლუციური ძალადობაა და ამიტომ მას უპირისპირდება მისი ‘’ალტერ ეგო’’, მისი მეორე ‘’მე’’_ ყრუ, კონსერვატული ანტიგლობალიზმი, რაც ასევე ცდილობს, რომ თვითონაც “ახლავე_აქვე“ მოსპოს ყველაფერი გლობალიზაციისეული და სამყარო კვლავაც ჩატოვოს მხოლოდ ჩამოუქნელი მოდელების ანუ “ბოლვანკების” უსახურ მდგომარეობაში და ძველ, არქაისტულ, სისხლით ნათესაობის რასისტულ-ნაციონალისტურ მხუთავ არტახებში. ჩვენი აზრით, ამ ორი ანტაგონისტური ძალის ურთიერთჭიდილში და მათ შორის უნდა იშვას ის, რაც გარდუვალობაა _ სამყაროს კანონზომიერი, ევოლუციური გლობალიზაცია.
როგორც ავღნიშნეთ გლობალიზაციის ამ პროცესს მიუძღვის ახლა და ახორციელებს დასავლეთი და ამ პროცესს ეღობება დასავლეთის ‘’ალტერ ეგო’’ _ ბნელი მუსლიმური ფუნდამენტალიზმი და მასთან ერთად ქრისტიანობის ცრუ ფასადს ამოფარებული, სინამდვილეში შინაგანად იგივე მუსლიმური ცნობიერების მატარებელი დასვლური არქაულ-ორთოდოქსული რელიგიები (განსაკუთრებით კი მართლმადიდებლობა, კათოლიციზმი, ევანგელიზმი; იეღოველობაზე კი შეიძლება ითქვას, რომ ეს საერთოდ არ არის რელიგია, არამედ რაღაც სხვა, აშკარად სატანისტური ფენომენი ანუ ანტირელიგია. ამ პროცესს ეწინააღმდეგება ყველა ჩამოთვლილი თუ ჩამოსათვლელი “რელიგიები” თუ მათი მრევლი. ასევე ორგანიზებული ეკლესიების გარეთ არსებული, მაგრამ ამ ეკლესიების ცნობიერების მონათესავე არქაისტული ცნობიერების მატარებელი მომიტინგე ანტიგლობალისტური ახალგაზრდობის მასები) მატერიალისტური მეცნიერებებით და ცნობიერებით, ტექნიკური და არა მხოლოდ ტექნიკური პროგრესით გაამაყებულ და ამ პროგრესით გაბრუებულ ძალას, - წარსულის აკლდამურად მყუდრო, ბნელ მღვიმეში ვითომ ჭეშმარიტი რელიგიურობით გაბრუებულ-გამოთაყვანებული და გაამაყებული წვერიან-წვირიანი ძალა ეღობება წინ.
მაგრამ აქვე იჩენს თავს უცნაური და შემაკრთობელი პარადოქსი:
როგორც ზევით ვთქვით, გლობალიზაცია სამყაროს მიაქანებს გარდუვალი გაერთიანებისკენ. Mმაგრამ პარადოქსის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ ამ გაერთიანებას წინ უსწრებს ტოტალური გაორება-გახლეჩვა სამყაროში. ჩვენს თვალწინ სამყარო იხლიჩება ორ ერთმანეთისადმი მოსისხლე ბანაკად: პირველი ბანაკი არის ის, რასაც ჩვენ დასავლურ-ქრისტიანულს ვუწოდებთ, (რომელიც თვითონაც დროთა განმავლობაში უნდა გაიყოს ორ _ ნამდვილად გაქრისტიანებულ, გაწმენდილ და ამ პროცესში დალექილ ბალასტად) ამ ცნების ქვეშ ჩვენ მოვიაზრებთ მთლიანად დასავლურ ფენომენს: პოლიტიკას, ეკონომიკას, მეცნიერებას, ტექნიკურ მიღწევებს, ხელოვნებას და ახალ, ცნობიერ ქრისტიანობას, რასაც ყველაზე მეტი ყურადღება და დრო უნდა დავუთმოთ ჩვენს წერილში მისი ამოუწურავი ბუნების გამო და კიდევ იმის გამო, რომ სწორედ ამ ახალ ქრისტიანობას ებრძვის ყველაზე მეტად აღმოსავლური თუ დასავლური არქაიზმი. _ ის ებრძვის ქრისტიანულ რელიგიას და ამ ახალ რელიგიას ჩვენ მოვიაზრებთ არა ძველებური ტრადიციულ–დოგმატური ქრისტიანობის აზრით, რომელიც უკვე იმდენად გახევდა და გაიყინა დოგმატიკასა და ტრადიციაში, რომ ეს უკვე ქრისტიანობა კი არ არის, არამედ ქრისტიანობის სახელს ამოფარებული ნამდვილად აგრესიული და ბნელი ანტიქრისტიანიზმი.
რამოდენიმე წუთით დავხუჭოთ თვალი ჩვენს ცნობიერებაში ნათელი წარმოსახვის კონცენტრირების, მისი გაძლიერების მიზნით და ჩავიძიროთ ამგვარ კითხვით წარმოსახვაში: _ ვინ აცვამს მას ჯვარს, ახლა რომ მოვიდეს მაცხოვარი, _ ვინ? _ თუკი ნამდვილად ღრმად გულწრფელნი ვიქნებით ჩვენს წარმოსახვაში, ინტუიციაში და შემდგომ ყოველივე ამის გააზრებაში, ჩვენში დაიბადება დაახლოებით ასეთი პასუხი: როგორც ორი ათასი წლის წინ, ახლაც _ მაცხოვარს ჯვარს აცვამენ ჩვენი მღვთელთმთავრები და მათ დოგმებს და ფანატიზმს აყოლილი, მათ მიერვე ზომბირებული ბრბო, ხალხის უხუცესები და ე.წ. “ეკლესიის სიწმინდის და მისი ავტოკეფალიის დამცველი” საერო, მკვლევარ-მწიგნობარი პირები. _ ყოველგვარ ხალხმრავლობაში, ნადიმებში, პრესასა და ტელივიზიებში რომ უყვართ თავის გამოჩენა, “ერისკაცობა” და ყელყელაობა. თუკი ამ “ჯვარმცმელთა” მასამ რუსთაველში ვერ დაინახა და აღიქვა უდიდესი ქრისტიანი, (და მტკვარს გაატანეს მისი “ვეფხიტყაოსანი) ქრიტიანი ვერ დაინახა გოეთეში თუ გალაკტიონში, მაშინ ამ მასამ ქრიტე როგორღა უნდა აღიქვას ქრისტედ? თუკი ვერ შეგიმჩნევია და გაგიცნობიერებია ხიდები და შუამავლები ადამიანურს და ღვთაებრივს შორის, თუკი ეს შუამავლები რაღაც შავბნელ მასონებად და სატანის მოციქულებად გეჩვენება, მაშინ როგორ გინდა ღმერთში დაინახო ღმერთი? ის ხომ ბევრად შორს არის ჩვეულებრივი ადამიანური ღქმისათვის ვიდრე რუსთაველი? ამ მომენტისათვის არის ნათქვამი სახარებაში: “ამიტომ უყურე: ნათელი, რომელიც შენშია, ბნელი ხომ არ არის.” აი სწორედ ჯვარმცმელთა ეს ყველაზე მეტად “რელიგიური” ფარისევლურ-მწიგნობრული ბერი და ერი აცვამდა ჯვარს მაცხოვარს იმ მიზეზით, რომ _ “ის არის ჩვენი სამოციქულო ეკლესიის უბოროტესი მტერი და დამაქცევარი, რომ ის არის მასონი, კოსმოპოლიტი და ა.შ...”
და ეს ჯვარცმა გრძელდება დღემდე. ფიზიკურ პლანში მოვლენები იბადებიან და ქრებიან, მაგრამ სულიერ სამყაროში არაფერი ქრება, არამედ მუდამ “აქ და ახლა” არსებობს უწყვეტ აწმყოში. სანამ დედამიწაზე არიან იმგვარი ტიპის ადამიანები, რომელთაც ჯვარს აცვეს მაცხოვარი, ასეთი ადამიანები კი საკმარისზე მეტნი არიან, (რა ცივილიზაციურ-კულტურულ სამოსლითაც არ უნდა იყონ ისინი შენიღბულნი) მანმადე ეს ჯვარცმა გრძელდება. ეს ნამდვილად ასეა, და ეს არის უსასრულო თემა გააზრებისათვის.
ამ მასას არ უყვარს არაფერი ცოცხალი, მოძრავი, სპონტანური. არქაიზმის ბუნებაა ყოფნა და არსებობა მკვდარ ტავტალოგიად და დოგმატიკად ქცეულ ტრადიციებისა და დოგმების ჩრდილთა უსიცოცხლო ქიმერებში. ამიტომ მათ უყვართ არა ცოცხალი, არამედ მკვდარი ღმერთი, მკვდარი წინასწარმეტყველები, მკვდარი რუსთაველი, მკვდარი ილია, გალაკტიონი... (ჩვენ ამ წარმოსახვას რა თქმა უნდა ვაცოცხლებთ ქართულ გარემოში. საერთოდ კი ეს ამგვარივე სახით უნდა წარმოვიდგინოთ მთელ დედამიწაზე) და როგორც კი მათ უწევთ შეხვედრა ჩამოთვლილ ცოცხალ ინდივიდუალობებთან და ცოცხალ მოვლენებთან, ისინი მაშინვე ჯვარს აცვამენ და კლავენ მათ, რათა შემდგომ გრძელი სამოსელით გადმოდგნენ ერდოებზე, თავი გამოიჩინონ ტაძრებსა და შესაკრებლებში, ყელი მოიღერონ გამოსაჩენ ადგილებზე ნადიმებზე, ხალხმრავლობებზე და თავი მოიწონონ იმით, რომ ისინი არიან იმ დიადის მესაკუთრენი და დამცველები მათვე რომ აცვეს ჯვარს და სიცოცხლეგამოცლილი გაახევეს და გაყინეს მკვდარ დოგმატიკასა და ტრადიციაში.
როგორც ებრაელმა მღვდელმთავრებმა, მწიგნობრებმა და ხალხის უხუცესებმა ვერ იცნეს მესია, რომელიც მოვიდა, რომელიც ჯვარს აცვეს და დღემდე ელოდებიან მას _ მათ მიერვე ჯვარცმულს, ასევე ამჯერადაც, სწორედ ეს ჩვენს მიერ ზემოთ ჩამოთვლილი მასა ვერ შეიცნობს მას და აცვამს ჯვარს, რადგან მათ რომ შესძლებოდათ მისი შეცნობა, მას ფიზიკური სხეულის და ხატის გარეშეც შეიცნობდნენ იმ ფაქტიდან გამომდინარე, რაც უკვე მოხდა ორი ათასი წლის წინ და იმ ნათლის დამნახავნი, რაც სახარებებიდან მოდის და აღარ მოიქცეოდნენ ისე, როგორც ახლა იქცევიან ისინი. ეს ნამდვილად ასეა და ამ პასუხამდე მივა ყველა მიუკერძოებელი და გულწრფელად ამ კითხვაზე პასუხის მაძიებელი სული. იმისთვის, რომ უფრო ცხადად დაგვენახა მომენტი, ალბათ თემიდან შორს წავედით მაგრამ სწორედ აი ეს არის მასა, რომლისთვისაც სინამდვილეში სრულებით მკვდარია ყველაფერი, რაზეც ისინი ხმაურობენ პათეტიკით: სამშობლო, სახელმწიფო, სამასსამოცდახუთი წმინდა გიორგი, ბუნება, მაცხოვარი... რომელიც სწორედ ამ მასამ აცვა ჯვარს და დღესაც ისინი იმყოფებიან ღმერთის ჯვარცმის პროცესში.

ახალი ქრისტიანობა და ცნობიერი სამშვინველი

თანამედროვე პოზიტიურ დასავლურ-ქრისტიანულში ამ შემთხვევაში ჩვენ მოვიაზრებთ ყოველგვარი დოგმატიზმის, ორთოდოქსიის და ბრმა რწმენის თუ ფანატიზმისგან განთავისუფლებულ ახალ, ცნობიერი რელიგიურობის და ქრისტიანობის ბანაკს, (კვლავ ვიმეორებთ, რომ ეს მდგომარეობა ჯერაც ჩანასახობრივი, ძალზე სუსტია და არამასიური) სადაც თვით ორგანიზებულ, პომპეზურ ეკლესიასაც კი უკვე მხოლოდ და მხოლოდ ბუტაფორიის როლიღა დარჩენია თავისი დიდებული, ბრწყინვალე ტაძრებით, საკულტო რიტუალებით, ცოცხალ-მკვდარ რომის პაპთა თუ სხვადასხვა უწმინდესობათა მსოფლიო მიმოლოცვებით, ლოცვა-კურთხევა-ღაღადებით და ა.შ... თუმცა ადამიანთა უმრავლესობამ ჩვენს მიერ ნახსენებ დასავლურ ცნობიერ რელიგიურობაში და ქრისტიანობაში ალბათ რელიგიურობისადმი ჩვეული, ტრადიციული მიდგომის გამო შესაძლოა რელიგიურობის ნატამალიც კი ვერ აღმოაჩინოს ვერსად და თქვას, რომ ეს დასავლური ბანაკი წარმოადგენს ყოველგვარი რელიგიურობისაგან დაცლილ მასონურ, მატერიალისტურ, დემოკრატიულ, კაპიტალისტურ, ჰომოსექსუალურ და ამგვარ ურწმუნოებათა და ნაზავ თუ ნაზელ ურწყულობის ბანაკს, რაშიც რათქმა უნდა არის გარკვეული სიმართლე თუ კარგად ვეღარ გავარჩიეთ ერთმანეთისგან ბზე და მარცვალი.
და ერთი პარადოქსიც თუ გნებავთ სწორედ ეს არის, რომ ნამდვილი ქრისტიანობა იმისთვის, რომ იგი გამხდარიყო თავისუფლად მოაზროვნე, თავისუფალ ადამიანების რელიგია, უნდა განთავისუფლებულიყო რელიგიურობის გარეგანი კანონიკურობის, წესების, გახევებული ტრადიცების და მრავალი ამგვარი დამბრკოლებელი ხუნდებისგან. დიდ ხელდასხმულთა აზრით ამიტომაც მოხდა დასავლური სამყაროს ჩაძირვა მატერიალიზმში. მატერიალიზმმა ასე ვთქვათ გაათანაბრა მთელი ადამიანური ფსიქიურ-მშვინვიერი კონსტიტუცია, მან ნაცარტუტად აქცია მთელი ადამიანური მოწიწება და რწმენა ღვთაებრივისადმი, რაც რათქმა უნდა უდიდესი ბარბაროსობაა, რაც კი მომხდარა სამყაროში, მაგრამ ამგვარი მსხვერპლშეწირვით დედამიწაზე მოხდა უზარმაზარი მოვლენა, ¬_ ადამიანი გათავისუფლდა რელგიურობის ძველი წესისგან _ მცნებების და შეგონებების წესისგან, რაც თავისებურ ბიორობოტად აქცევდა ადამიანს და რაც როგორც მრავალჯერ ავღნიშნეთ აუცილებელი იყო არასრულწლოვანი ადამიანისთვის.
არასრულწლოვან ადამიანს სჭირდება გარედან მართვა. მცნებები და შეგონებები კი იყო მართვის იარაღები. ის, რასაც ახლა რწმენას და ღვთაებრივისადმი მოწიწებას უწოდებენ ე.წ. მორწმუნეები ჩვენთან საქართველოში, მუსლიმურ თუ სხვა აღმსარებლობებში, სინამდვილეში ფიქციაა, თავმოტყუება. ამ მორწმუნეებს რომ ჰქონდეთ მეტი გონიერება (ცნობიერება) და გულწრფელობა, ვიდრე აქვთ, მათ ჩვენი აზრით მოიცავდათ ღრმა სინანული იმის გამო, რომ ასე ატყუებენ თავიანთ თავს.
ღვთაებრივისადმი რწმენა და მოწიწება რა თქმა უნდა, ყველაფერზე ადამიანური და ღირსეული რამ არის, მაგრამ ეს უკვე გავიდა ადამიანისგან და თავისთავად მოცემული რამ აღარ არის ადამიანში. ამიტომ ადამიანმა არ უნდა მოიტყუოს თავი, რომ მას თავისთავად გააჩნია ეს ყველაფერი. ადამიანმა იმისთვის, რომ კვლავ მივიდეს აქამდე, ფაუსტივით აუცილებლად უნდა გაიმამაცუროს და ცნობიერად გაიაროს ურწმუნოების და მატერიალიზმის სპირალური უდაბნოეთი, სანამ ბედის სპირალი არ ავა რწმენის და რელიგიურობის ახალ, ცნობიერ ხვიამდე და მერე ისევ, ზევით და ზევით...
ამრიგად ადამიანს შემოეძარცვა მისი სიყმაწვილის სამოსელი, _ მისი მამისეული სახლის იდილიური რელიგიურობა. ადამიანი პირისპირ, შიშველი დაურჩა ჯერ შეუცნობელი ღმერთის, ანდა ვინ იცის, როგორც თავიდან მამის სახლიდან მოკვეთილს გეჩვენება, იქნებ შეუცნობელი უღმერთო უსასრულობის უკიდეგანო, შიშისმომგვრელ მისტერიას, როგორ პესიმისტურ სურათსაც ბევრჯერ სახავენ სულიერების ცნობიერი მაძიებლობის დასაწყისში სამშვინველის მბურღავი ეჭვები.
ძიების გზაზე შემდგარ ინდივიდუალობას ფეხქვეშ ეცლება საყრდენი. მისთვის ქრებიან მიმართულებები და მათგან მომდინარე ორიენტირები. ქრებიან დროის საზღვრები და ის იძულებულია როგორც ერთმა ფილოსოფოსმა, თვალებგაფართოებულმა შესძახოს სასოწარმკვეთ უკიდეგანობას: უკიდეგანო და მარადისო სამყაროვ, ახლა საქმე ჩვენ ორშია, ახლა ჩვენ ორნი ვდგევართ ერთმანეთის პირისპირ!
ასეა, ადამიანი მიტოვებულია. უკვე ძველი აღთქმის წიაღშივე და საერთოდ მთელ წინარექრისტიანულ ხანაშივე იგრძნობა მომავალი “უმამობის” და მიტოვებულობის ნაღვლიანი წინათგრძნობა: ეკლესიასტე _ ამაოება ამაოებათა... ინგრევა ძველბერძნულ ღმერთთა პანთეონი... რომაელი იმპერატორი მარკუს ავრელიუსი კი უკვე მარჩიელობს საწყისებს და სტიქიონებს მიღმა არის ღმერთი თუ არ არის? _ არის ღმერთი თუ არ არის?...
ასეთ მდგომარეობამდეა მოსული დასავლური კულტურა.მდგომარეობამდე, როდესაც ამ კულტურის წიაღში ძნელია დაინახო რაიმე რელიგიური და სულიერი. მაგრამ დაკვირვებული თვალი აღმოაჩენს, რომ ამ თითქოსდა მიყუჩებული რელიგიურობის წიაღიდან იბადება რაღაც ახალი, ჯერაც უფორმო და ყოველგვარი ტრადიციული სულიერებისგან განსხვავებული რელიგიურობა და ამიტომაც რელიგიად ძნელად აღსაქმელი ფენომენი.
რადგანაც ეს ფენომენი ჯერაც მხოლოდ ჩანასახობრივ მდგომარეობაშია და ძნელად დასანახი, ამიტომ ასევე ძნელია მისი მოხელთება მკვეთრი და მარტივი განსაზღვრებისთვის. აქიდან გამომდინარე, ჩვენც შევეცდებით მოვიხელთოთ ამ ახალი რელიგიურობის არა მკვეთრი ლოგიკურ-აბსტრაქტული ფორმა და ხატი, რაც მიმართული იქნება ლოგიკურ-აბსტრაქტული გონებებისაკენ, რადგანაც თვით ფენომენი არ არის საგნობრივი და მკვეთრი, არამედ ჩვენ ვეცდებით მოვლენა დავლანდოთ იქ, სადაც გაფაქიზებული ლოგიკა გადადის ინტუიტურ-ირაციონალურში, რადგან ეს ფენომენი შეიმჩნევა მომენტში, სადაც ერთმანეთს ხვდებიან და სცილდებიან რაციონალური და ირაციონალური, _ მათ საზღვართან, და აქ აუცილებელია იმის გაცნობიერება, რომ ამ საზღვართან ცნობიერება დგება საკმაოდ დიდი საშიშროების წინაშე; ეს არის გონების მისტიფიცირების საშიშროება და ეს არის ძალზე მაცთური ფენომენი, რამაც მრავალი სენსეტიური გონება ჩაითრია თავის ზმანებათა ბნელ და თითქმის თავდაუღწევ სიბნელეში. (ამ ზმანებებზე ცოტა ქვევით)
მისტიფიკაციის ამ სიბნელეში, რომელიც ადამიანს აძლევს სიამაყესთან შერწყმულ ილუზიას, რომ ის იმყოფება ნათელხილვაში, ჩვენი აზრით მუშაკობენ და თავიანთ ბნელ საქმეებს აღასრულებენ დემონური, ზეგრძნობად-უხილავი არსებები. ამ არსებების მთავარი მაცთუნებელი იარაღია ბნელ, არაცნობიერ და ყრუ რელიგიურობას და რწმენასთან შერწყმული ნაციონალურ-რასისტული, სისხლით ნათესაობაზე დაფუძნებული და ამით გაამაყებული და გამყარებული ნარკოტიკივით გამაბრუებელი მისტიფიკაციები. ამ მისტიფიკაციებით ნახსენები დემონური არსებები ცდილობენ ადამიანს გამოაპარონ ახალი, ცნობიერი ქრისტიანობის დასაწყისი. (ამგვარ ხელისშემშლელ ფენომენს ჩვენ ვუწოდეთ აღმოსავლური არქაიზმი და ვთქვით, რომ არქაიზმიც ცდილობს თავისი თავის გლობალიზებას სამყაროში)
ამგვარი მისტიფიკაციების და ზმანებების მაგალითებს ჩვენ ცოტა ქვემოთ მოვიყვანთ, როგორც ამის შესახებ ზემოთ ვთქვით. აქ კი მოვიყვანთ ასეთი მისტიფიკაციის ერთ მაგალითს, რომელიც მეტად ტრაგიკული დრამატიზმით გათამაშდა ჩვენს უახლოეს ისტორიაში.
80-იანი წლების მიწურულს, როდესაც საბჭოთა ხანა შევიდა სიბერეში და დაეწყო სიკვდილისწინა აგონიური კრიზისები, მთელ საბჭოურ სივრცეში გამოფხიზლდნენ და გააქტიურდნენ ზემოთ ნახსენები არქაული, სისხლით ნათესაობის და ნაციონალიზმის დემონური არსებები. (გამოდის ისე, რომ ის უძრაობის ხანა, ბრეჟნევის დროს რომ უწოდებდნენ, არც დემონებს მოსწონდათ, მათთვისაც მოსაწყენი იყო) ეს არსებები, როგორც ყველანი ვგრძნობთ ამას, არ არიან ფიზიკური არსებები. ისინი წარმოადგენენ ზეგრძნობად და ზემატერიალურ ძალებს და მათი აქტივობა მუდამ მიმართულია ადამიანური სამყაროსკენ, იმისკენ, რომ ადამიანი ააცილონ სწორ ღვთაებრივ განვითარებას, ცდილობენ, რომ ადამიანი გაახვიონ მათთვის სასურველ ისეთ მისტიფიკაციებსა და ზმანებებში, რომ ადამიანს ეს ეგონოს ღვთაებრივი მომენტი და ისე გაამაყდეს ამ ცრუ ღვთაებრივი, ზოგჯერ ექსტაზის დონემდე ასული მისტიფიკაციებით, რომ შესაძლოა სრულებით დაკარგოს ჯანსაღი რელიგიურობის შეგრძნება, ასე ვთქვათ, სრულებით “გადაუძინოს” მას.
ამ დემონურ არსებებს თავიანთი მოღვაწეობისთვის სჭირდებათ ადამიანის სამშვინველი (душа) სადაც ჩასახლდებიან მოღვაწეობისათვის. მაგრამ ამისთვის არ გამოდგება ყოველგვარი სამშვინველი. ამისთვის არ გამოდგება სამშვინველი, რომელიც მხოლოდ ყოველდღიურ ცხოვრებისეულ ფუსფუსში არის ჩაფლული; რომელიც, როგორც ვთქვით, არ არის სულიერებაში ნამუშევარი და რამდენადმე მაინც გახსნილი სულიერ-რელიგიური სფეროებისათვის, _ ანუ სამშვინველი, რომელმაც ვერ მიაღწია იმ საშიშ ზღვარს, რომელზეც მოგახსენებდით _ ზღვარს, სადაც ერთმანეთს ხვდებიან და სცილდებიან რაციონალური და ირაციონალური ელემენტები ადამიანის ცნობიერებაში. ასეთ დონემდე მისული ინდივიდუალობები კი არც თუ ძალიან ბევრია სამყაროში.
საქართველოში მუდამ იყვნენ და არიან ასეთი პიროვნებები. და ნახსენებ პერიოდში, როდესაც არქაისტულ-დემონურ არსებებს საბჭოთა სისტემის რღვევის წყალობით მიეცათ ნოყიერი ნიადაგი, მათ რათქმა უნდა მაშინვე დაიწყეს აქტიურობა იმისთვის, რომ თავგზა აებნიათ ქართული ეროვნული მოძრაობისათვის. მათ სცადეს და იმ პოზიტიურს, რაც საერთოდ არის ეროვნულ განმათავისუფლებელ მოძრაობაში, შემოაპარეს ურწყული და ბინძური, ვითომ ქრისტიანულ რელიგიურობასთან შერწყმული ნაციონალიზმი. (ამიტომაც მაშინდელი მიტინგების და შიმშილობების თანმდევი ელემენტი იყო კოლექტიური “ქრისტიანული ლოცვები” და შეძახილები, რომ “ჩვენთან არს ღმერთი.”) დემონურმა ძალებმა ამისთვის შესანიშნავად გამოიყენეს ქართული ეროვნული მოძრაობის ნადისიდენტარ-ქარიზმატული ლიდერები, რომლებიც საკმაოდ გამოირჩეოდნენ თავიანთი ნიჭიერებით და სენსეტიურობით მაგრამ არა იმ ფხიზელი გონებით, აზროვნებით და ჯანსაღი ინტუიციით, რაც, როგორც მრავალჯერ ავღნიშნეთ აუცილებელია მატერიალურის და სულიერის მიჯნაზე მყოფი ადამიანებისთვის.
ჩვენმა მაშინდელმა პრეზიდენტმა სრულებით ჩააბარა თავი ხსენებულ მისტიფიკაციებს. მან საქართველოს პოლიტიკურ სცენაზე დადგა თავისი “სნებიანი ფანტაზიის” ნაყოფი, _ არა ისტორიული, არამედ მამამისისეული “დავით აღმაშენებლის” ლიტერატურული სცენარი და მისტიფიცირებულ სიზმარეთში მყოფმა უგერგილოდ ითამაშა მთავარი როლი _ დავით აღმაშენებელი. ნამდვილად ასე იყო. მან წარმოიდგინა, რომ ის იყო ჩვენი დროის დავით აღმაშენებელი, რომელსაც ძველი დიდება უნდა დაებრუნებინა საქართველოსათვის. მან ავადმყოფი წარმოსახვით თავის გარშემო შექმნა მთელი ის ვირტუალურ-მისტიური გარემოცვა, რაც ერტყა გარს რეალურ და უფრო კი ლიტერატურულ აღმაშენებელს. ასე გაივსო ჩვენი ქვეყანა სარკინოზებით, ურჩი თავად-აზნაურებით, რომელთაც მეტწილად სუკის აგენტებით და ვაი ინტელიგენციით მოიხსენიებდნენ, გიორგი ჭყონდიდელით, ნიანია ბაკურიანით, ქარიმან სეტიელით და ა.შ...
დავით აღმაშენებლის როლს გარდა ყოველივე ამას დაემატა კიდევ ერთი მეფე _ მეფე ართური თავისი მრგვალი მაგიდით. სწორედ ამის გამოხატულება იყო კიდევ უფრო მისტიფიცირებული _ “მრგვალი მაგიდა _ თავისუფალი საქართველო”.
მაგრამ ზემოთ ნახსენები ვირტუალურ_წარმოსახვითი მტრების უკან ქვეყანა მართლაც სავსე იყო და არის რეალური მტრებით და ეს რეალური მტრები ყოველივე ამას ბოროტი სიხარულით შესცქეროდნენ და აკეთებდნენ და ჩარხავდნენ თავიანთ საქმეს.
ასე ჩაიძირა ქართული ეროვნული მოძრაობა ურწყულ და თავაშვებულ ნაციზმში და ამან თავის მხრივ მძლავრი იმპულსი მისცა ასევე, ურწყულ ნაცისტურ-სეპარატისტული მოძრაობების გააქტიურებას საქართველოში არსებულ ეთნიკურ ანკლავებსა და ელემენტებში, რასაც თავის მხრივ წყალს ასხამდნენ გერეშე, საქართველოსთვის მტრულად განწყობილი ძალაუფლების მქონე ძალები. ამიტომაც აირია ყველაფერი.
ეს არის კონკრეტული მაგალითი რაც გათამაშდა საქართველოს უახლოეს წარსულში. თვით ფენომენი კი არის ზოგადკაცობრიული და ამას ადგილი აქვს მთელ სამყაროში.
მაგრამ როგორც უკვე ვთქვით, ამ არქაისტული მისტიფიცირების გარდა, რომლის მიზანიც არის ადამიანის მოწყვეტა ნამდვილი რელიგიურობიდან და მისი ჩაძირვა ბნელ და დემონურ “სულიერებაში”, ახალი, ცნობიერი ქრისტიანობის წინააღმდეგ იბრძვის, შეიძლება ითქვას, კიდევ უფრო ძლერი, უკვე არაარქაისტული, არამედ უახლეს საუკუნეებში გაჩენილი სრულიად დასავლური მოვლენა _ მატერიალიზმი, რომლის მთავარი იარაღიც არის ფული, ტექნოკრატია, სულიერი სამყაროს აბსოლუტური უარყოფა და მცდელობა, რომ ადამიანი მთლიანად მიეჯაჭვოს მატერიალურ, უსულო ღირებულებებს და ამჯერად ამ გზით გადაუძინოს ახალი, ცნობიერი ქრისტიანობის დასაწყისს. (რელიგიურ სფეროში ეს მატერიალისტური დემონიზმი თავს ყველაზე მეტად იეღოველობაში იჩენს) ეს ფენომენიც ცდილობს მოახდინოს თავისი თავის გლობალიზება მთელ სამყაროში.

აღმოსავლური ანტიქრისტიანიზმი ნამდვილ, ცნობიერ ქრისტიანობას ებრძვის წარსულიდან _ დასავლური ანტიქრისტიანობა კი _ მომავალში მთელი სამყაროს უსულო მატერიალიზმში ჩათრევის გზით.

როგორ აირეკლა ეს დასავლური მატერიალიზმი საქართველოს უახლოეს ისტორიაში, როდესაც ჩვენთან დამარცხდა აღმოსავლური ჩამორჩენილი, მისტიფიცირებულ-არქაისტული პრინციპი, რაზედაც ზემოთ გვქონდა ლაპარაკი?
ეს ნიჭიერი მაგრამ უჭკუო ლიდერი და მისი “ლუციფერული” არქაიზმი დაღალა და დამარცხდა დასავლური გლობალიზაციის საწინააღმდეგო ცურვაში და მოვიდა დასავლურ მენტალიტეტთან რამდენადმე წილნაყარი და რამდენადმე დასავლური ტიპის ლიდერი, რომელსაც ჰქონდა სხვა _ დასვლური კეთილდღეობის, სოციალური დაცულობის და დიდი პოლიტიკოსის ქარიზმატი, რაშიც უდავოდ იყო რეალური მომენტი და რომელმაც რაღაც დონით მოიტანა დასავლური დემოკრატია, თავისუფალი სიტყვა, თავისუფალი ბაზარი და ა.შ. მაგრამ ყველაფერი ეს მოვიდა ამგვარი ტრადიციების არმქონე გარემოში და ამიტომ ამჯერად საქმეში და საქმის არევ-დარევასა და ეშმაკიზაციაში ხელდაკაპიწებულნი ჩაერთნენ ყრუ მატერიალიზმის დემონები.
აღმოსავლური არქაიზმის და ნაციონალიზმის ორმოდან ამოსული, არშედედებული სახელმწიფოებრიობის მქონე ქვეყანა ამჯერად ჩავარდა ხელაღებული მატერიალიზმის და მისი მთავარი ატრიბუტის, ფულის ენერგიის ორმოში.
ასე რომ, თუკი პირველი პრეზიდენტის დროს ეიფორიული და მყვირალა, ცრუ ლოზუნგი იყო: “ჩვენთან არს ღმერთი”, (ჭეშმარიტებას არ შეუძლია იყოს იქ, სადაც არის ეიფორია, აღტკინებული ემოცია და ყვირილი) ამჯერად ჩვენი მატერიალისტი კლეპტოკრატიის (სახელმწიფო ქურდების) ნამდვილი ლოზუნგია, რომელსაც არ ახმოვანებენ, მაგრამ მათ გარეშეც აშკარად ჟღერს და ხმიანობს: “ჩვენთან არს ფული!’ ამ ლოზუნგზს გაჰმღერის გულში ახლა ჩვენს სახელმწიფო სტრუქტურებში მოკალათებული ჩინოვნიკი.

აი ის ორი ანტაგონისტური ნაკადი, რომელთაგანაც ერთი ცდილობს დასავლეთიდან შეიჭრას აღმოსავლეთში, გახდეს გლობალური მთელი სამყაროსთვის. ე.ი. ეს არის დასავლური ფენომენი: პოლიტიკა, ეკონომიკა, ტექნოკრატია და მატერიალისტური მეცნიერებები.

მეორე, _ აღმოსავლური არქაისტული ფენომენი კი ცდილობს წინ აღუდგეს დასავლურ მატერიალისტურ პრინციპს და პირიქით, თვითონვე მოახვიოს დანარჩენ სამყაროს თავისი ბნელი არქაიზმი. მაგრამ დრო უკვე დასავლური პრინციპისთვის მუშაობს და დრომ უკვე გაწირა აღმოსავლური არქაიზმი. ეს ჩანს თუნდაც იქიდან, რომ როდესაც ტელეეკრანზე ვხედავთ ავღანელ თავგადახოტრილ, ჩალმიან-წვერიან თალიბს, რომელიც ყოველგვარი დასავლური ტექნოკრატიის წინააღმდეგია, ამ თალიბს მხარზე დასავლური ტექნიკის პროდუქტი _ კალაშნიკოვის ავტომატი აქვს გადაკიდებული და ხელში კი უჭირავს ისევ დასავლური _ მიკრო რადიოგადამცემი; ეს ჩანს ჩადრებს ქვეშ ჩაწყვდიადებული მუსლიმი კამიკაძე ქალის მაგალითზე, რომელსაც წელზე ასევე დასავლური “ეშმაკის მანქანა” _ ე.წ. შაჰიდის ქამარი აქვს მიმაგრებული. ამრიგად არქაისტი თვით დრომ გაწირა იმისთვის, რომ თუნდაც ტერორიზმისთვის, მან უნდა ისარგებლოს დასავლური “ეშმაკის მანქანებით”. დასავლეთმა უკვე ჩაითრია აღმოსავლეთი დასავლური გლობალიზაციის გარდუვალობაში.
კიდევ ერთი ნიშანდობლივი მაგალითი: საზოგადოებრივი ცხოვრების არცთუ ძალზე სერიოზული, მაგრამ მასიური ფენომენი _ სპორტი, ამ შემთხვევაში კი _ ფეხბურთი რა თქმა უნდა, არის დასავლური ფენომენი და როდესაც გასულ წელს მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი ჩატარდა აზიაში, ეს იყო ძალზე მნიშვნელოვანი პოზიტიურ-გლობალიზაციური მოვლენა, თუკი იმაში შევთანხმდებით, რომ გლობალიზაცია მრავალი ნეგატიური მომენტების მიუხედავად მაინც არის პოზიტიური მოვლენა სამყაროსთვის. ამ ხსენებული საფეხბურთო ჩემპიონატის მიმდინარეობისას, მგრძნობიარე სამშვინველები აუცილებლად დაიჭერდნენ დასავლეთ-აღმოსავლეთის იმ გამაერთიანებელ სიხარულს, რაც ფეხბურთმა მოიტანა და რასაც ცნობიერად თუ არაცნობიერად განიცდიდნენ აღმოსავლელი თუ დასავლელი ახალგაზრდები. (სამწუხაროდ ამ სიხარუს არ უერთდება მუსლიმური სიბნელით და ექსტრემიზმით დათრგუნული აღმოსავლეთის უდიდესი ნაწილი)
ორივე ამ ძალას სიკვდილი შემოაქვს სამყაროში. აღმოსავლური არქაიზმი გვთავაზობს რელიგიურობის ძველ, უკვე გვამად ქცეულ მკვდარ პრინციპს; დასავლური მატერიალისტური გლობალიზაცია კი ავრცელებს სიკვდილის ახალ, თანამედროვე სახეობას, სულიერების და ცოცხალი ღვთაებრიობისგან გამოშიგნულ “ჰომო ფაბერ”-ს, მექანიკურ და მრეწველ ადამიანს.
ახლა კი დავუბრუნდეთ ფენომენს, რასაც ჩვენ ახალი რელიგიურობის ჩანასახი შევარქვით.
სიცოცხლის რა ყლორტები უნდა აღმოცენდეს ამ ორ სიკვდილს შორის, რა არის ის, რასაც ჩვენ ახლი ქრისტიანული იმპულსი შევარქვით? რა ცდილობს გასხლტეს ზემოთ ნახსენებ სცილას და ქარიბდას შორის? რა ცდილობს გლობალიზაცია გამოიყენოს როგორც ნიადაგი, მისი აღმოცენებისთვის?
როგორც უკვე ავღნიშნეთ, ეს ფენომენი ვლინდება და დაკვირვებული ცნობიერებისთვის იკვეთება იქ, სადაც არის რაციონალური და ირაციონალურის საზღვარი და სადაც გონება დგება ბოდვით მისტიფიკაციებში ჩავარდნის წინაშე და სადაც ადამიანს სჭირდება ჯანსაღი გონება, ჯანსაღი ინტუიცია და უდიდესი სიფხიზლე. აი სწორედ აქ, ცნობიერებისთვის ამ საშიშ წერტილში გამოაქვს ადამიანური ცნობიერების ახალი ორგანოს თავისი ნაზი ყლორტები.
მაგრამ ეს ახალი ორგანო ვერ დაიბადებოდა აღმოსავლურ არქაიზმის და დასავლურ მატერიალიზმს შორის არსებულ ჭყლეტაში და რაოდენ წინააღმდეგობრივიც არ უნდა ჩანდეს, მას დაბადებისთვის უნდა ამოერჩია დედამიწაზე არსებულ ორ წინააღმდეგობრივ ბანაკიდან ერთ-ერთი, რათა შემდგომ რამდენადმე ფესვებგადგმულმა და სიცოცხლისუნარიანმა გზა გაიკვლიოს ნახსენებ სცილას და ქარიბდას შორის. და ამ ორგანომ ამოირჩია თავის საშოდ და ნიადაგად დასავლეთი. _ დასავლური კულტურა, ხელოვნება, დემოკრატია, ცნობიერება, დასავლური მატერიალიზმი და ა.შ. (თუკი ღრმა ოკულტურ წყაროებს მივენდობით ეს არჩევანი იერარქიებმა, რომელთათვისაც რასაკვირველი არ არსებობს ის წინააღმდეგობა, რაც ადამიანს ბოჭავს _ დრო და სივრცე, გააკეთეს ძალიან, ძალიან შორეულ წარსულში თვით ძველი აღთქმის არსებობამდე)
ამრიგად, ახალი, ცნობიერი ქრისტიანული რელიგიურობის ორგანომ თავის ჩასახვის ადგილად ამოირჩია მატერიალისტური დასავლეთი და თავის თავზე აიღო უმძიმესი ტვირთი, რომ არა მხოლოდ თავი გადაირჩინოს ამ უღმერთობაში, არამედ გაასულიეროს და გააღვთიუროს როგორც უღმერთო დასავლეთი, ასევე ნიცშეს სიტყვებით რომ ვთქვათ, უკვე “მკვდარი ღმერთების” ბნელ მისტიკაში ჩაბნელებული წვერიანი, არქაისტული აღმოსავლეთი.
ამრიგად, გლობალიზაციის პროცესი არის ზეადამიანური, ღვთაებრივი, ადამიანისთვის ჯერაც არაცნობიერი პროცესი, რომლის მიზანი არის ის, რომ მოამზადოს ნიადაგი კაცობრიობაში ახალი, ცნობიერი ქრისტიანობის შემოსვლისთვის, ქრისტეს ახალი, არაფიზიკური, სულიერად მეორედ მოსვლისათვის.

ასე რომ, თუკი ძველ დროში ადამიანში “დაიხუჭა” რწმენის და ღვთაებრივის აღქმის ღვთითბოძებული ინსტინქტური ორგანო, ახლა გამოჩნდა ნიშნები, რომ ამ მადლისმიერი ორგანოს ადგილას თუ მის მაგიერ, კაცობრიობისთვის მომწიფდა დრო და ორგანო არა ინსტინქტური, არამედ ზემოთ დახასიათებული ახალი, ცნობიერი რწმენის და ღვთაებრივთან ცნობიერად კვლავდაკავშირების ანუ “ახალი რელიგიის” დაბადებისათვის. ჩვენ სხვადასხვა რელიგიურ თუ ფილოსოფიურ მიმდინარეობებში ვეძებდით სახელს, რაც ჩვენი აზრით ყველაზე მეტად რელევანტური ანუ მისასადაგებელი იქნებოდა იმ ორგანოსათვის, რაზეც მოგახსენებთ და ვფიქრობ, აკადემიური ფილოსოფიის ტერმინი _ “რეფლექსია” და უფრო კი ანთროპოსოფიული ტერმინი _ “ცნობიერი სამშვინველი” (სამშვინველი _ ფიზიკური თვალისთვის უხილავი, ნათელმხილველებისთვის აურის სახით ხილული შუალედური ფსიქიური “ორგანიზმი” ან “სხეული” ადამიანის ფიზიკურ სხეულს და მის უკვდავ სულს შორის. ამ ორგანოს ამგვარ სახელწოდებას ვხვდებით ძველ ქართულ რელიგიურ წყაროებში. შემდეგ კი თანდათან დავიწყებას მიეცა იგი. ეს არის რუსული სიტყვა душа-ს ექვივალენტი ე.ი. ეს ტერმინები ყველაზე კარგად გამოხატავენ არსს, რასაც უნდა მოემსახუროს ეს ახალი ორგანო. და რა არის ეს ორგანო, _ რას წარმოადგენს იგი?
როგორც უკვე ავღნიშნეთ, ჩვენ არ გვაქვს პრეტენზია, რომ შეგვიძლია ძალზე ნათლად და მკაფიოდ დავახასიათოთ და განვმარტოთ იგი, მაგრამ შესაძლებელია იმდენად მაინც მივუახლოვდეთ ამ ფენომენს, რომ რამდენადმე განვითარებული ჯანსაღი ინტუიციის და აზროვნების მატარებელმა სულებმა გაგვიგონ რაზეა საუბარი.
მაშ ასე, რა არის ის ახალი ორგანო, რომელიც ცდილობს განვითარდეს და აყვავილდეს ადამიანში, რომელ ორგანოსაც ანთროპოსოფიამ უწოდა “ცნობიერი სამშვინველი?”
ეს არის ცნობიერება, რომელიც მუდამ არსებობდა სამყაროში, მაგრამ ჩვენს დრომდე (მეოცე საუკუნემდე) ამ ცნობიერებას სწვდებოდნენ ან მოიხელთებდნენ მხოლოდ განსაკუთრებული ინდივიდუალობები _ ხელდასხმული, ნათელმხილველი ადამიანები.
აუცილებელია თავიდანვე გავაცნობიეროთ, რომ ცნობიერი სამშვინველის ცნობიერება ჯერაც არ არის ნათელხილვის მდგომარეობა. ე.ი. ამ ცნობიერებამდე ამაღლებული ადამიანი არ არის ნათელმხილველი, მაგრამ ამ მდგომარეობამდე მიღწევით მან მიაღწია ზღვარს, როდესაც ამის ზემოთ უკვე არის ნათელხილვა; ამის ზემოთ ადამიანი ცნობიერება უკვე შედის სულიერ-ღვთაებრივი სამყაროს წიაღში.
რა არის ის მთავარი ნიუანსი, რომელიც ცნობიერ სამშვინველს კაცობრიობის ჩვეულებრივ, დღეისთვის ნორმალური ცნობიერებისგან განასხვავებს? რა არის ეს ნიუანსი? _ ნიუანსი, რადგან როგორც მრავალჯერ ავღნიშნეთ, ჩვეულებრივ ფსიქიურ აქტივობას და ცნობიერი სამშვინველის ცნობიერებას შორის ჩვეულებრივი გონებისათვის არ არსებობს ძალზე მკვეთრი, ძალზე თვალშისაცემი განსხვავება. მაგრამ განსხვავება სინამდვილეში საკმაოდ დიდია და იგი გამოიხატება იმაში, რომ თუკი ეს “ჩვეულებრივი ცნობიერება” მიმართულია ადამიანიდან გარეთ, _ გარესამყაროს და მისი ფაქტებისაკენ, ცნობიერი სამშვინველი ტრადიციული ადამიანური ცნობიერებისგან განსხვავებით, რომელიც ადამიანიდან გარე სამყაროსკენ, ბუნებისკენ, ბუნების მაკრო და მიკრო მოვლენებისკენ, მათი კვლევისკენაა მიმართული, _ განსხვავდება იმით, რომ ცნობიერებამ იცვალა მიმართულება, მოხდა მისი ინვერსია და ახლა ამ ცნობიერების ძალა გარესამყაროს კი არ განუდგა და უარს კი არ ამბობს მასზე, იგი ისევ იკვლევს და განიხილავს ამ სამყაროს და კიდევ უფრო წარმატებით, მაგრამ ახლა ადამიანმა გარესამყაროსთან ერთად აღმოაჩინა ახალი დასაკვირვებელი ობიექტი. ადამიანმა აღმოაჩინა, რომ ის, რასაც აქამდე იგი ბუნდოვნად განიცდიდა როგორც სუბიექტს, ანუ თავის თავს, შესაძლებელია განხილულიქნას როგორც ობიექტი _ ისევე, როგორც მცენარე, როგორც ვეფხვი ან მთვარე და ვარსკვლავები.
ე.ი. ადმიანი ამ შემთხვევაში თავის თავს გვერდიდან უყურებს, როგორც “სხვას”, როგორც ობიექტს. ადამიანი ხდება თავისი თავის მოწმე და მაყურებელი. ანუ მოხდა ცნობიერების შემობრუნება იმისკენ, ვისგანაც მოემართება იგი _ ადამიანის “მე”_სკენ. ამრიგად ორიათასი წლის შემდეგ იწყება ის, რისკენაც მოგვიწოდეს ორიათასი წლის წინ: “ღმერთი თქვენშია, თქვენს თავში ჩაიხედეთ! ღმერთი იქ არის, _ თქვენსავე წიაღში!”
ადამიანმა დაიწყო ამ ობიექტის აღმოჩენა და ის გაოცებულია _ სად იყო აქამდე? მან აღმოაჩინა, რომ ეს ახალი, შიდა საყარო ისეთივე უსასრულოა როგორც მის გარეთ არსებული კოსმოსი. მაგრამ თუკი მატერიალური კოსმოსი საუკუნოდ მიუწვდომელია და დამთრგუნავი თავისი ფიზიკურობის, დროში და სივრცეში განფენილობის გამო, ეს მისი შინაგანი კოსმოსი კი შისაძლოა სულის შემეცნების ორგანოებით მოხელთებული იქნას ახლავე _ აქვე, ჩვენსავე შინაგან უსასრულო სამყაროში, იმ უსასრულო სამყაროში, რომელიც ჩვენი შინაგანი უსასრულობიდან გადაიფინება და გადაიღვრება ღვთაებრივ უსამანობასთან ერთიანობაში ისე, რომ არავითარი მიჯნები და საზღვრები არ აღიმართებიან ადამიანურ და ღვთაებრივს შორის. ადამიანური გადადის ღვთაებრივში, მდგომარეობაში, რომელშიც ამბობს პავლე მოციქული: “არა მე, არამედ ქრისტე ჩემში.”
ამრიგად ცნობიერი სამშვინველის მდგომარეობამდე განვითარებული ადამიანი დგას სულიერი და ფიზიკური სამყაროების საზღვარზე და რაც მეტად და მეტად ღრმავდება ადამიანი ამ ცნობიერებაში, მით მეტ და მეტ ინფორმაციას, “მესიჯებს” იღებს იგი სულიერი სამყაროდან, მით მეტად სულიერი ხდება იგი.
როდიდან ხდება ცნობიერი სამშვინველი მასიური, როდის გათავისუფლდა იგი განსაკუთრებული ინდივიდუალობების საკუთრებიდან? ჩვენ შეგვიძლია ვუპასუხოთ ხელდახმულთა მიერ გაცემული პასუხით: მე-19 საუკუნის ბოლოს ეს უკვე შეიგრძნობა დოსტოევსკისთან და ტოლსტოითან. მათ შინაგან მონოლოგებსა და დიალოგებში უკვე იგრძნობა ცნობიერების უკუმიმართება ადამიანის შინაგანისკენ, მისი “მე”-სკენ. და მე-20 საუკუნის დასაწყისში კი მოვლენა ცხადდება სრული სისავსით ჯეიმზ ჯოისის “ულისეს” ცნობიერების ნაკადით და ფროიდის ფსიქოანალიზით. თვით ფროიდის ფსიქოანალიზი ჩვენი აზრით ბოდვაა, სნებიანი წარმოსახვის ნაყოფი, მაგრამ ჩვენთვის ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია არა ფროიდის ფსიქოანალიზი, არამედ თვით მისი კვლევის თავისთავისკენ მიმართული მეთოდი, რომელიც არის ცნობიერი სამშვინველის გამოვლინების თვალნათელი მაგალითი, ხოლო თვით ფროიდის მიერ ამ მეთოდით გამოტანილი დასკვნები კი აბსურდი.
ამრიგად მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან ჯოისით, ფსიქოანალიზით, ეგზისტენციალისტებით და ა.შ. იწყება ცნობიერი სამშვინველის გადმოღვრა ადამიანთა მასებში.

ცნობიერი სამშვინველის პიკი, ხელოვნება _ მონანიების ფსიქოლოგია და სულიწმინდა (მანასი)

როდესაც ცნობიერი სამშვინველი ადამიანში მიაღწევს თავისი განვითარების პიკს, მხოლოდ ამის შემდგომ იწყება სწორედ ქრისტიანული რელიგიის ტერმინით რომ ვთქვათ _ სულიწმინდას ცნობიერება. (ძველინდურ რელიგიებში სულიწმინდას ცნობიერებას აღნიშნავენ მანასის ცნობიერებით) მაგრამ სულიწმინდას ცნობიერებამდე თვით ცნობიერი სამშვინველის მდგომარეობიდანაც ჯერ კიდევ ძალიან შორს არის და შესაძლოა ადამიანს, რომელმაც, ასე ვთქვათ მიაღწია ცნობიერი სამშვინველის ცნობიერებამდე, იქნებ ერთი და ორი ცხოვრება არც ეყოს იმისთვის, რომ მან შეაბიჯოს სულიწმინდას ღვთაებრივ სამყაროში. (რასაკვირველია, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ, რახან ცნობიერი სამშვინველი თანდათან მასიური ხდება, განსაკუთრებული სულიერი უნარის, ნათელმხილველები უკვე აღარ არსებობენ ან არ იარსებებენ)
ჩვენი მსჯელობა უფრო ნათელი რომ გახდეს, ახლა წერილის ავტორი შეეცდება კონკრეტულ ინდივიდუალობათა ცნობიერებაში “შეხედვის” მაგალითზე გაანათოს განსახილველი საგანი.
როგორც უკვე ვთქვით, ადამიანი, რომელიც ამაღლდა ცნობიერ სამშვინველამდე, ხდება ბევრად უფრო სულიერი და ცნობიერად რელიგიური, ვიდრე აქმდე იყო იგი. მაგრამ აქვე თავს იჩენს სპეციფიური მომენტი. ადამიანი, რომელშიც გამოღვიძებას იწყებს ცნობიერი სამშვინველი, კონფლიქტში შედის დანარჩენ, ტრადიციულ ცნობიერებაში მცხოვრებ სამყაროსთან, რომელსაც ჯერ მიუღწევია ამ ცნობიერებამდე და ასეთი ადამიანი კონფლიქტში შედის პირველ რიგში თავის წარსულთან, თავის აწმყოსთან, ყოველივე იმასთან, რასაც აქამდე წარმოადგენდა და რასაც ახლა წარმოადგენს იგი. იწყება “ძველი ადამიანის” ნგრევა და “დემონტაჟი”. იწყება სამშენებლო მოედნის მოწყობა ახალი, ცნობიერად რელიგიური ადამიანის შენებისთვის.
“ძველი ადამიანი” _ ეს არის ძველი ქრისტიანული ოკულტიზმის შესანიშნავი ტერმინი. ადმიანი, რომელიც ნამდვილად და არა მოდურობიდან გამომდინარე მოჩვენებითობით იწყებს თავისი თავის გვერდიდან დანახვას, ვარდება სასოწარკვეთილებაში: ნუთუ მთელი ცხოვრება ასეთ სიცრუეში ვცხოვრობდი, ნუთუ ასეთი წვრილმანი, ძუნწი, შურიანი, მრუში, ქურდი და საერთოდ ასეთი პატარა და საძაგელი ვიყავი? ასეთი კითხვები თრგუნავს მას, სველს მონანიების სირცხვილის ოფლში. ეს არის მონანიების დიადი დასაწყისი და ეს სინანული მით უფრო დიდია, რაც მეტად წარმატებული იყო ეს ადამიანი ჩვეულებრივ, პრაგმატულ ცხოვრებაში, ცხოვრებისეულ სიამეებით ტკბობაში და ამასთან ერთად იმაში, რელიგიურ_ეკლესიურ ცხოვრებას რომ უწოდებენ დღეს წვერგაფოთლილი მამაოები და მათი მრავალრიცხოვანი მრევლი.
დაბეჯითებით ვამბობ: მამაოებს და ე.წ. მართლმადიდებლობისთვის, იეღოველობისთვის, კათოლიკობისთვის, ბაპტისტობისთვის და ა.შ... ჩამოვთვალოთ ყველა ტრადიციული, ორგანიზებული ეკლესია და მისი მრევლი, რომელიც ამაყობს თავისი “ჭეშმარიტი სარწმუნოებით” და აუტოდაფეს უწყობს სხვა რელიგიურ მიმდინარეობის მიმდევრებს, არბევს მათ საომარ იარაღად გადაქცეული ჯვრებით, _ ნამდვილად ვიცი და ვამბობ, რომ ამ ხალხს მეტი აქვს მოსანანიებელი, ვიდრე ქურდს და თაღლითს. როდესაც ამას ვამბობ, ამას ვამბობ იმიტომ რომ ეს არის საკუთარი მწარე გამოცდილების ნაყოფი და არა რაღაც გონებრივ-აბსტრაქტული სპეკულაციების შედეგი.
ჩვეულებრივი, დღეისთვის ნორმალური ცნობიერების ადამიანის ცხოვრების 90 პროცენტი (ვთქვათ პირობითი რიცხვი) შეცდომაა, ან ცოდვა თუ ძველებურად ვიტყვით და როდესაც ადამიანი იწყებს საკუთარი თავის გვერდიდან ხედვას და მონანიებას, ის ხედავს ამ 90 პროცენტს და ეს უარყოფითი ახრჩობს და აძრწუნებს მას ამ სიტყვების სრული მნიშვნელობით.
პარლამენტარს, თუკი მას დაეწყება ნამდვილი მონანიების პროცესი, რაც ძალზე იშვიათად თუ მოხდება მათ ფულით დაბინდულ ცხოვრებაში. (ვიმედოვნოთ რომ არსებობენ კეთილი გამონაკლისები) ახრჩობს თავისი პარლამენტარობა, ასე რომ ამაყობდა ამით, ამდენი სიცრუე რომ იყო გახვეული ამ პარლამენტარობაში, ამდენი სიცრუით რომ მოვიდა ამ მდგომარეობამდე. მინისტრს თავს “ასფუთიანი ჩაქუჩის ცემით” ემხობა თავისი მინისტრობა, ის ძრწოლვით დაინახავს, რომ მას მინისტრობა “ქვეყნის და ხალხის” სამსახურისთვის კი არ სდომნია, როგორც სხვას და თავსაც ატყუებდა აქამდის, არამედ _ ფულის კეთებისთვის. ეს ისეთივე ცხადი ხდება, როგორც მზე მზიან ამინდში და მას ეს სიცხადე ძირავს სირცხვილის ოფლში.
ასე რომ ყველას თავზესაყრელად აქვს საკუთარი ცოდვები და როდესაც ამ ცოდვებს ხედავ, უკვე აღარ იქექები სხვათა შეცდომებში. აი რას ჰგავს ეს, _ ბავშვობისას სოფელში ხშირად შევსწრებივარ ძაღლების ჩხუბს და ყოველთვის მეშინოდა გაავებული ძაღლები ჩემს წინააღმდეგ არ წმოსულიყვნენ, მაგრამ ეს არ მომხდარა არასდროს. თუმცა კი სხვა დროს, იგივე ძაღლები ცალ-ცალკე და უჩხუბრად მწოლარენი აგრესიულად გამოწეულან ჩემსკენ. და როგორც შემდეგ მივხვდი, მოჩხუბარი ძაღლი არ მიატოვებს მოწინააღმდეგეს და არ გამოიწევს შენსკენ. იმიტომ რომ მათ უბრალოდ არ სცალიათ სხვისთვის, მათ მოწინააღმდეგის გარდა არ ახსოვთ არავინ და არაფერი. შესაძლოა უხერხული შედარება იყოს, მაგრამ ასეთივე უწყინარი ხდება ადამიანი სხვის მიმართ, თუკი ის ნამდვილ და გულწრფელ მონანიებას იწყებს. ის ახლა გააფთრებულ ბრძოლაშია საკუთარ “ძველ ადამიანთან”, იმ ძაღლებთან და მხეცებთან ასე უხვად რომ ბინადრობენ ყოველ ჩვენთაგანში. ახლა ეს ადამიანი ყველაზე ცოდვილად საკუთარ თავს მიიჩნევს, რადგან ყველაზე დიდ ცოდვებს ხედავს და ამჩნევს ყველაზე ახლოს, _ საკუთარ თავში. სანამ მას გაეხილებოდა ცნობიერი, მისსავე შინაგანში მხედველი სამშვინველი, მისი მზერა მიმართული იყო სხვისკენ და სხვისი ცოდვებისკენ და ამიტომაც ზემოთ ნახსენები ძაღლებივით აგრესიულად იწევდა სხვისკენ. პავლე მოციქული ცოდვილთა შორის პირველ ცოდვილს საკუთარ თავს უწოდებს და ასევე უწოდებენ საკუთარ თავს სხვა მოციქულები და წმინდანები.
ადამიანს უჩნდება ცნობიერი სამშვინველი და ის შეაბიჯებს მონანიების კათარზისულ მდგომარეობაში. ახლა მისთვის გასაგები ხდება სახარების სიტყვები, რომ თუ სხვას არ შეუნდე თავისი ვალები, არც შენ შეგენდობა შენი. ახლა გასაგები ხდება, რომ ჯერ საკუთარი თვალიდან უნდა ამოიღო დირე, რომ მერე სხვის თვალიდან ამოიღო ბეწვი. ახლა გაცოცხლებას იწყებენ დიად მასწავლებელთა დატოვებული სიტყვები, რასაც მკვდარი, ტავტალოგიის სახით ყოველდღიურად თავმოტყუებით ვისმენთ მამაოეთში. ახლა მწარე მონანიებად იქცევა ეს თავმოტყუების ამაყი მომენტი. ახლა უამრავი რამ ხდება გასაგები...
და როდესაც ამ წერილის ავტორი იმყოფებოდა და არის მონანიებაში, მას ყველაზე მეტად ხუთავდა და ხუთავს მისი ცხოვრების ის წარსული, როდესაც თვითონაც მართლმადიდებელობაზე დებდა თავს წვერმოშვებული. როდესაც წვერჯვრის გადაწერით კანონონიკურ ლოცვებს იმეორებდა თუთიყუშივით და ძველი ქართულით. როდესაც მწვალებლობა და ერესი ეგონა ყველაფერი არამართლმადიდებლური. _ ფუჰ, რა საამაყო ეგონა ეს ყველაფერი და ამის გახსენებაზე კვლავაც ჩდებიან ბურძგლები და სირცხვილის ოფლის წვეთები.
საქართველო თითქმის ქურდული ფუნდამენტალიზმის ქვეყანაა, რადგან ჩვენ მცირე გამოცდილება გვაქვს კერძო საკუთრების პირობებში ცხოვრების. სოციალისტურ რევოლუციამდელი, კაპიტალისტური ცხოვრების ჩანასახები ძალზე უცებ მოახრჩვეს კომუნისტებმა და კერძო საკუთრების და დემოკრატიულობის წესმა ვერ მოასწრო გაჯდომა ნაციის აურაში, ვერ გახდა მისი ცხოვრების წესი. იმედია ეს განხორციელდება უახლოეს ათწლეულში.
ამგვარად ამ ქურდულ გარემოში თითქმის ყველა ჩვენთაგანი გაერია ქურდობაში. ვისაც როგორ შეეძლო იმ ფორმით. არც ამ წერილის ავტორი არის გამონაკლისი, მასაც მოუპარავს აქლემი თუ არა ნემსი მაინც და როდესაც ის გადიოდა და გადის მონანიების უმწარეს მომენტებს, რაზეც მოგახსენებდით, სიმწრის ოფლად მოედინება ყველაფერი, რაც სინდისმა დააფიქსირა მეხსიერების დახმარებით: ბავშვობაში ნათქვამი ტყუილი, სიყმაწვილისდროინდელი სექსუალური ფანტაზიები, აბსურდული სიამაყეები საკუთარი თავის შეფასებისას, სიამაყე საკუთარი ეროვნულობით... უამრავი და უთვალავი რამ არის მოსანანიებელი.
მაგრამ ყველაფერ ჩამოთვლილზე მეტად, იქნება ეს ეროტიკული ექსცესები თუ სხვა ჩამოთვლილი მომენტები, ყველაფერ ამაზე ბევრად და მწარედ მოსანანიებელი პირადად ჩემთვის და რადგანაც ადამიანები ზოგადად ერთნაირები ვართ, ამდენად განზოგადებულად ადამიანისათვის, ყველაზე მწარე და ყველაზე მტკივნეულად მოსანანიებელი არის შეცდომა ან ცოდვა, რომელიც რელიგიურობასთან არის დაკავშირებული.
ჩვენ გვითხრეს, რომ ყველაფერი შეგვენდობა იმ შეცოდების გარდა, რომელიც სულიწმინდას მიმართ გვაქვს ჩადენილი. რა თქმა უნდა, ყოველგვარი ცოდვა პირდაპირ თუ ირიბად ღვთაებრივის და სულიწმინდასადმი მიმართებაში და ამ მიმართების გამო არის ცოდვა. _ იქნება ეს ქურდობა, მრუშობა და ა.შ. მაგრამ ცოდვა, რაც უშუალოდ სცოდავს ღვთაებრივისადმი, ეს არის შეცდომა, რასაც ადამიანი უშვებს რელიგიურ და მერე ნაციონალურ სფეროებში ნეგატიური აქტიურობით. როდესაც ადამიანი ცოცხალ ღვთაებრივს ძირავს და ყინავს დოგმატიკაში, ამით ის კლავს და ჯვარს აცვამს ღმერთს და ღვთაებრივს, _ ეს არის შეცოდება სულიწმინდასადმი. როდესაც ადამიანი ხდება აგრესიული სხვა ერების და მათი წარმომადგენლებისადმი, _ ეს არის ცოდვა სულიწმინდასადმი და თუ გვეპატიება სხვა ყველაფერი, როგორც გვაფრთხილებენ, ამას უკვე არ გვაპატიებს არავინ..

რადგანაც სულიერება ადამიანურ სამყაროში ყველაზე მეტად განხორციელდება ხელოვნების გზით, ხსენებული, ცნობიერ სამშვინველამდე ამაღლებული ადამიანი ამა თუ იმ ფორმით შეაბიჯებს ხელოვნების სფეროში. ზოგი თვითონ ხდება ხელოვანი, ზოგიც არ ხდება შემოქმედი, მაგრამ ხდება მიმღები და გამტარი ხელოვნების სულისათვის.
ე.ი. ადამიანი, რომელმაც განივითარა ცნობიერი სამშვინველი, ხდება ხელოვნებასთან დაკავშირებული ინდივიდი. (უნდა აღინიშნოს აგრეთვე, რომ ხელოვნებას, რამდენად გენიალურიც არ უნდა იყოს იგი, როგორც ეს თვით ცნობიერი სამშვინველის შემთხვევაში ვთქვით, არ შეუძლია სრული ძალით და დიდებით გამოხატოს სულიერი სამყაროს სიდიადე, მისი სიწმინდე, მისი უსასრულოდ სანეტარო ფენომენი, მისი ანგელოზების, სერაფიმების ქერუბიმების და ა.შ. აღუწერელი დიდება და მშვენიერება. როგორც დიდი ხელდასხმულები ამბობენ, არავითარ ადამიანურ გაფაქიზებულ ხელოვნებას არ შეუძლია მიუახლოვდეს და გადმოსცეს ის ღვთაებრივ-მუსიკალური ჟღერა, კოსმოსის ანუ სფეროთა ჰარმონიას რომ უწოდებენ ეს ხელდასხმულები.) ამ შენიშვნას ვაკეთებთ ხელოვანთა გარკვეულ წრეებში გავრცელებული აკვიატებული აზრის საპირისპიროდ, რომ თურმე მთელი ადამიანური შემოქმედების, მისი აღმაფრენის და ა.შ უკანასკნელი ინსტანცია ან აპოგეა შეიძლება იყოს მხოლოდ დიადი ხელოვნება და ამის მერე კი არ არის რაიმე, მას აღმატებული. ეს არის ისეთივე მომაკვდინებელი წერტილის დასმა ადამიანის სასრულობის დაფიქსირებისთვის, როგორც აღმოსავლური დოგმატიკური არქაიზმი და როგორც დასავლური გამომშრალი მატერიალიზმი.
ნამდვილად სრულყოფილი და ნამდვილად გაქრისტიანებული ადამიანი იწყება მხოლოდ დიადი ხელოვანის მერე, როდესაც ეს ხელოვანი გადადის სულიწმინდას ცნობიერებაში. (წერილის ავტორის მხრიდან აუცილებელია გაკეთდეს განმარტება, რომ საუბარი სულიწმინდას შესახებ სრულყოფილად შეუძლია მხოლოდ მას, ვინაც ძლიერი ნათელხილვის და ხელდასხმის წყალობით სრულებით მოიცვა სულიწმინდას წმინდათაწმინდა საუფლო, ვინაც წერილის ავტორივით ქვემოდან, გარკვეული ინტუიციის გამონათებებიდან კი არ შეჰყურებს ამ უწმინდეს სფეროს, არამედ უკვე განწმენდილმა და ხელდასხმულმა უკვე სრულებით განიცადა ხსენებული წმინდათაწმინდა სამყარო და უკვე სწვდება ცნობიერებათა კიდევ უფრო დიად სფეროებს, რაზედაც ჩვენ შეიძლება გაგვაჩნდეს მხოლოდ აბსტრაქტული ცნებები) ამ ცნობიერებაში გადასულმა ხელოვანმა შესაძლოა კვლავაც გააგრძელოს მცდელობა, რომ ხელოვნების ხერხებით ჩვენთვის, კვლავაც შექმნას ხელოვნების ნაწარმოებები, მაგრამ სულიერი სამყარო მისთვის უკვე იმდენად უსასრულოა, იმდენად ფაქიზი და მშვენიერი, რომ ყველაზე ნატიფი ხელოვნების “ინსტრუმენტებიც” უკვე ბლაგვი და მოუქნელნი ხდებიან იმისთვის, რომ ეს მშვენიერება იმ სახით იქნას ჩვენამდე ჩამოტანილი, როგორი სიდიადითაც არსებობს ის ნამდვილ სულიერ სამყაროში. ამიტომ ხელოვანი, რომელმაც სრულებით მიაღწია სულიერ სამყაროს, ის ან ჩუმდება ხელოვნებაში ან უკვე გადადის სულიერი სამყაროს ფაქტების და მისი სიდიადის თუ მშვენიერების შესახებ სხვა გამომსახველობითი საშუალებების გამოყენებაზე, ვიდრე ეს ხდება თვით უდიადესი ხელოვნების შემთხვევაში.
სულიწმინდამდე ამაღლებული ხელოვანი იძულებულია თავისი სულიერი გამოცდილება უკვე გადმოსცეს არა ფუნჯის ან ნოტების საშუალებით, (თუმცა ნუ ვიქნებით ძალზე კატეგორიულები და გავიხსენოთ, რომ რაფაელი, მიქელანჯელო და რენესანსის ხანის მრავალი ხელოვანი, რომლებიც სულიწმინდას ცნობიერებასთან მეტ ნაკლებად წილნაყარნი იყვნენ, მაინც ახერხებდნენ შეექმნათ სულიერი სამყაროს არასრულყოფილი სურათ-ხატები, რომლებიც უდაბლესნი არიან სულიერი სფეროებისათვის, მაგრამ უმაღლესი შედევრები ადმიანური სამყაროსთვის) ეს რაც შეეხება გამონაკლის ინდივიდუალობებს, მაგრამ სულიწმინდამდე ამაღლებული ადამიანური სულების უმრავლესობა სულიერი სამყაროს შესახებ მეტწილად იგავის, მითის, მეტაფორის თუ ალეგორიის საშუალებით მოგვითხრობენ, რაშიც ჯერ კიდევ არის შენარჩუნებული ხელოვნების ელემენტი.
ამის შემდგომ არსებობს მხოლოდ ერთი საშუალება _ წერილობითი. მაგრამ ეს უკვე არის არა ხელოვნების ნიმუში, _ არამედ საღვთო წერილი. საღვთო წერილებზე შეიძლება ითქვას, რომ მათში ჩადებული სიტყვები წარმოადგენენ ხელდასხმულთა მიერ შეკუმშული სახით დატოვებულ “სულიერ-ბირთვულ სიტყვებს” და როდესაც როდესაც ვინმე რეალურად იწყებს ამ სიტყვების გაცნობიერებას, ამით იგი ასე ვთქვათ, ხლეჩს იმ სულიერ ბირთვს, რაც ამ სიტყვებშია შეკუმშული. დიახ, ეს არის ურანის ბირთვის გახლეჩისმაგვარი პროცესი იმ განსხვავებით, რომ თუკი ურანის ბირთვის გახლეჩა სამხედრო დანიშნულებით არის სატანისტური პროცესი, რასაც საშინელი უბედურება შეუძლია გამოიწვიოს კაცობრიობისათვის, სულიერი სიტყვის გახლეჩა-გაცოცხლება იწვევს საოცარი ღვთაებრივი ენერგიის გადმოფრქვევას მათთვის, ვინაც შეძლო და გახლიჩა ეს სიტყვები და არა მხოლოდ მათთვის, არამედ ეს გაცოცხლებული სიტყვა ირიბ, კეთილისმყოფელ გავლენას ახდენს მთელ კეთილ ადამიანურ გარემოზე.
არის კიდევ სხვა განსხვავება ამ ორ აფეთქებას შორის, _ თუკი ურანის ბირთვის გახლეჩას უბედურება მოაქვს არა მხოლოდ მისთვის ვინაც გახლიჩა იგი, არამედ ეს არის კოლექტიური უბედურება ყველასთვის, სულიერი ბირთვის გახლეჩა უკვე არ არის კოლექტიური. ეს არის ინდივიდუალური მომენტი _ სულიერი სამყარო გამოიფრქვევა მხოლოდ მისთვის, ვინაც ინდივიდუალურად, საკუთარი ძალისხმევით შეაღწია მასში. (და როგორც ზემოთ ავღნიშნეთ მხოლოდ ირიბად, დანარჩენ კაცობრიობაზე.) ახლა ამ ინდივიდუალობას შეუძლია მეტაფორული ფორმით სხვასაც გადასცეს მისი განცდილი, მაგრამ ეს მხოლოდ გზის მინიშნებაა სხვისათვის და ამ სხვამ ამ მონიშნული ეკლიანი გზის გავლით თვითონვე უნდა მიაღწიოს იქ სადაც მიუთითებს ხელდასხმული.
ეს სულიერი ბირთვის აფეთქება ყველამ უნდა აქციოს საკუთარ გამოცდილებად, ყველანი ჩვენივე ძალისხმევით უნდა მივიდეთ აქამდე. სხვა შემთხვევაში, როგორც ეს ხდება ტრადიციულ, გახევებულ რელიგიებში, ყველანი ვართ თუთიყუშისებრ ტავტალოგიურ თავმოტყუებით პროცეში. ჩვენ ვიმეორებთ საყოველთაოდ ქცეულ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც სინამდვილეში არიან ჭეშმარიტებები, მაგრამ არა ყველა ჩვენთაგანისათვის, არამედ მხოლოდ მათთვის ვინაც ნამდვილად მიაღწია ამ ჭეშმარიტებებთან, ვინაც ნამდვილად გააცნობიერა და ააფეთქა ისინი თავის თავში. ეს რომ ასე არ იყოს, აუცილებელი რომ არ იყოს, რომ ყველა ცალკეულმა ინდივიდუალობამ თვითონვე მიაღწიოს ჭეშმარიტებას და ერთი ან რამოდენიმე ადამიანისეული მისვლა ამ მოვლენამდე და მერე მათმიერ ამ ფაქტის გაცხადება ყველა დანარჩენისთვის რომ კოლექტიური ბედნიერება იყოს, როგორც კოლექტიური უბედურებაა მეცნიერთა მიერ ურანის ბირთვის გახლეჩა, მაშინ დედამიწა უკვე იქნებოდა სამოთხედ ქცეული.
ჩვენ ყველანი თუ არა უმრავლესობა მაინც ვიცნობთ ბჰაგავატგიტას, ბუდას ბენარესის ქადაგებას, სახარებას, აპოკალიპსისს, ვეფხიტყაოსანს, ვკითხულობთ ხელდასხმულთა სიტყვებს, ვისმენთ და ვკითხულობთ მამაოების თუ სხვადასხვა მორალისტების შეგონებებს, რომ გვიყვარდეს მოყვასი ჩვენი, გვიყვარდეს მტერი ჩვენი და ამასვე გაჰკივიან ხალხმრავალ სუფრებზე განთქმული თამადები, ამასვე იმეორებს ყველა ჩვენთაგანი და აქიდან გამომდინარე, ჩვენ მართლაც უნდა ვცხოვრობდეთ სამოთხეში. მაგრამ როდესაც ვიხედებით ჩვენს გარშემო, როდესაც ვხედავთ მოვლენებს, რომლებიც მიმდინარეობენ დედამიწაზე, ჩვენ ვამბობთ, რომ სამოთხეს კი არა, ჯოჯოხეთს უფრო ჰგავს ეს ყველაფერი.
ამრიგად, მთელი ის მორალიზმი, რასაც ჩვენ ვქადაგებთ და რაც თითქოს არის ყველა ჩვენთაგანის ცხოვრების წესი, სინამდვილეში ყველაფერი ეს არის ხელდასხმულთა მიერ ყოველი ჩვენთაგანისათვის გასაცოცხლებლად დატოვებულ სიტყვათა ჩვენს მიერ გაუცოცხლებელი ტავტალოგიური, მკვდარი და ამაო სიტყვების ხმაურღრიანცელი. როგორც უკვე ავღნიშნეთ, ჩვენი უმთავრესი შეცდომა ის არის, რომ საყოველთაო ჭეშმარიტებების შემცველი სიტყვები, რასაც ასე ამაყად იმეორებს ყველა ჩვენთაგანი, სინამდვილეში არის არა საყოველთაოდ, არამედ მხოლოდ მათთვის ჭეშმარიტი, ვინაც შეძლო და საკუთარ გამოცდილებად, საკუთარ თავში აღანთო და გააცოცხლა ისინი.
ამ მომენტამდე მისვლა კი ეკლიანი და უძნელესი რამ არის და ამიტომაც ამ ეკლებს და სიძნელეებს თავარიდებულნი ჩვენ ვირჩევთ იოლ გზას, _ თავმოტყუებას, რომ ჩვენ ეს ყველაფერი უკვე განვახორციელეთ ჩვენს თავში, რადგან დაზეპირებული გვაქვს უზარმაზარი ჭეშმარიტების შემცველი სიტყვები და ვართ ფრაზეოლოგიურ თვითმოტყუების ექსტაზში. ამას ემატება მამაოების ჩამბნელებელი შეგონებები, რომ არავითარი შემეცნება და თვითშემეცნება არ არის სჭირო, რომ ჩვენ უნდა ვიყოთ ბრმა რწმენის ბრმა და ბნელი შვილები, რომ საკმარისია მათთან “ბნელეთის Mმოძღვრებთან” მისვლა ეკლესიაში და მათი, ასევე მკვდარი სიტყვების მოსმენა, უსიცოცხლო ტრადიციაში გადასულ საკულტო მსახურების ცქერა და მოსმენა მკვდარი თვალით და მკვდარი ყურით. (ეკლესია არის შემეცნების სასტიკი წინააღმდეგი. ის მოგვიწოდებს პასიურობის და ჩაძინებისაკენ. ის გვეუბნება, რომ ჩვენ არაფერი გვაქვს შესაცნობი, რომ ადამიანმა არც უნდა იოცნებოს შემეცნებაზე. მან მხოლოდ უნდა “ირწმუნოს”. რაც სრულ წინააღმდეგობაში მოდის ბუნებრივ ადამიანურ სწრაფვასთან _ შეიმეცნოს ყველაფერი და წინააღმდეგობაში მოდის სახარებასთან, რომელიც გვეუბნება, რომ “არ არის დაფარული, რომელიც არ გამოცხადდეს”. ეკლესია კი ამ სიტყვებს აუბრალოებს და თვლის რომ დაფარულის გამოცხადებაში იგულისხმება ის, რომ ამქვეყნად თუ იმ ქვეყნად გაცხადდება ის, რაც ვინმემ იჭორიკნა ვიღაცაზე და რაც ვიღაცამ მალულად გაიფიქრა ან თუ ვიღაცამ მოიპარა ვიღაცის გოჭი თუ ფული. Eესეც გაცხადდება, მაგრამ სახარება მუდამ გველაპარაკება დიადზე, ღვთაებრივზე და ამიტომ დაფარულის გამოცხადებაში ჩვენ უნდა ვიგულისხმოთ, რომ როცა იქნება ადამიანი შეძლებს და შემეცნებს და ცხადს გახდის ღვთაებრივ იდუმალებებს, ცხადს გახდის ეკლესიის მიერ სამუდამოდ ტაბუდადებულ “შვიდ საიდუმლოს” და კიდევ მილიონჯერ შვიდს.) ეკლესიის ამგვარი დამოკიდებულება შემეცნების მიმართ, არაფერია სხვა თუ არა მცდელობა, რომ მოხდეს სამყაროს ტოტალური მუსლიმიზაცია.
ხელდასხმულთა საღვთო წერილები წარმოადგენენ ზეხელოვნების ნიმუშებს. ხელოვანს კი შეუძლია აიღოს რომელიმე საღვთო წერილი ან მისი ფრაგმენტი და იგი ერთი დიდი საფეხურით დაბლა ჩამოიტანოს, _ აქციოს ხელოვნების ნიმუშად იმისთვის, რომ უფრო გასაგები გახადოს ჩვენთვის. ამასვე, ოღონდ არა ხელოვნების, არამედ კომენტირების სახით აკეთებენ საღვთო წერილთა კომენტატორები. აქიდან გამომდინარე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ თუკი ვინმე ახერხებს და შეძლებს გახლიჩოს სახარების თუნდაც ერთი წინადადება და ეს წინადადება ჩვეულებრივ ადამიანურ ცნობიერების დონეზე კომენტარის სახით ჩამოიტანოს, მას სჭირდება მთელი ასტომეულები ამისათვის. ამ ბირთვივით შეკუმშულ სიტყვის გახლეჩა ნამდვილად ასტომეულებს საჭიროებს. ამიტომ ამბობს იოანე: “კიდევ ბევრი სხვაც არის, რაც იესომ მოიმოქმედა, რომელიც დაწვრილებით რომ დაწერილიყო, ვფიქრობ, თვით ქვეყნიერებაც ვერ დაიტევდა დაწერილ სიტყვებს.” იოანე. 21-25.
ახლა კი ჩვენთვის ახლობელ ხელოვანთა მაგალითზე ვცადოთ ჩვენი შეზღუდული შესაძლებლობების ფარგლებში ასე თუ ისე გავერკვიოთ ცნობიერი სამშვინველის და სულიწმინდას (მანასის) ცნობიერებაში.
რომელი ცნობიერებიდან მომდინარეობს გალაკტიონის პოეზია, საიდან მომდინარეობენ მისი უმშვენიერესი შედევრები?
ჩვენი აზრით გალაკტიონი არის ინდივიდუალობა, რომელიც სიყმაწვილიდანვე იყო ცნობიერი სამშვინველის მატარებელი (რატომ იყო იგი ამ ცნობიერების მატარებელი, თუკი მას ამ ცხოვრებაში დიდი შრომა არ გაუწევია ამისთვის და რატომ ასევე არ არიან დაბადებიდანვე ამ ცნობიერების მატარებელი სხვა ადამიანები? გაჩნდება მრავალგვარი ასეთი კითხვა და ეს არის ბუნებრივი ადამიანური ცნობისმოყვარეობიდან აღძრული კითხვები. ამ წერილში ჩვენ მიზნად არ გვაქვს ამ კითხვებს გავცეთ პასუხი. ორიენტაციისათვის და სავარაუდოდ ერთსღა ვიტყვით: ყველაფერი ეს დაკავშირებულია ამ ადამიანის წინა ცხოვრებებთან და საერთოდ რეინკარნაციებთან, ანუ ხელახალ დაბადებებთან) და ეს ცნობიერება იმდენად იყო მასში კონცენტრირებული და პიკს მიახლოვებული, რომ ასე ვთქვათ, ვეღარ ეტეოდა თავის თავში (”ცხოვრება გახდა ვიწრო გალია’’) და ძალიან ხშირად გადადიოდა არა სრულყოფილი მანასის ანუ სულიწმინდას ცნობიერებაში, იქამდე კიდევ შორს არის, მაგრამ მანასის სიახლოვემდე, მიჯნამდე, იქამდე, სადაც უკვე აღწევს სულიწმინდას ღვთაებრივი სამყაროს ციალი.
სწორედ სულიერ სამყაროებამდე ამ აღმასვლებისას არის მოწყვეტილი პოეზიის ის მშვენიერი ყვავილები, შედევრებად რომ დარჩნენ ქართული პოეზიის საგანძურში. თვითონ გალაკტიონი ამ აღმასვლებს სულიწმინდას წიაღში ეფემერას, ეფემერულს (მსწრაფწარმავალს) უწოდებს, რადგან ეს აღმასვლები გრძელდებოდა მოკლე დროით.

არა ერთი და ორი,
არა ორი და სამი,
მახსოვს ვარსკვლავი შორი
და განათების წამი...

ეს _ “განათების წამი” იგივეა გალაკტიონისთვის, რაც ეფემერა, _ და იგივე, რაც გოეთეს _ “შეჩერდი წამო”. ამ წამში შესაძლოა იმდენი და იმხელა ღვთაებრივი ჭეშმარიტება შემოიღვაროს ადამიანში, რამდენსაც ამ წამის გარეშე გატარებულ ასწლიან ცხოვრებაშიც ვერ შეიმეცნებს ადამიანი. ამიტომ ამბობს გალაკტიონი ასეთ წამზე, რომ ეს არის _ “წამი ღვარული”. ძენ-ბუდისტებს აქვთ ერთი მშვენიერი ტერმინი ჩვენი თემისათვის, _ “სატორი.” სატორი იმასვე ნიშნავს ბუდისტებისათვის, რასაც ეფემერა გალაკტიონისთვის. ბუდისტები ამბობენ, რომ სულიერი მოწაფეობის გზაზე შემდგარი შეგირდისთვის, როცა იქნება, დგება მომენტი, როდესაც მისი სამშვინველი ცნობიერი სამშვინველის მდგომარეობიდან ხან ადის მანასის სიმაღლემდე, ხან ისევ ჩამოდის, ადის და ჩამოდის... ეს არის ხანმოკლე სულიერი გასხივოსნებების დასაწყისი მოწაფისათვის. და თუ ეს მოწაფე შეუპოვარია და უშიშარი, რადგან სულის სამყაროს უსაზღვრობაში გადასვლას თან ახლავს საკუთარი თავის, საკუთარი ცრუ “მე”-ს დაკარგვის საზარელი შიში (ვინც არ დაკარგოს თავისი თავი, მან ვერ ჰპოვოს იგი) მაშინ ერთხელაც ხდება და ეს მიზანსწრაფული, მასწავლებლის ერთგული მოწაფე, თავისი გურუს ხელდასხმით უკვე სამუდამოდ რჩება სულიერ სამყაროში, მანასის (სულიწმინდას) ცნობიერებაში.
ჭეშმარიტად, ეს არის ცნობიერად სიკვდილი, ანუ სიკვდილი, როდესაც ადამიანში რეალურად კვდება მისი ჩვეულებრივი ცნობიერება, ჩვეულებრივი, დაცემული _ “მე” და ადამიანი გადადის უწყვეტი და უკვდავი ცნობიერების, ნამდვილ, უკვდავი _ “მე”-ს მარადიულ ყოფიერებაში. სული ხდება სულიერი სამყაროს მოქალაქე, მისი მკვიდრი, როგორც ეს ხდება ბუნებრივი, ბიოლოგიური სიკვდილის მერე, მაგრამ იმ უდიდესი განსხვავებით, რომ ცნობიერი სიკვდილის შემთხვევაში ადამიანის ფიზიკური სხეული კვლავ აგრძელებს ცხოვრებას სხვა ჩვეულებრივ სხეულთა შორის ამ სხეულთა მსგავსად. მაგრამ ეს სხეული უკვე ტაძრად არის ქცეული, ამ სხეულისგან ‘შოლტით არის გამოყრილი მეკერმეები, ვაჭრები, მრუშები, მკვლელები’’ და ა.შ. რასაც ყველა ჩვენთაგანი მეტ- ნაკლები რაოდენობით და ხარისხით ვატარებთ ჩვენს სხეულსა და სამშვინველში.
ჭეშმარიტად, რელიგია არის უდიადესი ხელოვნება, რამაც ადამიანს უნდა შეაძლებინოს ცოცხლად სიკვდილი. ახლა ამ განწმენდილ ტაძარში ცხოვრობს ფიზიკურ სიცოცხლეშივე გასხივოსნებული და ნეტარი, უკვდავი სული, რომლისთვისაც მისი ფიზიკური სხეულის სიკვდილი უკვე სრულებით პერიფერიულ მოვლენაა, _ იგივე, რაც სამოსელის გახდა ჩვენთვის, _ ნორმალური ცნობიერების ადამიანებისათვის. სწორედ ამ განწმენდილ ადამიანურ სხეულებრივ ტაძარზეა ხშირი მინიშნება სახარებაში.
მაგრამ დავუბრუნდეთ ჩვენს გენიალურ გალაკტიონს.
თუკი იგი სცილდებოდა ცნობიერი სამშვინველის ცნობიერებას, რატომღა ბრუნდებოდა უკანვე მასში? _ იმიტომ, რომ ეს უნარი არ იყო მისი მოპოვებული ამ დაბადებაში, არამედ ეს იყო მისი კოსმიური ასაკის ყვავილები. რაშიც ვგულისხმობთ, რომ ამ ინდივიდუალობას ჰქონდა (აქვს) თავის უამრავ წარსულ დაბადებებში დიდი შრომა გაწეული სწორედ ამ ხსენებულ ცოცხლად სიკვდილის ხელოვნებაში, ანუ მას აქვს დიდი რელიგიური წარსული. მის პოეზიაში გვხვდება უამრავი ნიუანსი, როდესაც მან ლამის არის დალანდოს ბოლო დაბადებამდელი, სულიერ სამყაროში განცდილი სურათ ხატები და ასევე წარსული დაბადებები:

ეს იყო წინათ, დიდი ხნის წინათ
სად, როდის, რისთვის? არ ვიცი, არა!
იყვნენ ოდესღაც და მიეძინათ...
ღელავს ფოთლების მწყობრი კამარა...

ეს იყო წინათ, დიდი ხნის წინათ,
ეს იყო ვერხვის ფოთოლთა კვნესა,
დრომ ყვავილებით დაგვაგვირგვინა,
მე პაჟი ვიყავ, ის კი _ პრინცესა...

* * *

ნუთუ არ მეყო, რაც დასაბამით
გაუნელებელ ცეცხლში ვეწვალე?...

* * *

ქარიშხლიანი შენი წარსული
აღსდგება, რომ კვლავ გაიღოს ხმები.
იცხოვრებ ქვეყნად, მაშინაც, როცა
სხეულით ქვეყნად აღარ იქნები! ...

* * *

მაგრამ მე მომეჩვენა ჩემი ცა უწინდელი
უფრო უდიადესი.

* * *

მთვარეული და სიზმარეული
გეჩვენებიან სასუფევლები.

* * *

ის დაფიქრებით და დაჟინებით
გაიცქირება მომავლისაკენ...
სად დარაზმულად და საკმარისად
ერთგული უცდის მას რაინდები.

* * *
თან მიმდევს როგორც ყოველ კეისარს
ბედისწერათა მწარე ფანტომი.

* * *

ყველგან ყოველში მარხია ჩემი
სულის ნაწილი შეუმჩნეველი.

* * *

სხვა მხარეები უხსოვარ ხნიდან
მაწვალებს, მათრობს და მეფერება.

* * *
გალაკტიონის პოეზია სავსეა ამგვარი, სულიერ სამყაროსეულ ალუზიებით. ამჯერად ვფიქრობ, საკმარისია ზემოთ მოყვანილი სტრიქონები.
გალაკტიონი ერთგან ამბობს:

შენთვის გაეკრა ჯვარზე იესო,
სულო ჭაობზე უნოტიესო.

ეს სტრიქონები და ყველაფერი, რაც ზემოთ ვთქვით გალაკტიონის შესახებ, გვაძლევს უფლებას დავასკვნათ, რომ გალაკტიონი არის უფრო მეტად რელიგიური და უფრო მეტად ქრისტიანი, ვიდრე ერთად აღებული მთელი ჩვენი წვერიანი “მამაოეთი”. რასაკვირველია ამგვარ მოსაზრებას მთელი სისასტიკით აღუდგება წინ ჩვენი მამაოების უმრავლესობა, მაგრამ ეს ასეც უნდა იყოს, რადგან ის, ვინც ვინც რუსთაველს, გოეთეს, ვაჟა ფშაველას და მრავალ სხვას ვერ აღიქვამს ქრისტიანად, ის გალაკტიონშიც ვერ დაინახავს რაიმე ქრისტიანულს.
გალაკტიონის ცნობიერება მუდმივ, “მაქოსებურ” მიმოსვლაშია ცნობიერი სამშვინველის და სულიწმინდას ცნობიერებას შორის. Mმთელი ის არაადამიანური ტკივილი, რასაც ეს გენია ატარებდა მთელი მისი ცხოვრების მანძილზე, გამოწვეულია იქიდან გამომდინარე, რომ მან ვერ შეძლო “ცოცხლად სიკვდილი”, ვერ შეძლო ეფემერული წვდომები გადაეზარდა მარადიულში, ვერ შეძლო სრულებით ჩაძირულიყო სულიწმინდას (მანასის) ცნობიერებაში. სწორედ ეს არის მისი უსაზღვრო, ნოსტალგიური ტკივილის მიზეზი და არა კომუნისტური რეჟიმისეულიLმეასეხარისხოვანი დამაბრკოლებელი ფაქტორები.
არა გალაკტიონის სიმძაფრით, მაგრამ ბუნდოვნად ამასვე განიცდიდა აკაკი:
ხან მიწისა ვარ, ხან ცისა...
ამგვარივე, სულიერი სამყაროსადმი ნოსტალგიურ მძაფრ ტკივილს განიცდის ჩვენთვის ნაცნობ ხელოვანთა უმრავლესი ნაწილი. და საერთოდ, ღვთაებრივთან ადამიანის მიერ ჯერაც გაუცნობიერებელი ვერდაკავშირება და ამ ვერდაკავშირებიდან გამომდინარე საშინელი ქაოსი და გაურკვევლობა არის მთელი ადამიანური ტანჯვის არაცნობიერი მიზეზი.
ამ კონტექსტში როგორ უნდა განვიხილოთ რუსთაველი?
რუსთაველი უკვე აღარ იმყოფება ჩვენს მიერ ნახსენებ “მაქოსებრ” მოძრაობაში ფიზიკურ და სულიერ სამყაროებს შორის. მისი ცნობიერების მიმართება სულიწმინდას ცნობიერებასთან არ არის “ეფემერული”. ეს არ არის “სატორი”.
ქირამმა თითქმის დაასრულა საოცარი ტაძარი და ამ საოცრების დაგვირგვინება უნდა გამხდა¬რიყო მედინი, ოღონდ ფორმაუცვლელი მადნეულის (სპილენძის) ზღვა, რომლის შექმნაც თითქმის დამთავრებული იყო, როდესაც სამმა შურიანმა ქარგალმა, თვით სოლომონის ფარული მხარდაჭერით, მავნე მინარევები ჩაუსხეს ქირამს უკვე ჩამოსხმულ შენადნობში და ჩანაფიქრიც ჩაიშალა. ხოლო შემდეგ კი, რადგანაც სოლომონის საცოლეს – საბას დედოფალს ბალკისს (საბა, _ "სამხრეთის დედოფალი აღსდგება...") ქირამი შეუყვარდა, სოლომონის წაქეზებით ხსენე¬ბულმა ქარგლებმა სულაც მოკლეს ქირამი, რომელმაც მოასწრო და სიკვდილამდე წარმოთქვა და დატოვა იდუმალი ფორმულა, რომლის გაშიფრვითაც შესაძლებელი გახდება დაკარგული ტაძრის განახლება და მისი საბოლოო დაგვირგვინება. ეს არის ლეგენდის ჩვენს მიერ ზედაპირულად და არასრულად გადმოცემული ზოგადი შინაარსი. მასონობა კი არის მცდელობა, კვლავ გააცოცხლოს ქირამის და მისი წანაპრების ცოდნა, გაშიფროს იდუმალი სიტყვა "ტაო", რაც ქირამმა დატოვა და მიიყვანოს ადამიანური განვითარება ტაძრად ქცეულ ადამიანთან, რომელშიც ყველა ღვთაებრივი ჩანაფიქრი იქნება აღსრულებული.
ეს არის მასონობის მიზანი – ადამიანის გაწმენდა ყოველგვარი ეგოისტური მინარევისაგან, რაც არ აძლევს მას საშუალებას, რომ განთავისუფლდეს იმ სიმყიფის და გახევებულობისაგან, რაც ეგოიზმმა შეიტანა მასში და რაც სიცოცხლეს და მედინობას ართმევს მას. სწორედ ეგოიზმი კლავს ადამიანში ამ მაცოცხლებელ ძალებს: რასა, ეროვნება, ოჯახი, გაიგივება მდგომარეობასთან (მე ვარ მწერალი, მე ვარ პატრიოტი..) სქესი, სექსი, ფული.. სწორედ ესენი ქმნიან ადამიანში მძლავრ ეგოისტურ ისპულსს და სწორედ ყოველივე ამისგან ევოლუციური და არა რევოლუციური განთავისუფლებაა მასონობის დიადი მიზანი და როდესაც მავნე მინარევები მოცილებული იქნება, ადამიანი შეძლებს ფორმაში ჩამოასხას და მედინობა მიანიჭოს იმას, რაც უძრაობაში და მყიფე მდგომარეობაში გაუყინავს ამჟამადგმასში არსებულ ეგოიზმს. ეს მედინი და ფორმაუცვლელი ზღვა აგრეთვე არის სრულებით გარდაქმნილი მინერალური დედამიწის სიმბოლო და ადამიანმა უკვე დაიწყო ეს პროცესი.
ეს არის ათასწლეულების სამუშაო და კაენის მარადაქტიური სული ვერ დაღალეს ათასწლეულებმა. ჩვენს ეპოქაში იგი ქრისტიანობის ცნობიერი და თავისუფალი მიღებით ცდილობს მომავლისაკენ სვლას. თუ აბელიანურ პრინციპს ახასიათებს რელიგიაში დოგმატიზმი და ფანატიზმი, _ პოლიტიკაში კი _ დიქტატურა და ავტორიტარიზმი, კაენისტურ-მასონურისთვის ბუნებრივი მდგომარეობაა პოლიტიკაში დემოკრატია, რელიგიაში – ტოლერანსი. თუმცა კი ეს პოზიტიური მომენტები მასონურ კაენისტური-შტოს მხოლოდ ყველაზე ცნობიერი ნაწილის იდეალებად უნდა ჩაითვალოს, განხორციელებისგან ძალზე შორს მყოფ იდეალებად და ჩვენ არც გვაქვს ილუზია, რომ მასონურმა იმპულსმა დიდ შედეგებს მიაღწია დღეს არსებული დემოკრატიის სახით. ჶეს დემოკრატია უამრავ ნეგატიურ მომენტს შეიცავს და თუ ამ დემოკრატიის ფენომენს ისე წარმოვიდგენთ, რომ წარმოდგენისას მის გვერდით არ დავაყენებთ ასევე წარმოსახულ აღმოსავლურ არქაიზმს მუსლიმობის სახით, რასთან მიმართებაშიც არის დასავლური დემოკრატია პროგრესული, მაშინ აღმოჩნდება, რომ ეს დემოკრატია მის საპირისპიროსთან შედარების გარეშე თავისთავად თვითონაც უმსგავსო სახეა იმ იდეალურთან შედარებით, რასაც ჯანსაღი ადამიანური წარმოდგენა იდეალად მოიაზრებს თავისთავში.
აამდენად, ჩვენი აზრით, მასონურ-კაენისტურ მომენტს თან უამრავი ნეგატიური რამ სდევს და როგორც ჩანს ამ ნაკადს არც უწერია, რომ ის როდესმე ამ ნეგატიურიდან სრულებით განთავისუფლდეს. მმას არ შეუძლია, რომ მის მოპირისპირეს _ აბელიანურ-კაენისტურს, როგორც მტრულ მოწინააღმდეგეს ისე არ შეხედოს და იმ სიმაღლეზე დადგეს, რომ ეს მოწინააღმდეგე მხარე სიყვარულით გამოიყვანოს იმ ნეგატიურიდან, რაშიც ეს აბელიანურ-არქაისტული ნაკადი არსებობს და ამგვარად კაცობრიობის განვითარება მიიყვანოს იმ მომენტამდე, რომ არსებული მტრული დუალიზმი სიყვარულში გაერთიანდეს.
აამიტომაც მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოს დედამიწაზე სულიერი სამყაროს მიერ მოვლინებული იქნა ახალი ნაკადი თეოსოფიის სახით, რაც შემდეგ მეოცე საუკუნის დასაწყისში გადაიზარდა უფრო მაღალ, სულიერ- მეცნიერულ მსოფლმხედველობაში და პირველ რიგში ცნობიერ და შემდეგ მთელ კაცობრიობას მოევლინა უდიდესი იმედი, რომ სწორედ ეს ახალი ქრისტიანული იმპულსი იქნება ის გზა, რომელიც კაცობრიობას გაათავისუფლებს როგორც ყრუ და დოგმატური აღმოსავლური რელიგიის წნეხისგან, ასევე ჭარბი დასავლური მატერიალიზმისაგან. ჶეს უნდა იყოს გზა ნამდვილი, ცნობიერი და სიყვარულით განმსჭვალული ქრისტიანობისკენ. თუმცა კი ამას ალბათ დასჭირდება მრავალი საუკუნეები.

* * * * *

მასონები ძველთაგან იხსენიებოდნენ როგორც თავისუფალი ქვისმთლელები (კალატოზები ან კირითხურონი). ისინი აშენებდნენ ტაძრებს ძველ ბაბილონში, ეგვიპტეში, საბერძნეთში, რომში.. მათი აშენებულია შუასაუკუნეების ევროპული არქიტექტურის დიდებული ძეგლები. ქვისმთლელთა გარდა მათ მოიხსენიებდნენ როგორც ტამპლიერებს – ტაძრის რაინდებს, "ქვრივის შვილებს" და ა.შ. მასონთა ძირითადი სიმბოლოებია გონიო და ფარგალი სხვადასხვა კომბინაციაში. (თუ ნაადრევი აქცენტირება არ იქნება გავიხსენოთ სვეტიცხოვლის ჩრდილოეთი ფასადი, სადაც ხელი და გონიო არის გამოსახული.) მათი ცხოვრება არასდროს არ იყო რაიმე გარეგანი ორიგინალობის მატარებელი, განსხვავებელი, რადგან ესეც ნიადაგია ეგოიზმისათვის. ის მომენტი, რომ მუდამ ტაძრების და შემდგომ კი საერო მშენებლობასთან არიან დაკავშირებულნი, ხაზს უსვამს მათ მიზანს – ააშენონ ზოგადკაცობრიული დიადი ტაძარი, რომელიც არის თვით ადამიანი. ადამიანი, რომელმაც თავის თავში დაძლია ყველა ეგოისტური მინარევი.
ამრიგად, კაცობრიობის ისტორია მოძრაობს ორ ძირითად ნაკადში _ აბელიანურში და კაენურში. პირველი ნაკადის გამოხატულება ყველა ქვეყანაში არის ყველა სახის ორთოდოქსია და ავტორიტარიზმი – მეორესი კი (იყო) ოკულტური მასონობა, დემოკრატია და ტოლერანსი. დედამიწაზე მცხოვრები თუ ახალ დაბადებამდე სულიერ სამყაროებში მყოფი თითოეული სული იმყოფება ერთ, ან მეორე ნაკადში. არის აგრეთვე შუალედური მდგომარეობა, როდესაც ევოლუციის თუ ინვოლუციის გზაზე მდგომი ინდივიდუალობა იმყოფება რომელიმე ერთ-ერთი ნაკადიდან მეორეში გადასვლის შუალედურ მდგომარეობაში. აბელის ღვთაებრივ მადლზე მიყურადებულ მოდგმაში ძლიერია დედაკაცური, მაგიურ-მისნურ-ქურუმული ელემენტი, ამიტომ ამ მოდგმის მოხსენიება, ჩვენი აზრით, შეიძლება ზოგადი სახელით – ევა, ანუ იგივე _ აბელი. თვით ეს სახელი ნათელს ჰფენს ამ ნაკადის როგორც რელიგიურ, ისევე პოლიტიკურ ჯგუფებში ქალთა სქესის ბევრჯერ ისტერიულობამდე მისულ აქტიურობას და კიდევ იმ, შესაძლოა მრავალთათვის გაუგებარ მოვლენას, რომ ხშირად აბელიანელთა წარმომადგენლები და განსაკუთრებით კი ქალები, მასონობას აბრალებენ სხვადასხვა პირებს, რომელთაც შესაძლოა მასონობის შესახებ არც კი გაუგონიათ არაფერი. დედაკაცური იმპულსურ-ინტუიტური გონება ადვილად გრძნობს "სხვა ნაკადის" წარმომადგენლებს და მათ მაშინვე "ბუად" გადააქცევს. ასე რომ, თუ მასონობა დაგაბრალეს, გინდ დაიჯერეთ და გინდ არა, თქვენ ცნობიერი მასონი თუ არა, კაენიანელი მაინც ხართ, რაც ნიშნავს, რომ ერთხელაც შეიძლება და მართლაც აღმოჩნდეთ მასონთა რომელიმე ლოჟაში.

ააბელის ილუზია

თავიდან, როდესაც ადამიანი ძალიან არ იყო დაშორებული სულიერ სამყაროს, _ სამოთხეს, აბელის მოდგმა ბრწყინავდა ზენა სამყაროდან გამოყოლილი მადლით, იეჰოვას წყალობით და სიბრძნით; მაგრამ თანდათან, რაც დრო გადიოდა, ეს მადლი ნელდებოდა, სუსტდებოდა მისი ზემოქმედების უნარი დროში შორს წასულ მოდგმაზე; ამიტომ აბელიანელთა შტო თანდათან კარგავდა პირველყოფილ ნათელს. ამ ნათლის ადგილს კი იკავებს ნოსტალგია ძველზე – "მამაზე". აქედან მომდინარეობს აბელიანელთა კოლექტიური, არაცნობიერი მოთხოვნა "ქურუმზე", "მამაზე", რაც ჩვენს დროში განუხორციელებადია და ამიტომ არაცნობიერ ლტოლვას ქურუმის ადგილას შემოყავს ის, რაც შესაძლებელია: ფსევდოქურუმი – რელიგიური, ან პოლიტიკური ლიდერი, რომელშიც თავმოყრილია ყველა ის ამბიცია, რაც ამ მასაში ცნობიერის უარყოფამ "გადააკუღმართა" პოზიტივიდან ნეგატივში. ევა, ანუ აბელი მუდამ უკან იხედება – წარსულში, მაგრამ მისი მზერა უკვე ვეღარ სწვდება იეჰოვას, ხედვა იკარგება დროითი სივრცის უიმედო სიშორეში;
მაგრამ აბელს არ სურს გაიტეხოს იხტიბარი, იგი ძველ მადლს და სიბრძნეს სუროგატით ცვლის; იგი ვერ უტყდება თავს, რომ ძველი სულიერი სამყარო და ძველი აღთქმა უკვე განვლილია და წარსული. იგი მოუხმობს და ქადაგებს რწმენას; რწმენას, რომლის ორგანოც უკვე ძველებურად, მადლის პრინციპით თავისთავად აღარ ფუნქციონირებს ადამიანში. ეს იგივეა, რომ ბრმადშობილს მოუწოდო ფერებიდან ამოირჩიოს მწვანე ფერი. რწმენის ორგანო უკვე "დახუჭულია" ადამიანში და ეს ორგანო ადამიანმა უკვე თავისი ძალისხმევით და თავისი პირის ოფლით, შინაგანი აქტივობით უნდა აამუშაოს და გაახილოს. ახლა სამყაროში ახალი პრინციპი შემოვიდა, ახალი სულიერი სამყარო, ახალი აღთქმა – ქრისტეს პრინციპი. მმას ამ ახალი აღთქმის აღსასრულებლად ესაჭიროება თავისუფალი, ცნობიერი ადამიანი, რომელმაც ძველი აღთქმის მოსესეული, ჯერაც არასრულწლოვანი ადამიანისთვის აუცილებელი გარეგანი კანონი ახლა შიგნით შეიტანა თავისთავში და იგი, უკვე სრულწლოვანი, თავისი თავისუფალი ნებით ან აღასრულებს, ან არ აღასრულებს მას.
თვით მუხლებგადატყაული მლოცველიც კი, რომელიც სადღაც მონასტერში განმარტოვდა და დღედაღამეს ლოცვაში ატარებს, არ არის ახალი აღთქმის აღმსრულებელი, თუკი იგი ბრმა რწმენის და ყრუ დოგმებისაგან სრულებით არ არის განთავისუფლებული, ანდა ყოველ შემთხვევაში თუ არ მოძრაობს ამ მიმართულებით.
აბელი-ევა კი არ ცნობს ამგვარ გარემოებას; მას კვლავ სურს, რომ ღვთის მადლი წყალობად გადმოდიოდეს მასზე. იგი კვლავ აღასრულებს ძველ საკულტო მსახურებას, რომლის ცნობიერი სიწმინდე და სიღრმე უკვე დაკარგული და გაუგებარია თვით მისთვისაც კი, და არა მხოლოდ ტაძარში მისული მრევლისათვის, რომელიც ასევე არ იტეხს იხტიბარს, თუმცა კი დაღლილ-დაქანცული გამოდის ეკლესიიდან, სადაც ორი საათის განმავლობაში შესცქეროდა მისთვის აბსოლუ¬ტურად გაუგებარ, და ამიტომ დამღლელ და მოსაწყენ რიტუალს. რა თქმა უნდა, ამ მრევლს გულში შეუცნობელ, უამურ და მძიმე განცდად თან დააქვს ყოველივე ამის გაუგებრობის და უკვე უსარგებლობის მძიმე ლოდი, მაგრამ ძალიან ძნელია მოჯადოებული წრიდან გამოსვლა. ეს თავმოტყუებული მრევლი თავს მაინც ისე იჭერს, თითქოს მასზე რაღაც ნათელი გარდამოვიდა და ეკლესიიდან შინ დაბრუნებისას ეს "მორწმუნენი" ერთმა¬ნეთს ატყუებენ, თურმე რამდენი რამ იგრძნეს კულტის აღსრულების პროცესში.
აბელი, როდესაც იგი აღასრულებს საკულტო რიტუალს, ჰგავს ადამიანს, რომელიც დაფაზე ხატავს ჩინურ იეროგლიფებს, რომელთა მნიშვნელობაც მან სრუ¬ლე¬ბით არ უწყის; - მისი მრევლი კი _ მოწაფეებს, რომლებიც ასევე ჩინურის უცოდინარნი შეცქერიან თავიანთ მოძღვარს, რომელიც ხატავს ყველასათვის გაუგებარ ნიშნებს. მოძღვარსაც და მრევლსაც გაუგონიათ, რომ ეს იეროგლიფები რაღაც კარგს შეიცავენ და თავს იტყუებენ, რომ ისინი ხარობენ იმ ღვთაებრივით, რაც ამ იეროგლიფებშია დაფარული.
სინამდვილეში ასეც არის, ღვთაებრივი მართლაც არის ამ იეროგლიფებში; ეს იყო გასაღები, რომლითაც ძველი ქურუმი ხსნიდა ადამიანს სულიერი სამყაროსათვის, მაგრამ ახლა ადამიანი, ანუ ბოქლომი შეიცვალა, მას სჭირდება სხვა, ახალი გასაღები, აბელი კი ისევ ძველი გასაღებით ეჯაჯგურება მას და იქმნის ილუზიას, რომ კარები გაღებულია, ჭეშმარიტება – შეცნობილი.
ალიტურგიას ძველ დროში ასრულებდა ნათელმხილველი მოძღვარი; ის ჭვრეტდა, ხედავდა სულიერი სამყაროს ცხოვრებას, მის კანონებს და რიტუალი წარმოადგენდა ამ სულიერი სამყაროს ცხოვრების და კანონთა ანარეკლის ჩამოტანის მცდელობას დედამიწაზე. ჶეს იყო ხელდასხმულთა საქციელი რწმენის ეპოქის დროს, როდესაც მიწიერ ადამიანებს ჯერაც არ ჰქონდათ ”დახუჭული” რწმენის ორგანო და ხელდასხმულთა საკრალური რიტუალი ადვილად ხსნიდა (აღებდა) სულიერი სამყაროსთვის მაშინდელ ადამიანებს.
აახლა კი ყველაფერი ეს გახდა მექანიკური. ჩვენი დროის ეკლესიაში არც ნათელმხილველი და ხელდასხმული მოძღვარი არსებობს და არც მრევლი, რომელსაც კვლავ ღია ექნება ხსენებული რწმენის ორგანო. ახლა არის მატერიალისტური, აბსტრაქტული გონების ხანა ყველასათვის, როგორც ერისთვის, ასევე ბერისთვის; ახლა ადამიანმა ჯერ თავის შინაგან სამყაროში არსებულ, მატერიალიზმისაგან გახევებულ შრეებში უნდა გააღწიოს, ვიდრე ჭეშმარიტ რწმენამდე მივიდოდეს, რომლისგანაც მხოლოდ წვერები, ანაფორები თუ სხვა არაფრისმაქნისი აქსესუარებიღა შემორჩათ ჩვენს თანამედროვე მამაოებს.
თანამედროვე მამაო არის ისეთივე გამატერიალისტებულ-გააბსტრაგირებული გონების ადამიანი, როგორიც მაგალითად გეოგრაფიის მასწავლებელი, ტაქსისტი ან პარიკმახერი; (ეს არის ეპოქის ობიექტური, ბუნებრივი მდგომარეობა; ჩვენ ყველას გვაქვს ამ ეპოქისეული აბსტრაქტულ-ლოგიკური გონება და ეს არავისთვის არ არის შეურაცხმყოფელი) ის, რომ მამაო ბენდუქი ხშირად კითხულობს ბიბლიის ტექსტებს, არაფერს არ ცვლის; აბსტრაქტული გონებით წაკითხული ბიბლია ყველასთვის აბსტრაქტულია _ მღვდელი იქნება იგი თუ პარიკმახერი.

...… აბელის ილუზია.
გგარემოებას კიდევ უფრო აბნელებს ის აბსურდული მომენტი, რომ კულტი სრულდება და ბიბლიის ტექსტსაც კითხულობენ არათანამედროვე, შუასაუკუნეებისდროინდელი ენით, რაც ბიბლიის ისედაც რთულ ტექსტს კიდევ უფრო ძნელს და გაუგებარს ხდის. ბიბლიის ტექსტები მაშინდელმა მთარგმნელებმა თავიანთ თანამედროვეებს მშვენივ¬რად უთარგმნეს იმ დროისთვის თანამედროვე და გასაგები ენით. მას შემდეგ ენა განვითარდა (ან შეიცვალა მაინც) და ახლა თუ ვინმეს სურს რაიმე გააგებინოს მის თანამედროვეს, მან სწორედ თანამედროვე ენით უნდა ისარგებლოს და არა ძველით.
კრიტიკა ეხება მხოლოდ ეკლესიის აწმყოს, რომელიც არ გამოიყურება თანამედ¬რო¬ვე¬ობისათვის ადექვატური სახით. რაც წარსულს შეეხება, უმადურობა და სიბ¬რმავე იქნება, ვერ დავინახოთ ის უზარმაზარი მისია, რაც ჩვენმა ეკლესიამ იტვირთა სისხლიან და ბნელ საუკუნეებში, როცა ხან აღმა გადაითქარუნებდნენ და ხან დაღმა მონღოლი თუ მუსლიმი კანიბალები. ამ ეკლესიამ შეძლო და საუკუნეთა ქარიშხლებში თავისი უბით სასოებით და ჩაუქრობლად გამოატარა ქრისტიანობის სანთელი. ეს იყო უძნელესი გზა უდიდესი დანაკარგებით და ეს მისია თითქმის დაუჯერებელ პირობებში იქნა შესრულებული.
ახლა კი, ეს ”უნდობარ ხანაში” გამოტარებული სანთელი მილევამდეა მისული და მას სჭირდება ახალი სხეული, ახალი ტანი, რისი დაბადებაც, ილიას სიტყვებით რომ ვთქვათ, ალბათ "სარწმუ¬ნოების გამეცნიერებით" უნდა მოხდეს, ანუ ინსტინქტური, ბრმა რწმენის ადგილას უნდა დადგეს შრომით მოპოვებული, მატერიალიზმს გამოტაცებული ნათელი რწმენა, რომელიც ცნობიერების გაფართოებით იქნება ნასაზ¬რდოები. (ვაცნობიერებთ კითხვას, რაც შესაძლოა გულისგამაწვრილებლად გაჩნდეს წერილის სავარაუდო მკითხველში: ბოლოს და ბოლოს, რა არის ეს ცნობიერების გაფართოება, რა იგულისხმება ამაში? მაგრამ წერილის მიზანი თუმცა ამ კითხვის გაჩენას კი ითვალისწინებს მკითხველში, მაგრამ პასუხი არსებობს არა წერილის ავტორთან, არამედ სულიერ მეცნიერებაში და ამ მეცნიერებას კი ადვილად ჰპოვებს მაძიებელი სული. ზოგადად კი ცნობიერების გაფართოება იგივეა, რაც "სარწმუნოების გამეცნიერება".
ეს ახალი სხეული თუ იმპულსი არ შეიძლება აღმოცენდეს გარემოში, სადაც ადამიანები რეალობას არ უსწორებენ თვალს და ვერ უძლებენ ტკივილს, რომელიც "მოყვარის პირში ძრახვით" არის გამოწვეული. გარემოს შექმნა -– ეს არის აუცილებლად შესასრულებელი "შავი სამუშაო" - გარემოსი, სადაც განფენილი იქნება მამაცობის სული და სადაც თვალს გაუსწორებენ მტკივნეულ, შიშველ რეალიზმს.
ეს პროცესი ძალიან ნელა, მაგრამ მაინც დაიძრა ჩვენს პოლიტკიურ გარემოში, სადაც ჩანასახობრივ მდგომარეობაში უკვე გამოიკვეთა რაღაც პოზიტიური ძალის ჯერაც უფორმო, მქისე კონტურები, რომელიც იმედი უნდა ვიქონიოთ, თანდათან შეიკვრება მკაფიო ფორმაში და შეძლებს ნიღაბი ჩამოხსნას გალაღებულ კორუფციას და ბიუროკრატიზმს.
ამგვარივე პროცესის დაწყებაა საჭირო რელიგიურ-სულიერ სფეროში. ორგანი¬ზებულ აღმსარებლობას უნდა ეყოს მამაცობა და თვალი გაუსწოროს რეალობას, რომ საჭიროა ცვლილებები, რეფორმები; რომ ის, რაც ძველია, რაც უკვე ხუნდებად არის ქცეული – უნდა დავთმოთ ახლისათვის. ეს მტკივნეულია, - ეს არის ორმაგი ტკივილის შეხვედრის წერტილი – პირველი ტკივილი, რასაც იწვევს ძველის კვდომა და მეორე – ახლის შობის ტკივილი.
თუ ეს პროცესი დაიწყება, მაშინ ასეთ გარემოში, როგორც გვპირდებიან კაცობრიობის დიდი მასწავლებლები – სულიერი სამყარო მყისვე გამოგზავნის თავის მისიონერებს; მაშინ საქართველოს ეროვნული სული კვლავ განსხეულდება ადამიანში, როგორც თავის დროზე ილია ჭავჭავაძის სახით განსხეულდა იგი.
თავმოტყუება, რომელსაც ვერ ელევა ევა-აბელი, გრძელდება საუკუნეთა განმავ¬ლობაში და ამან, რა თქმა უნდა, თავისი ნეგატიური ზეგავლენა მოახდინა აბელიანურ მოდგმაზე, რომელიც აქვეა, ჩვენს გვერდით – დედამიწის მოსახლეობის ალბათ უდიდესი ნაწილი. ეს ნაწილი გახდა არაცნობიერი (ასევე არაცნობიერია კაენ¬იანელთა დიდი ნაწილი იმ განსხვავებით, რომ მასში არის ცნობიერებისკენ ლტოლ¬ვა. ცნობიერ - არაცნობიერში ამ შემთხვევაში ვგულისხმობთ მხოლოდ ადა¬მიანის უნარს, რომ მან გვერდიდან შეხედოს თავისთავს ანუ ცნობიერება მიმართოს შიგნით) რამაც აგრესიით გამსჭვალა ეს ჭურჭელი და, რაც ყველაზე უარესია, ეს აგრესია მიმართულია თვით ცნობიერების, მისი გაფართოების წინააღმდეგ, რადგან არქაულ არსებებს, რომლებიც არაცნობიერში ახორციელებენ თავიანთ მიზნებს, სწორედ ცნობიერების ნათელი ართმევს არსებობას და ამიტომ სინათლის წინააღმდეგ ბრძოლა ამ ძალებისათვის არის სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა არსებობისათვის. ამ მიზეზით არის ისლამურ აღმოსავლეთში ტაბუდადებული ყველაფერი ის, რაშიც დასავლეთი ცნობიერებით შეიჭრა ჩვენს საუკუნეში: სულიერი მეცნიერება, გარდა¬სხეულება, ფსიქოანალიზი..…… აბელიანურ გარემოში ყველაფერი ეს გამოყენებულია როგორც საფრთხობელა სიტყვები და მისი შინაარსი შეცვლილია ყრუ დოგმებით და ბნელი ფანატიზმით.
ყოველდღიურ ცხოვრებაში ეს მასა სრულებით ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვ¬რობს, ჩვეულებრივ ულხინს და უჭირს. უამრავი მათგანი მოყვასის თუ საერთოდ სხვათა მიმართ განსაკუთრებით ყურადღებიანი და ყველაზე მეტად გულისხმიერიც არის. ეს არის ძველი, კეთილსახიერი, ინსტინქტური სიკეთე, რისი წყალობითაც მოაღწია კაცობრიობამ დღემდე და რომ არა ადამიანებში სულიერი ძალების მიერ ინსტიქტის სახით ჩადებული ეს სიკეთე, ადამიანი, რა თქმა, უნდა ვეღარ მოაღწევდა აქამდე, მაგრამ თუ მეტისმეტად თავდაჯერებულ მტკიცებად არ გამოჩნდება, ჩვენ ვიტყვით (კაცობრიობის დიადი მასწავლებლების მინიშნებებიდან გამომდინარე): წავიდა დრო და ჯერაც მიდის, როდესაც კაცობრიობის წინსვლის და საერთოდ მისი არსებობის მთავარი პირობა იყო ინსტინქტური სიკეთე; როდესაც ადამიანი თანშობილი სიკეთით იყო კეთილი და ამ ადამიანურ სიკეთეში ადამიანთან ერთად ცხოვრობდნენ, მოღვა¬წეობდნენ და აღასრულებდნენ თავიანთ ევოლუციონისტურ ზრახვებს პოზიტიური სულიერი ძალები.
არასწორად გაიგებს ჩვენს ნათქვამს ის, ვინც ჩვენი ამგვარი მსჯელობიდან გამომდინარე გამოიტანს დასკვნას, რომ რახან, ჩვენი აზრით, ინსტიქტური სიკეთის დრო მიდის, ე.ი. ჩვენ ცნობიერ თუ არაცნობიერ ბოროტებას ვემხრობით. ჶეს, რა თქმა უნდა, აბსურდია. ჩვენ ვამბობთ, რომ კაცობრიობის მომავალი განვითარება კვლავაც დაეყრდნობა ამ ინსტინქტურ სიკეთეს, მაგრამ ეს უკვე იქნება არა აქტიური, არამედ პასიური საყრდენი, რადგან ამ სიკეთეში უკვე თითქმის ვეღარ აქტიურობენ პოზიტიური სულიერი ძალები. ახლა მათ ეს ინსტრუმენტი ან სხვანა¬ირად რომ ვთქვათ, სიკეთის ეს ინსტინქტურ–სეტიმენტალური სახლი მიატოვეს ადამ¬იანში, როგორც ადამიანმა მიატოვა ძველებური სამუშაო იარაღები და უახლოესი ტექ¬ნიკით შეცვალა ისინი.
ახლა ეს პოზიტიური სულიერი ძალები ცდილობენ თავი¬ანთი მიზნების აღსრულებისათვის ადამიანში აღანთონ ახალი ორგანო, რომელიც ჩანასახის სახით ყოველთვის იყო მასში, მაგრამ რისი გამოღვიძებაც მხოლოდ ქრისტიანობის მოსვლის შემდგომ დაიწყო და ჩვენს დროში კი ქრისტიანობა შედის ახალ ცნობიერ ფაზაში; მე-20 საუკუნით დაიწყო ახალი ერა ქრისტი¬ანობის თვისობრივად ახლებური, ცნობიერი გააზრებისათვის და სწორად ამ ერაში ბრმა რწმენის ადგილას და მის სანაცვლოდ შენდება რწმენის ახალი, ცნობიერი ორგანო, საითაც მიმდინარეობს ნამდვილი ქრისტიანული იმპულსების გადაადგილება და სწორედ ამ, ჯერაც ნორჩ ორგანოში, უნდა აშენდეს განახლებული ქრისტიანობის ნათელი ტაძარი.
ალბათ ზედმეტი იქნება იმის თქმა, რომ განახლება სჭირდება არა თვით ქრისტეს მოსვლის ღვთაებრივ–მარადიულ პრინციპს, რომელიც მარად ახალი და სრულყოფილია, არამედ ამ მოვლენის ადამიანისეულ ინტერპრეტაციას. ეს რა თქმა უნდა ძნელი გასაგებია ბევრისათვის და, განსაკუთრებით, ჩვენთან გავრცელებული, პრიმიტიულ და ბრმა რწმენაზე აგებულ ორთოდოქსიების თუ იეღოველური რელი¬გიებისათვის. ყველაფერი, რასაც ჩვენ ვამბობთ, ზემოთ ნახსენები მიმდინარე¬ობებისათვის უმალვე აღიქმება როგორც ერესი, მაგრამ ეს რეალობაა და ვფიქრობთ ჩვენი ცნობიერება რაც შეიძლება ჩქარა და ღრმად უნდა განიმსჭვალოს ამ რეა¬ლობით.
ამრიგად ძველი, ინსტინქტური სიკეთის სავანე ადამიანში თანდათან უკაცრიელდება ან უსულოვდება და, როგორც მიტოვებული სახლი რჩება მხოლოდ ბუნების გარეგან ძალთა ზემოქმედების ამარა და შინაგანი მზრუნველობის და პატრონის გარეშე თანდათან იშლება და განზავდება გარეგან სამყაროში, ასევე ის ინსტინქტური სიკეთე, რომლითაც ასე ამაყობს მრავალი ადამიანი, თითქმის უკვე დარჩენილია შინაგანი შემკრავი ბინადარის გარეშე და ამიტომაც არის, რომ, როგორც თითქმის ყველა ჩვენგანს შეუმჩნევია, ერთ დღეს კეთილი ადამიანი, ხშირად საოცრად უკეთურია მეორე დღეს; ერთ დღეს ალალი და ხელგაშლილი უძუნწესია მეორე დღეს; ერთ დღეს ლმობიერი – მეორე დღეს ულმობელია და ა.შ.... ეს ნიშნავს, რომ ადამიანმა დაკარგა შინაგანი გამაწონასწორებელი ბინადარი და ახლა იმ შინაგან სივრცეს, სადაც ეს ბინადარი ცხოვრობდა, სტიქიურად იყენებენ ადამიანის გარეთ არსებული სხვადასხვა ჯურის ზეგრძნობადი, მეტწილად ნეგატიური არსებები.
ასე, რომ ჩვენ ვდგავართ დროში, როდესაც სულიერი საყაროს მიერ ადამიანი უკვე მიჩნეულია სრულწლოვან არსებად და როგორც მერაბ მამარდაშვილს უყვარდა დეკარტის სიტყვების გამეორება, ჩვენ უკვე მასიურად უნდა ვთქვათ: "სამყაროვ, ახლა საქმე ჩვენ ორშია!". ე.ი. ახლა ადამიანი, როგორც სრულწლოვანი არსება, ნუ ვიტყვით, რომ გამოდევნილია, მაგრამ გამოსულია მყუდრო მშობლიური კერიდან და მზრუნველობიდან. ახლა ჩვენ არც მამის ძლიერი ხელი, არც დედის მყუდრო კალთა არ გვიფარავს და ახლა ჩვენ სამყაროს უსასრულობის წინაშე მდგომებმა ან მამაცურად უნდა გავუსწოროთ თვალი მის, ჩვენთვის ჯერ შეუცნობელ, და ამიტომ დამთრგუნავ უსამანობას და ჩვენი მამაცობით და შინაგანი უძნელესი მუშაკობით გადავირჩინოთ ჩვენი არსება, რაც ნიშნავს, რომ სულიერ სამყაროს უკვე ჩვენივე თავისუფალი ნებით ჩვენვე ავუშენოთ ახალი ორგანო და მივცეთ საშუალება კვლავ შემოსახლდეს ჩვენში, ანდა გავინაბოთ "წარსულ დროებზე დარდში" და ამ ნოსტალგიაში მყოფნი თანდათან გავზავდეთ სტიქიონთა ულმობელ თარეშში.
ჩრდილო კავკასიური არქაიზმის ჭვარტლიანი, მხურვალე ალები იჭრებიან კავკასიონის ტეხილებიდან, მხურვალე აღმოსავლეთიდან და ცდილობენ ჩვენც აგვლოკონ და ჩაგვითრიონ მათ ბნელ თამაშში. ჩვენ არ გვაქვს არც მუშტად შემკვრელი ჩეჩნური სიძულვილი და არც დასავლეთში უკვე ოდნავ ფესვებგადგმული სიყვარული; ჩვენი სულიერი მდგომარეობა არის ჩვენი გეოგრაფიული მდებარეობის ადექვატური – ეს არის ყოფნა შუაში – აღმოსავლეთს და დასავლეთს შორის. ალბათ უდიდესი იმედით უნდა გვავსებდეს ფაქტი, რომ ბედმა გაგვიღიმა და ქრისტიანულ ცნობიერებაში ჩაგვრთო. ეს ცნობიერება ჩვენთან მეტწილად აბელიანური გზით მოდიოდა დღემდე, მაგრამ მის სიღრმეში მაინც მოიკიდა ფეხი და ფეთქავს მაძიებელი, დასავლურ-კაენისტური სული, რომელიც ამჟამად დასავლეთში ყველაზე შორს არის წასული მატერიალიზმის უდაბნოში.
კაენის მეცნიერებამ და ხელოვნებამ მატერიალიზმში შეტოპა, მაგრამ, როგორც ჩანს, ეს ისტორიის გარდუვალი კანონზომიერება იყო და ახლა ათასწლეულის მიწურულს შეიმჩნევა, რომ მიქცევამ მიაღწია ზღვარსნაპირს და ახლა მოვიდა დრო მოქცევისათვის. მატერია¬ლისტური ხელოვნება და მეცნიერებები ისე გაფაქიზდნენ, რომ უკვე ვეღარ ეტევიან მატერიალიზმის აბსტრაქტულ, ხენეშ ტყავში; ისინი იძულებულნი ხდებიან, თანდათან გადავიდნენ სულიერ ხელოვნებაში და სულიერ მეცნიერებაში. თითქმის მთელი დასავლური კულტურა გახდა კაენისტურ-მასონურ-მაძიებლური. რა თქმა უნდა, სამყაროს განვითარება არასდროს არ არის სწორხაზოვანი და ამიტომ დასავლური კულტურის ევოლუციაში არის მრავალი და საშინლად ნეგატიური მოვლენა; თუნდაც ინკვიზიცია ან ის უსაშინლესი ტრაგედია, რაც მსოფლიოს დაატყდა თავს გერმანიაში არქა¬ისტული ძალების გამარჯვების გამო, როდესაც მათ ქვეყანა ჩააგდეს ნაციზმის ღრმა ორმოში.
უჩუმარი და უხილავი შესრიალება სხვადასხვა სფეროებში – აი, არქაული ძალე¬ბის უძლეველი, მომღიმარი ფანდი. ამ ფანდის საშუალებით ისინი შესრიალებულნი არიან ყველგან, სადაც კი რაიმე აქტივობაა და, განსაკუთრებით, სულიერი აქტივობა ადამიანის მხრივ. ასე უჩუმრად და უხილავად შესრიალდნენ ისინი თავის დროზე ყველა რელიგიაში, რომლებიც უკვე მყარ ორთოდოქსიებად არიან ჩამოყალიბებულნი. როგორც სურო იწყებს კედლის ძირიდან თითქოსდა უძლურ ცოცვას და ბოლოს კი მთელ კედელს მოედება, ასევე თავაზიანი და მომღიმარი დასაწყისით დაფარეს და ჩაყლაპეს არქაულმა ძალებმა ამჟამად უკვე ორთოდოქსული რელიგიები, რომლებიც თავიდან პროგრესულნი იყვნენ და ნოვატორულნი.
ახლაც, შეიხედავ თუ არა უახლესი რელიგიური მიმდინარეობების წევრთა შეკრებებზე, ყველგან დაგხვდება უკვე შესრიალებულ არქაისტების ძველი, მსუყე გრძნობებით დათაფლული და დამტკბარი მარადი, წვერიანი სახეები. პარადოქსია, მაგრამ ასეა, იმ უახლესი რელიგიების წიაღშიც, რომელთაც შეძლეს აღმოეჩინათ და გამოემზიურებინათ არქაიზმის ფენომენი, იქაც კი უმრავლესობას შეადგენენ არქაისტები. ასეა თეოსოფებთან, ანთროპოსოფებთან და ა.შ... ყველაზე უარესი შესაძლებლობა არის ის, რომ იქნებ სწორედ ამგვარად მოულოდნელ გარემოში შეცურებული ინდივიდუალობა აღმოჩნდეს ის, ვისაც ძრწოლვით ელოდება ცნობიერი ადამიანი.
ასე რომ, ეს ძალები ყველგან არიან ჩასაფრებული და ყველაზე დიდი გამარჯვება მათთვის იქნება ის, რომ მთელი სამყარო ჩაიგდონ ხელში და განსაკუთრებით კი – დასავლეთი.
ისევე, როგორც აღმოსავლურ, აბელიანურ ნაკადს მოეძალა და მოერია ბრმა მაგიურობის, ბრმა რწმენის და ფანატიზმის ძალები, ასევე დასავლურ-კაენისტურ-მასონურ ნაკადსაც ჰყავს თავისი უძლიერესი მაცდუნებელი მტერი – ტექნოკრატია, ზედმეტი პრაგმატიზმი და ფული, რაც არანაკლებად საშიში და ღრმა ორმოა და როგორც აღმოსავლური პრინციპი ცდილობს ენის მოწყვეტას კაცობრიობის საერთო განვითარების რიტმიდან და მის ჩატოვებას წარსულის ბნელ სიღრმეში, ენიდან აზრის გამოდევნას და მხოლოდ ემოციის და გრძნობის გასიმღერებას მასში, ასევე არანაკლებ საშიშროებას მეორე უკიდურესობით უქმნის ენას და მის ფენომენს დასავლური ტექნოკრატია, ფული და განსაკუთრებით კი კომპიუტერული ბუმი – ეს არის ენიდან არა მხოლოდ ჭარბი არქაიზმის, გრძნობის და ემოციის გამოდევნა, არამედ მისი გამოშრობა და გამოფიტვა ისე, რომ ენა გადაიქცეს მხოლოდ ზედაპირული საქმიანი სფეროს საკომუნიკაციო-ინტერნეტულ საშუალებად და ამრიგად აზრი ენიდან გამოიდევნოს ენის უკიდურესი აბსტრაგირების გზით.

მმტრული დუალიზმი

ყოფიერებას არ უყვარს ცალსახა დიფერენციაცია, მოვლენების და საგნების დაყოფა მხოლოდ კარგებად და მხოლოდ ცუდებად, როგორც ეს არის ინდურ კინოფილმებში. ყოველგვარ პოზიტიურ მოვლენას ნეგატიურიც ახლავს თან და ასევე ნეგატიურშიც შეიძლება იყოს რაიმე დადებითი. როდესაც ვამბობთ, რომ აღმოსავლურ-აბელიანური პრინციპი უკვე ინვოლუციის გზაზეა, არ უნდა გამოგვრჩეს მხედველობიდან, რომ თავდაპირველი ბიძგი განვითარებისაკენ თვით კაენისტურმა მოძრაობამაც აბელიანურიდან მიიღო და აქედანვე მიიღო კაენმა სიბრძნის მუხტი, რადგან თავდაპირველად არავითარი სხვა სიბრძნე არ არსებობდა სამყაროში. თუმცა კი აბელიანური სიბრძნე მინავლების გზაზეა, იგი არ ჩამქრალა და ამიტომ ხშირია მისი ბრწყინვალე გამონათება როგორც ხელოვნებაში, ასევე მეცნიერებასა და აზროვნებაში.
როგორც აღვნიშნეთ, ხელოვნება და განსაკუთრებით მეცნიერება კაენისტური მოდგმის სატარებელი გახდა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ არ არსებობდეს აბელიანური ხელოვნება და მეცნიერება. არსებობს ხელოვნების საოცარი, ძველი თუ თანამედროვე ნაწარმოებები, რომლებშიც კვლავაც ძალუმად ბრწყინავს აბელის სიბრძნე და ნათელი. ქართულ ფოლკლორში ჩვენი აზრი ასეთია მაგალითად "ბალადა ვეფხისა და მოყმისა". ასევე, აბელიანურ ხელოვნებად მიგვაჩნია ვაჟა-ფშაველას გენიალური შემოქმედება, რომელიც ისეთი დიადი სიბრძნითაა განმსჭვალული, რომ ვერაფრით ვერ შებოჭეს ძველმა ძალებმა არქაული ენის ვიწრო სალტეებით. ვაჟა-ფშაველა არის საოცარი ფენომენი, სადაც ალბათ ყველაზე კარგად ჩანს, როგორ არის ერთ ინდივიდუალობაში შეჭრილი ორი ადამიანი – ძველი და ახალი და როგორ ახერხებს ეს ინდივიდუალობა მათ გაწონასწორებას თავის შინაგან არსში. ალბათ ამგვარი გაწონასწორება არის გამოსავალი იმ ფარული თუ აშკარა კონფრონტაციისაგან, რაც ამ ორ მოდგმას შორის თამაშდება დედამიწაზე და რაც, თუკი დაძლეული არ იქნა, შესაძლოა საბედისწეროც კი გამოდგეს კაცობრიობისათვის.
ეს დუალიზმი კი არსებობს; ეს არის ფაქტი და ამ დუალიზმის დანახვა ისეთი სახით, როგორი სახითაც ის არსებობს, არის პირველი ნაბიჯი მისი დაძლევის გზაზე. მეორე ნაბიჯი იქნება ის, რომ ფაქტის სრული გაცნობიერებით შეიქმნას გარემო და პირობები, სადაც შესაძლებელი იქნება მუშაობა თუნდაც მრავალი საუკუნის განმავლობაში ორ ნაკადს შორის არსებული მტრობის ნეიტრალიზებისათვის. ეს კი შესაძლებელია მხოლოდ ქრისტესმიერი სიყვარულის ძალით. ყველა მცირე თუ დიდი ძალა, რომელიც ეცდება ამ დუალიზმიდან აღმოაცენოს და მოკრიფოს ბოროტების ყვავილები, იქნება ანტიქრისტეს საქმის აღმსრულებელი, ხოლო თითოეული ჩვენგანი, ვინც თუნდაც მცირე წვლილს შეიტანს ამ დუალიზმის სიყვარულით სიყვარულში გაერთიანებისათვის, ის უნდა მოვიაზროთ როგორც ქრისტეს თანამშრომელი, რადგან ქრისტეს მისია არის მტრული დუალიზმის დაძლევა და მისი თანდათანობითი გადაყვანა სიყვარულით ერთიანობაში, როდესაც ჩვენი პლანეტა გახდება მარადიული სიყვარულის, მარადიული ნეტარების და მარადიული არსებობის მონადა, სადაც თითოეული ატომი, სუნთქვა თუ ჩქამი იქნება ქრისტეს სიყვარულით, მისი ცნობიერი თავისუფლების იმპულსით აღვსილი და განმსჭვალული.
ასეთ კოსმიურ მისიად უნდა მოვიაზროთ ქრისტეს მოსვლა დედამიწაზე და არა ისეთ ვიწრო და ლოკალურ მოვლენად, როდესაც რომელიმე ქრისტიანული მიმდინა¬რეობა ქრისტეს კოსმიურ მისიას ამ მიმდინარეობის ეგოისტურ მიზნებამდე აკნინებს და კოსმიური ღმერთიდან ერთ კარგ ადამიანზე ოდნავ აღმატებული არსების ხატებას ქმნის, რომელიც თითქოს იმდენად ადამიანურადვე მიკერძოებული და შურისმაძიებელია, რომ მხოლოდ ერთ რომელიღაცა მიმდინარეობის ქრისტიანებს იხსნის და დანარჩენ ადამიანურ სამყაროს კი სამუდამოდ ახვეტს და აღგვის.
ყოველი ორთოდოქსია ცდილობს გახდეს სულიერი სამყაროს მონოპოლისტი; ე.ი. მთელი რელიგიური სფერო მხოლოდ მის საკუთრებად გამოაცხადოს, რაც ეწინააღმდეგება სამყაროს თავისუფლების, ერთიანობის და სიყვარულის კანონებს.
ბიზნესის სფეროში თუ მონოპოლიზმი ნიშნავს, ყველაფერი შენი იყოს და შენ აკონტროლო, _ მონოპოლისტები სულიერ სფეროში კი _ "არც თვითონ შედიან, არც სხვას უშვებენ."
აბელის მოდგმა დეგრადაციის გზაზეა და ამიტომ ნაკლებად მოსალოდნელია, რომ ამ მოდგმამ მონახოს და განახორციელოს ეს გამოსავალი. გამოსავალი უნდა მონახოს იმან, ვინც ძლიერდება, ვინც ახალია და მომავალი. მან უნდა განაახლოს ძველი აღთქმა, ძველი სტილი, ძველი ენა, ძველი ადამიანი; მან უნდა "გაამეცნიეროს" აბელის სარწმუნოება და თავის მხრივ საკუთარი მეცნიერებაც უნდა გაათბოს გაცნობიერებული აბელიანური რწმენით. მან უნდა შეძლოს ყოველივე ამის ძალადობის გარეშე ჰარმონიზება და მოყვანა წესრიგში, რაც თუ შეუძლებელი არა, უძნელესი საქმე მაინც არის, რადგან ამ ძველს და ახალს შორის ისეთი უძირო უფსკრულია, რომ როდესაც კარგად აცნობიერებ ამ უფსკრულის არსებობას, თითქმის ყველა იმედი იწურება მის ბნელ ხახაში; ხოლო როდესაც რაღაც თანხმობა ისადგურებს აბელიანელთა და კაენიანელთა შორის, ხედავ, რომ ეს მოჩვენებითი თანხმობაა და რომ კაენიანელი კვლავ ახლებურად კითხულობს ძველ აღთქმას და აბელიანელი კი კვლავ მონუსხულია ახალი აღთქმის ძველებურად გასიმღერებით.
სულიერი მეცნიერება მიიჩნევს, რომ ეს წინააღმდეგობა შეიძლება დაძლეულ იქნას ახალი ქრისტიანული ცნობიერებით, რომელიც ბრმა რწმენაზე კი არ იქნება დამყარებული, არამედ აშენდება ადამიანური ცნობიერების ისეთი განვითარება-გაფართოებით, რომ რწმენა უკვე დაეფუძნება არა რაღაც ბრმას, არამედ ამ ცნობიერების ნათელს.
ჩვენი წერილი არ არის მოწოდება აღმოსავლური გზიდან განდგომის და დასავლურზე შედგომისაკენ. ეს არის ცდა, რომ რაც შეიძლება ობიექტურად დავინახოთ ის რეალობა, რაც ჩვენს ცხოვრებაში არსებობს. ჩვენნარ ვიზიარებთ შეხედულებას, რომ ყველა მსოფლმხედველობას და პრინციპს თანაბრად უნდა სცე პატივი. ისინი, ვინაც ამას ხშირად იმეორებენ, თავისდაუნებურად შუა გზაზე ამბობენ სათქმელს; საჭიროა ოდნავ წინ წაწევა და მერე დანახვა, რომ ყველა აზრი კი უნდა შეიწყნარო და ყველას მოუსმინო, მაგრამ ასევე უნდა დაინახო ისიც, რომ შეუძლებელია ყველა აზრს თანაბრად სცე პატივი.
როდესაც ადამიანს ეყოფა სიმხნევე (ან უტიფრობა) და მსგავსი თემების შესახებ იწყებს ფიქრს და საუბარს, იგი აღმოჩნდება ჩვენი ამჟამინდელი ყოფიდან აღებული ტერმინი რომ ვიხმაროთ, თავისებურ "აზრების ბაზრობაზე", სადაც ყოველი მხრიდან თავს გერტყმიან აღებული თემის შესახებ არსებული აზრები და ყველა მათგანი თავისთავს გთავაზობს.
ნამდვილად, - ეს არის უთვალავ აზრთაგან შემდგარი გაურკვეველი მორევი და ამ მორევში ირევიან როგორც სუბიექტურ-ეგოისტური, ასევე ობიექტურ-რეალური შეფერილობის აზრები. იმის მიხედვით, რამდენად არის თვითონ ადამიანი გათავისუფლებული სუბიექტურობისაგან და რამდენად არის იგი გაზრდილი ობიექტურობამდე, ის ხდება გამტარი სუბიექტური თუ ობიექტური აზრებისათვის. ძალიან ძნელია მისვლა მდგომარეობამდე, როდესაც ადამიანი მხოლოდ ობიექტურ აზრებს გაატარებს. გარკვეული დროითი მონაკვეთის შემდეგ, როდესაც უკან მოხედავ იმ აზრებს, რომლებიც სწორი გეგონა და უკვე გაამატერიალურე წარსულში, ხედავ, რამდენი სუბიექტური და ეგოშეპარული რამ შემოგიყრია ამქვეყანაზე; ამით რამდენი ზიანი მიაყენე ჭეშმარიტებას და ახლა ის ტკივილი, რაც არასწორი აზრებით ჭეშმარიტებას მიაყენე, შენვე გიბრუნდება ბედისწერის კანონით და იმ შინაგანი ინსტრუმენტის საშუალებით სინდისი რომ ჰქვია, ახლა იგი შენს შინაგან ტკივილად გადმოინაცვლებს.
ამ წერილშიც, როდესაც დრო გაივლის და დროითი ინტერვალი მის ობიექტურ დანახვის საშუალებას მისცემს ავტორს, შეიძლება მრავალი რამ სუბიექტური და ეგოისტური აღმოჩნდეს, რისგანაც მოცემულ მომენტში ავტორი თავს ვერ დაიზღვევს. ეს განსაკუთრებით შეიძლება წერილის იმ ტენდენციას შეეხოს, როდესაც ავტორი სიმპათიას უფრო მეტად დასავლურ-კაენისტური გზის მიმართ ამჟღავნებს, თუმცა კი, როგორც ავღნიშნეთ, ყველას აქვს უფლება, ყველა სხვა პრინციპის შეწყნარებასთან ერთად, უპირატესობა რომელიმე ერთ მათგანს მისცეს, მაგრამ ეს არ უნდა ხდებოდეს ყრუ კატეგორიულობით.
ჩვენ ვერაფერი ვთქვით მასონობის ოკულტურ-იდუმალ მხარეზე და მხოლოდ მის გარეგან-ეგზოთერულ მხარეს შევეხეთ მაშინ, როდესაც მასონობის მთავარი ძარღვი არა ეგზოთერულზე (შედარებით გარეგანზე), არამედ ეზოთერულზე (იდუმალ-ოკულტურზე) გადის, რომელიც თითქმის 100 საფეხურს აღწევს, თუმცა კი ამჟამად მატერიალისტური ეპოქის გამო, მასონობის ძირითადი ნაწილი ზედაპირზეა გამოდევნილი და ეს ნაწილი მართლაც მხოლოდ და მხოლოდ ჩვეულებრივი სამშენებლო საქმიანობით არის დაკავებული. მასონობას მოუხდება ძალისხმევა და ლოდინი, რათა კვლავ შეძლოს და დაბრუნდეს ღრმა ოკულტურ პლასტებში.
დდასასრულს დასკვნის სახით კიდევ ერთხელ დავძენთ, რომ წერილის ავტორის აზრით არც აღმოსავლური, არქაისტული პრინციპი არ არის პროგრესისკენ სამყაროს მეგზური თავისი, უკვე მკვდარი დოგმატებით და როგორც ჩანს, არც დასავლური მასონური _ მისი მატერიალიზმში გახლართვის გამო. ჶეს მისია, როგორც ჩანს, სულისმეცნიერებამ (ან სულიერმა მეცნიერებამ) უნდა იკისროს და გზა დავულოცოთ მას ამ გზაზე. ხოლო სულიერი მეცნიერების შესახებ ლაპარაკი კი იმდენად დიდ კომპეტენციას მოითხოვს, რომ ჩვენ ამჯერად ასეთ პასუხისმგებლობას ვერ ავიღებთ ჩვენს თავზე.
ჩვენ მოვერიდეთ პიროვნებების მოხსენიებას მასონობასთან დაკავშირებით, რათა წერილის ავტორის მიზეზით ისინი ლანძღვის და ნეგატიური აზრების სამიზნედ არ ქცეულიყვნენ. აღნიშნულიდან გამომდინარე საჭიროდ მიგვაჩნია იმის თქმაც, რომ ყველა ობიექტური აზრი, რაც ჩვენს წერილშია (თუკი არის ასეთი) იმ დიდ გონთაგან მომდინარეობს, რომლებიც ზემოთხსენებულ მიზეზთა გამო არ მოვიხსენიეთ და ყველა შეცდომა და სუბიექტურობა კი, რაც ამავე წერილშია - ეკუთვნის წერილის ავტორს.
დასასრულს მოვიყვანთ მხოლოდ ორიოდე სტროფის თავისუფალ თარგმანს გოეთეს მასონური ნაწარმოებიდან, რომელიც მასონთა ერთ-ერთი ლოჟის შეკრებაზე იქნა მის მიერ წაკითხული. ვფიქრობ, გოეთე იმ გამონაკლის გენიათაგანია, რომელსაც ვერავინ ადვილად ლანძღვას ვერ შეჰკადრებს და ვერავინ "ბუას" ვერ დაუძახებს:

ჰა, საუკუნენი გადაიფურცლნენ,
მათ ნამყოდ ქცევის იდუმალ შრიალს
ქვისმთლელების და ოსტატების
კვლავ მოაქვს ხმები – მოწოდებები,
- კეთილქმნის ძალნო, ნუ დაიღლებით!

მარადისობით სავსე სიჩუმე
ქსოვს, რთავს გვირგვინებს
ქმედით ძალთათვის,
მოღვაწეთათვის,…
- რომ ივსებოდეთ მარად იმედით!

ბოდიში ყველას. წერილი რედაქტირებული არაა....

ახალი ვიდეო მეტი ვიდეო

ხათო ფსუტური

კომენტარები